Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath #18

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#18

.

.

"ล้อเล่นน่า...มันคงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว   ใช่ไหมจียง.."ยองเบยิ้มบาง

"...ยองเบ..."เสียงกระซิบชื่อหลุดออกจากปากของร่างเพรียว   การกลับมาคบกันใหม่เป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาคิดว่ายองเบจะพูดกับเขา..เอาเข้าจริงๆเขาไม่คิดว่ายองเบจะพูดถึงเรื่องนี้อีกด้วยซ้ำ   แต่เสียงอีกเสียงหนึ่งดึงความสนใจของทั้งสามคนไปที่จุดเดียว  

"...พี่ยองเบ?"อีซึงรียืนเด่นอยู่ในกรอบประตู   สีหน้าของเขาตะลึงงัน  แววตาฉายซึ่งความงุนงง   ซึงฮยอนเพ่งมองรุ่นน้องที่เพิ่งมาใหม่อย่างสงสัย   ใช่ว่าเขาเองจะไม่แปลกใจที่จู่ๆเพื่อนสนิทของเขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับซึงรีในวันเกิดแดซอง   เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้ถาม 

...หรือว่าไอ้เรื่องเซอร์ไพร์สเขาอะไรนั่นก็คือซึงรี??

"พี่ยองเบกับพี่จียง...เคยคบกัน?"เสียงสั่นพร่าระคนหวั่นใจ

ยองเบก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยแต่ก็หันมองร่างที่นั่งบนพื้นเพียงชั่วพริบตาก็หยุดค้างอยู่ตรงนั้น   ซึงฮยอนสาบานว่าเขาเห็นความอาลัยในแววตาของเพื่อนเขาวูบหนึ่ง   เจ้าเด็กเพื่อนแดซองหยุดตรงที่เดิมเช่นกัน  

"ใช่...เราเคยคบกัน"จียงชิงขึ้นตอบเพราะรู้สึกว่าคำถามนั้นถามเขามากกว่าถามยองเบ   ดวงตาแดงก่ำช้ำชื้นและสีหน้าไร้สีเลือดมองหน้าของเขา   อารมณ์แบบนี้ของรุ่นพี่จียงซึงรีไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง   รุ่นพี่จียง...ที่ชอบอมยิ้มเล็กๆและพูดจาท่าทางสบายๆ..หายไป

"พี่จียง..ทำไมพี่ไม่เคยบอกผมเลย"

"นาย...ไม่ได้ชอบ..ซึงฮยอนงั้นหรือ?   ฉะ..ฉันนึกว่าคนที่นายสนใจคือ..."

"ผม..กับรุ่นพี่ซึงฮยอนเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องเท่านั้นฮะ   ทำไมพี่ถึงคิดว่าผม..เอ่อ"

 "งั้นที่นายมองจากหอสมุดนั่นก็...ไม่ใช่ซึงฮยอน?"

"ผมมองแต่พี่ยองเบ..หากว่าพี่จียงจะถาม"

สุดท้ายแล้วเด็กหนุ่มก็ปิดประตูลงอย่างเบามือ   สายตาคมของซึงรีไม่เคลื่อนจากใบหน้าของยองเบแม้แต่น้อย   แต่ซึงรีเองก็ยืนเพียงห่างๆจากทั้งสามคน   เด็กหนุ่มเลือกที่จะยืนให้ไกลรุ่นพี่ซึงฮยอนที่สุด   เขาไม่เคยเกรงสายตาของใครขนาดนี้มาก่อน   แววตาที่เชือดเฉือนของรุ่นพี่ซึงฮยอนพุ่งตรงไปที่กระจกหลังห้อง ...เงาในนั้นก็คือแผ่นหลังของรุ่นพี่จียง

"ฉันเข้าใจผิดสินะ?"

"ผม...ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเข้าใจผิดดีหรือเปล่า   เพราะความจริงมันก็ไม่ได้ต่างกับที่พี่พูด...แค่ผิดคนก็เท่านั้น  ...นอกเหนือจากนั้นพี่ก็รู้จักพี่ยองเบดีกว่าที่ผมรู้เสียอีก"ซึงรีรู้ดีว่าไม่สามารถกลบความอิจฉาด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"ซึงรี...ตอนนี้นายก็รู้แล้ว" เสียงนุ่มเจือความกังวลใจ  เด็กหนุ่มมองอากัปกิริยาของร่างสันทัดเบื้องหน้า

"ฮะ..ผมคิดว่าผมคงรู้คำตอบแล้ว"

ควอนจียงมองร่างของรุ่นน้องที่นิ่งไม่ไหวติง บทสนทนาเรียบง่ายระหว่างคนสองคน..  เรื่องระหว่างทั้งคู่ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน  ไม่เคยนึกถึงมาก่อนด้วยซ้ำ..   ฉับพลันที่ได้ยินและเห็นภาพต่อหน้า..

ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกด้านซ้ายคืออะไร...

"มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด...ฉันน่ะ"

ทั้งที่ซึงรีมายืนฟังเรื่องราวต่างๆตรงนี้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นแต่เหมือนเขาได้ตัวต่อส่วนสำคัญที่สุดของภาพมาไว้ในมือ   เขาได้คำตอบทุกอย่างสำหรับทุกเรื่องราว   รอยยิ้มสุดท้ายก่อนจะออกจากห้องไปทำไมถึงได้เค้นยากเค้นเย็นอย่างนี้นะ   เขาอยากถอยออกไปโดยไม่มีการขับไล่ไสส่ง   ไม่อยากเจอถ้อยคำที่บาดน้ำใจ    เหมือนอากาศธาตุที่ผ่านมาและผ่านไปและอยากจะยิ้ม...  

"ขอบคุณฮะที่ผ่านมาช่วยดูแลผม   อย่างไรเจ้าของก็ต้องสำคัญที่สุดอยู่แล้วนี่นะ?"

"เจ้าของ?    ...จะฟังฉันก่อนได้ไหมซึงรี?"ยองเบล้วงกระเป๋ากางเกงพลางขยับเข้าใกล้หนุ่มรุ่นน้อง 

มือของเขารั้งข้อแขนของซึงรีไว้หลวมๆ  แต่ในวินาทีเดียวกัน..แรงดึงแผ่วเบาที่ขากางเกงของเขาก็ทำให้ชะงักงัน  ควอนจียงจะเอื้อมมือไขว่คว้าเขาไว้จะด้วยสาเหตุอะไรก็ตามแต่   ยองเบขอยอมรับว่าหัวใจของเขาเต้นแรง   ร่างบนพื้นมีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้ตัวยองเบเอง  แม้รีบผละปลายนิ้วออกจากเนื้อผ้ายีนส์อย่างรวดเร็วแต่สัมผัสยังคงค้างอยู่ชั่วนิรันดร์ในความคิดของยองเบ

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอีซึงรี

รอยยิ้มสุดท้าย..

ร่างผอมแกะมือหนาที่กุมข้อมือไว้อย่างนุ่มนวล   ยองเบไม่มีทีท่าจะรั้งตาม  แท่นแขนแข็งแรงตกลงลู่ข้างตัว  ซึงรีเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มซึ่งแต้มแต่งด้วยอาลัย  ร่างผอมเดินผ่านกรอบประตูไปจนลับสายตาแต่สำหรับดงยองเบทุกอย่างหยุดนิ่งตั้งแต่สัมผัสจากจียง   หากจะคิดว่าเป็นการ "รั้ง" หากจะคิดว่ามันเป็น "หวัง"  หากว่าจะคิดว่าเป็นการ "หวง"    

หากจะคิดว่านายกำลังจะบอกฉันว่า...อย่าไป?

"พอสักทีควอนจียง   ปล่อยยองเบซะที"เสียงทุ้มขู่ตะคอกด้วยความเหลืออด  กึกก้องและเสียดแทงเรียกสติ..ยองเบมองหน้าเพื่อนสนิทของตน   เชวซึงฮยอนกระชากต้นแขนของร่างเพรียวจากพื้นและรวบตัวโดยแรงออกไปจากห้อง   สิ่งสุดท้ายที่จียงเห็นคือร่างหนึ่งซึ่งทรุดลงนั่งบนเตียงก่อนซุกซ่อนใบหน้าลงกับฝ่ามือ   

...เขาทำอะไรลงไป..  

+++

"ควอนจียงนายมัน..."ร่างสูงกระแทกเขาเข้ากับผนังห้องก่อนปิดประตูห้องและลงล็อก   ร่างเพรียวครูดแผ่นหลังลงนิ่งจากตำแหน่งที่เขาถูกผลัก   ความมืดช่วยอำพรางสีหน้าซีดเซียวของเขาไว้    

"........................."

"นายทำอะไรลงไป   นายทำอะไรลงไปควอนจียง?"

"ฉะ  ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้"เสียงซึ่งเล็ดลอดแผ่วเบาเหลือเกิน

"นายบอกว่าไม่ได้รักยองเบ  พร่ำบอกตอกย้ำว่าไม่ได้รักยองเบ   แล้วนายบอกว่าชอบ..ฉัน..แต่นายทำอย่างนั้นทำไม?"

".....ไม่รู้   ฉันไม่รู้!!"เสียงเค้นจากลำคอก่อนที่ม่านน้ำตาจะทะลักทลาย    ปอยผมร่วงปรกหน้าปิดบังสายตาคมกริบของซึงฮยอนที่กำลังทิ่มแทง   สองมือขยุ้มศีรษะไว้แน่น  สันหลังโค้งงอเพื่อคุดคู้  หนีพ่ายต่อโลกทั้งใบ

"นายหวงก้างหรือไงควอนจียง?   แล้วจะให้ใครเชื่อนาย       อย่างนี้อยากจะให้ใครเชื่อใจนาย!!!!!"ร่างสูงตวาดรดแม้ว่าระยะห่างจะไม่ถึงคืบ   มือเพรียวยาวคู่นั้นยิ่งดึงทึ้งกลุ่มผม   ราวไหล่สั่นไหวไม่ต่างกิ่งไม้แห้งต้องพายุ  

"ไม่ใช่...    ไม่....    ฮึก   ฮึก...ชกฉันที..."เขาพูดออกมาได้แค่นี้   ก้อนสะเอื้อนพลุ่งผ่านลำคอเกินกว่าที่เขาจะควบคุม

ซึงฮยอนหอบหายใจจากการตะโกนใส่หน้าร่างซึ่งไม่ไหวติง   มีเพียงสายน้ำจากสองหน่วยตาที่หลั่งรินลงเปียกเสื้อขาว   เสียงพึมพำขาดห้วงพร่ำพูดเพียง "ชกฉันที" ราวกับกำลังสวดมนต์อ้อนวอนเพื่อลบล้าง

มือเรียวยาวดันคางมนให้เชิดขึ้น   ศีรษะของร่างเพรียวกระแทกกับกำแพงสะท้อนเสียงหนักๆแต่สีหน้าจียงที่ไม่มีความเจ็บปวดใดๆยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโห   ดวงตาแดงช้ำ สายใสไหลอาบสองแก้ม      คนๆนี้..เห็นแก่ตัว   เอาแต่ได้..   เพื่อนของเขาต้องเจ็บอีกครั้งก็เพราะคนๆนี้   เพราะคนๆนี้..เขาก็เจ็บ   เหมือนถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า   ทำตัวสติแตกแล้วคิดว่าจะจบหรือไง? 

"ฆ่าให้ตายก็ไม่สาสมหรอกคนอย่างนาย   ไอ้ที่พูดปาวๆว่าไม่อยากทำให้เจ็บปวดนั่นมันก็เรื่องโกหกทั้งเพใช่ไหม  สร้างภาพหลอกใคร..ระยำจริง   นายมันเชื่อไม่ได้ สารเลวเอ้ย"เชวซึงฮยอนกำหมัดแน่นก่อนเล็งฉับที่มุมคาง

ปึง..

...

..

.

กำปั้นของร่างสูงยังชกค้างกับผนังด้านหลัง   ความปวดแล่นร้าวจากข้อนิ้วแต่สันจมูกโด่งจรดนิ่งลงที่ขมับสั่นเทา  ริมฝีปากเลื่อนกดแนบกับเสี้ยวอุ่นเปียกชื้น   ซึงฮยอนบดเบียดเรียวปากลงประทับเนิ่นนาน  ความอุ่นที่กำลังต้อนรับชายหนุ่มช่างไร้วิญญาณ   คมเขี้ยวฝังรอยลงริมปากแต่ร่างเพรียวไม่เขยื้อนขยับเพื่อการประท้วงใด   รสเลือดปร่าแปลกภายใน  ยามถอดถอนสีแดงสดเคลือบผิว   ซึงฮยอนมองดูหยดอัญมณีสีชาดเล็กๆบนริมฝีปากของร่างเพรียว   ปลายนิ้วเช็ดมันออกอย่างเบามือ

"นายเกลียดฉัน.."ควอนจียงเอ่ยขึ้นกระท่อนกระแท่นท่ามกลางลมหายใจซึ่งขาดห้วง

"ใช่...ฉันเกลียด"ซึงฮยอนยอมรับก่อนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว   มือเรียวยาวฉวยกระเป๋าเดินทางสีเทาที่วางนิ่งบนเตียงถัดไป   ชายหนุ่มลากมันออกจากห้องนั้นไปก่อนจะกระแทกประตูปิดตามหลัง   เขาไม่อยากจะยอมรับ..  เขาไม่อยากจะยอมรับมัน

ซึงฮยอนพบคังแดซองยิ่งนิ่งอยู่หน้าห้องพร้อมกับหญิงสาวผมสั้นทะมัดทะแมง  ทั้งสองปั้นสีหน้าไม่ค่อยถูกเมื่อได้ยินเสียงตะคอกรุนแรงเล็ดลอดจากภายในแต่ทั้งคู่กลับนิ่งเงียบไม่เอ่ยถาม 

เชวซึงฮยอนหยุดยืนตรงหน้า สายตาของรุ่นน้องจับจ้องที่กระเป๋าเดินทางใบโตในมือของเขา   ทั้งๆที่เขายังไม่ได้เปิดกระเป๋าเลยด้วยซ้ำแต่กลับลากมันออกจากห้องไปหลังเช็กอินไม่พ้นคืน ความสงสัยยิ่งทวีคูณเมื่อชายหนุ่มพูดด้วยเสียงกระซิบ 

.

.

"ฉัน..ขอโทษ" เสียงทุ้มนุ่มแตกพร่า..........ทว่าคำนี้ไม่ได้พูดกับเขา   ...แดซองมั่นใจ

แผ่นหลังกว้างหายลับไปกับแสงเทียนระยับของโถงทางเดิน

+++