Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath #15

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#15

.

.

ห้องว่างเปล่าเหมือนกับตอนที่ยองเบออกไปเมื่อต้นเทอม   ซึงฮยอนกลับห้องมาทั้งๆที่รู้ว่าจะต้องเจอกับห้องแบบนี้   ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเห็น..แต่เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น   เตียงว่างเปล่าทางซ้ายมือ   ข้าวของทั้งหลายที่เคยเติมเต็มห้องนี้ครึ่งหนึ่งก็หายวับไป   ซึงฮยอนเปิดลิ้นชักข้างเตียง..ห่อสีน้ำตาลกระชับมั่นอยู่ในมือของเขา   ชายหนุ่มขวางมันอย่างแรงไปที่ผนังห้อง   เจ้ากระดาษร่วงตกลงพื้น..และนิ่งแน่อยู่อย่างนั้น

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งที่เตียง..ช่างมันปะไรวะ   คนพรรค์นั้น..เคยมีความจริงใจด้วยหรือไง   ไอ้ที่ทำเป็นพ่ายแพ้นั่นน่ะ..แกล้งทำทั้งเพ   มือเรียวยาวเสยผมที่เปียกชื้นให้พ้นสายตา   ปวดหัวชิบเป้งเลย...    ยองเบจะเห็นรูปที่เขาถ่ายเก็บไว้หรือเปล่า..แต่หมอนั่นไม่ได้มีท่าทางแปลกไป   แล้วมือถือของเขาตกน้ำพังจริงๆหรือ...ไม่เอาน่าซึงฮยอนนายกำลังระแวงเพื่อน   ยองเบไม่โกหกเขาอยู่แล้ว   ยองเบไม่โกหก...ยองเบต้องไม่โกหก   ถ้านายเห็นสิ่งที่ฉันถ่ายนายคงอยู่เฉยๆอย่างนี้ไม่ได้แน่

...คนที่ทำให้นายเกือบตาย..นายจะทำเฉยได้อย่างนั้นเหรอไง

ชายหนุ่มรีบปัดความคิดที่กำลังสั่นคลอนความสัมพันธ์   ซึงฮยอนหลับตาและเอนกายพิงผนัง   ตอนที่เจ้าคนเลวนั่นโทรมาหาเขา   เพียงคำเดียวที่เขาจับได้อย่างกระท่อนกระแท่นคือคำว่า ‘ช่วยด้วย' เสียงที่แหบแห้งปนสะอื้นฝ่าสายลมและสายฝนมาตามสาย   ทันที่ก้าวไปที่ดาดฟ้าขมุกขมัว..เขาเห็นเพียงหมอนั่นนั่งนิ่งไม่ไหวติง   ...เหมือนกับครั้งนี้   ไม่มีเงาของนายบนดาดฟ้าโล่งแห่งนั้น   โชคดีแค่ไหนที่ข้างล่างมีต้นไม้ขึ้นหนารองรับร่างของนายไว้

นายทำเรื่องโง่ๆได้อย่างไม่น่าเชื่อ  

กับไอ้แค่คนๆเดียว...มันมีค่าให้นายเสียใจและทำร้ายตัวเองขนาดนั้นเลยหรือไง   เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาอยากกัดลิ้นตัวเอง   ก็ไอ้คนๆเดียวกันนี้แหละที่กำลังทำให้เขาหัวปั่น   ชิท...มือของชายหนุ่มปัดข้าวของบนโต๊ะหัวเตียงพื้น   แฟ้มงานตกกระจายบนพื้นพรม   กระดาษและชีทวิชาต่างๆปลิดปลิวตามแรงปัด   จดหมายหนึ่งซองก็อยู่ในกองนั้นด้วย   ลายมือของคังแดซองจ่าไว้บนหน้าซองตัวใหญ่ๆถึงอดีตรูมเมทของเขา

ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา   ชั่งใจอยู่นานว่าควรเปิดมันหรือไม่แต่เขาไม่อยากจะเห็นตัวอักษรชื่อของหมอนั่นนานไปกว่านี้   จดหมายสีหวานจึงถูกสอดในหน้าหนังสือเล่มหนา   ซุกซ่อนหลีกเร้นสายตาไปให้พ้นๆ  

ไปตายซะ...เจ้าโง่เอ้ย

+++

"เฮ้..จียงนายดูไม่ดีเลย"เสียงฮยอนซอกดังขึ้นอย่างสดใสชวนให้ไม่สบอารมณ์

"มีธุระอะไรก็รีบพูดมาเถอะ"เสียงห้วนไม่ยี่หระ

"..................."ฮยอกซอกนิ่งอึ้งไปชั่วขณะพลางมองเพื่อนร่างเพรียว

"ฉันขอโทษ"จียงรู้สึกตัวและกล่าวขึ้นเสียงเบา  

"....เมื่อกี้..รู้ไหมมันเหมือนกับว่าฉันได้เห็นควอนจียงคนเดิมอย่างนั้นแหละ"

"ขอโทษแล้วไงน่า"ทั้งที่ล้มลุกคลุกคลานแทบขาดใจแต่เขาก็ยังมีชีวิตประจำวันที่ต้องดำเนิน   จียงรู้ดีว่าดวงตาของเขาแดงช้ำเพียงไรและดูย่ำแย่แค่ไหน  

"ช่างมันเถอะ..นายเป็นอย่างนี้แล้วฉันไม่ให้นายไปดีกว่ามั้ง?"

"ไปไหน?"

"คือว่างี้นะ..ที่ตกลงกันไว้ให้พวกนั้นไปน่ะ   สรุปว่ามีคนหนึ่งตกบันไดกระดูกเคลื่อน   ฉันเลยว่าจะไปแทนกะคนที่เหลือแต่ว่าฉันไม่สนิทกับหมอนั่น เลยว่าจะมาชวนนายไปแทนน่ะ"

"ไปสัมภาษณ์น่ะเหรอ  ไปสิ"

"หา..ฉันนึกว่านายจะไม่ไปเสียอีกนะ"

"ทำไมล่ะ?  ฉันอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง"ได้เที่ยว..เผื่อจะให้เรื่องเฮงซวยทั้งหมดนี้ไปให้พ้นจากชีวิต  จียงอยากพูดออกไปแต่ฮยอนซอกไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาด้วย   จะทำให้ตกใจและเรื่องบานปลายไปกันใหญ่   ก่อนอื่นก็คงต้องยกเลิกนัดกับแดซองเสียก่อน   เพราะมันดันเป็นวันเดียวกันพอดี   ไว้ซื้อของขวัญไถ่โทษทีหลังก็ได้...เขาไม่อยากเห็นหน้าของเชวซึงฮยอนอีกต่อไปแล้ว   และต่อไปก็คงไม่ได้เห็นอีก...

"ฮยอนซอก..ฉันจะไปกับนายด้วย  ฉันจะช่วยจนเสร็จแต่ไม่ต้องใส่ชื่อฉันลงไปในรายงานนะ"

"อย่าล้อเล่นน่า   หมายความว่า...นาย?"

เขาพยักหน้า

.

.  

จียงรีบทำธุระทุกอย่างให้เสร็จสิ้นเพื่อรีบกลับบ้านที่อยู่ห่างไปถึงสามชั่วโมง   วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเรียนที่มหาวิทยาลัยวายจี   การไปสัมภาษณ์อะไรนั่นก็เหมือนกับการไปเที่ยวอำลา   ..อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนไปเที่ยวครั้งสุดท้าย

.

.

 "คิดดีแล้วหรือจียง?"

"..................................................."

"แม่ไม่ว่าอะไรลูกหรอกจ้ะ   ไม่มีใครว่าอะไรลูก   ถ้าทำแล้วสบายใจก็ทำเถอะจ้ะ"

"........"

"แม่จะรออยู่ทางนี้แล้วพ่อจะวิ่งเต้นเองไม่ต้องเป็นห่วง    ...จียง...มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหมช่วงที่ไม่ได้โทรหาแม่?   โอเคจ้ะถ้าไม่อยากพูดถึง...แต่แม่ขอเพียงอย่างเดียวว่าอย่ากลับเป็นเหมือนตอนนั้นเท่านั้นก็พอนะลูกนะ"

"..........................."

"แม่รัก..จ้ะ..รักเสมอ"        

".........................."

"เช่นกันจ้ะ"

แม่ฮะ..ผมไม่อยากทำให้แม่ต้องปวดใจอีกแล้วฮะ  คนที่รอและหวังดีกับผมที่สุดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแม่    เพื่อแม่ ผมทนได้..ผมทำได้  ผมต้องทำได้   เขามันบ้าเองที่คิดว่ากลับมาเรียนที่เดิมก็คงไม่มีปัญหาอะไร

แต่ใครจะรู้ว่าโชคชะตากลั่นแกล้งให้เขาต้องมาเจอกับซึงฮยอน  

ควอนจียงนอนหลับตาบนเตียงของเขา   แม้เหนื่อยอ่อนจากการเดินทางแต่ไม่เท่ากับใจที่เหนื่อยล้า   ที่เขาทำนี่เรียกว่าอะไรนะ.."หนี"งั้นเหรอ   เขาจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนกันในเมื่อเขาให้สิ่งสุดท้ายไปแล้ว..ให้กับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของมัน  เขารู้ว่าคนๆนั้นไม่มีทางเข้าใจสิ่งที่เขาทำ...เขาไม่หวังให้ใครเข้าใจสิ่งที่เขาทำด้วยซ้ำ   มีเพียงเขาที่รู้และซึ้งถึงความสำคัญของมันก็พอ  

เงาอดีตและความรู้สึกเก่าๆฟุ้งตลบจากก้นบึ้ง...ที่เขาพยายามฝังมันมาเกือบปีกว่า  ไม่มีประโยชน์อะไรเลย..มันก็กลับมาอยู่ดี  ดวงตาคมเฉี่ยวคู่นั้น.. กับความรู้สึกรวดร้าวที่กลางอก   ...ทรมานเหมือนถูกบีบขย้ำลงกลางใจ   แล้วไง?...เขาก็ยังนอนอยู่ตรงนี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น   เขาทำได้แล้วนี่ถึงแม้ว่าจะไม่สมบูรณ์ทั้งหมดแต่เขาทำได้แล้ว   เขาถอนตัวจากการเป็นทาสบ้าบออะไรนั่นได้แล้ว   เขาออกมาพ้นจากเงื้อมมือของซึงฮยอนแล้ว   ถ้าตั้งใจจะทำล่ะก็..มันง่ายนิดเดียว ย้ายออกมาตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง 

แล้วหยดน้ำที่กำลังหยาดรินอยู่นี่คืออะไร..

เขากำลังดีใจ..ใช่ไหม?       

...สะอื้นฮักในอ้อมแขนอ้างว้างของตนเอง

+++

"พี่จียงมาด้วยไม่ได้ว่ะ"คังแดซองโยนโทรศัพท์มือถือลงเตียงนอนก่อนหยิบเกมส์เพลย์ขึ้นมาเล่นต่อ   เขากับซึงรีเล่นเกมนี้ไม่เคยรู้แพ้รู้ชนะสักที   อีซึงรีชะงักและหันมองรูมเมท   ความรู้สึกผิดเอ่อท้นในแววตาของซึงรี

"เฮ้..นายตายแล้วซึงรี   ทำไมไม่มองจอเล่า"

"ฉันมีเรื่องจะบอกนาย"

"นายอย่าบอกนะว่านายจะไม่ไปด้วยอีกคนน่ะ   เออดี..ไม่ไปแมร่งให้หมดเลย"นานๆซึงรีถึงจะเห็นเพื่อนคนนี้อารมณ์เสีย..ไม่สิเรียกว่าน้อยใจน่าถูกกว่า

"ฉันขอโทษ.."

"นายจะไปทำอะไรในวันนั้น?"

"ฉันต้องไปงานวันเกิดเพื่อนเป็นเพื่อนคนๆหนึ่งน่ะ"

"ฟังแล้วงงๆนะ   เอาเถอะ...ทำไมต้องมาเกิดวันเดียวกับฉันด้วยวะ   นึกว่านายจะไปเลี้ยงแมวอะไรนั่น"

"ไว้จะซื้อของมาไถ่โทษแล้วกัน"

"เออ...ไม่อร่อยฉันไม่ยกฟ้องนะโว้ย   เซ็งเลย   พวกนายไปไม่ได้"  

"ยังไงนายก็ไปกับพวกในชมรมบาสเก็ตบอลไม่ใช่หรือไง   ขาดไปสองสามคนไม่เหงาตายหรอกน่า"

"มันแทนกันไม่ได้หรอก   นายคือเพื่อนสนิท"แดซองชกบ่าบางเบาๆเพื่อย้ำคำ   อีซึงริขอบคุณเพื่อนหน้าทะเล้นของเขาในใจ   คังแดซอง...นายไม่รู้หรอกว่านายทำให้เพื่อนคนนี้รู้สึกดีแค่ไหน   ถ้าให้เลือกคบเพื่อนได้เพียงคนเดียวฉันอยากเป็นเพื่อนนายตลอดไป รอยยิ้มติดมุมปากไม่รู้ตัว..

"ซึงรีอย่ายิ้มแบบนั้นเด้   คิดทะลึ่งอะไรกับฉันอยู่หรือเปล่าวะ?"

"หึ..คิดสิ  คิดลึกด้วย"

"เจ้าบ้าเอ้ยมาเล่นต่อเลย   ถ้านายแพ้ก็เตรียมตัวล้างส้วมเถอะ"

"นั่นมันหน้าที่นายน่า"

คังแดซองขยับจอยในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย   ดวงตายิบหยีเพ่งไปที่หน้าจอ   รูมเมทร่างผอมเอนหลังพิงโซฟาพลางอมยิ้ม   ขอหัวเราะแบบนี้ต่อไปนานๆ..นะเพื่อนนะ

+++