Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#3

.

.

ในตอนบ่ายจียงแวะเข้าหอสมุดวายจีไลบรารี่หลังจากแยกกับน้องรหัส   เจ้าหมอนี่เข้าเอกมาโดยไม่รู้เหนือรู้ใต้  จะเรียนอะไรบ้างยังไม่รู้แต่มันก็ซื่อๆน่าเอ็นดูดี   วันนี้เขาเลยต้องค้นรายวิชาที่เคยเรียนและหนังสืออีกสองสามเล่มที่จำเป็น   เขาว่าจะเขียนตารางแนะนำเล็กๆน้อยๆ  แม้ว่าเขาจะเรียนไม่เก่งอันดับต้นๆของเอกแต่ก็พอที่จะแนะนำได้บ้างล่ะน่า  

ร่างเพรียวเดินในมหาวิทยาลัยมาทั้งวันร้อนจนเหงื่อชุ่มหลัง   เห็นทีคงต้องซื้อจักรยานสักคัน   จักรยานนี่ล่ะสะดวกและดูแลง่ายที่สุดแล้ว   จียงเปิดประตูห้องก่อนวางหนังสือทั้งหมดทั้งมวลลงบนเตียง เรียกว่าโยนคงจะใกล้เคียงกว่า    เป็นไปอย่างที่เขาคาดไว้ เชวซึงฮยอนไม่ได้ออกไปเรียนในวันเปิดเทอมแรกจริงๆด้วย   เสียงอาบน้ำจากห้องน้ำแสดงว่าเจ้าตัวอาจจะเพิ่งตื่น     

ระหว่างที่รอจึงเตรียมข้าวของอาบน้ำไปพลาง   ร่างเพรียวพลิกหน้าสมุดพี่สมุดน้องอีกครั้ง   ลายมือน่ารักดีแต่มีระเบียบแบบเก๋ไก๋   เขารีบหุบยิ้มทันทีที่ซึงฮยอนเปิดประตูออกมา  

ผมดำเปียกลู่ไปกับศีรษะทำให้ดูแปลกตา  

ทั้งสองคนตกอยู่ในความตะลึงงันเพียงชั่วครู่   ก่อนที่จียงจะรีบคว้าของทั้งหมดเข้าห้องน้ำไป   ดูสายตาที่ใช้มองเรายังกับว่าเราเป็นตัวประหลาด   กลิ่นแชมพูในห้องยังตลบฟุ้ง   พื้นห้องน้ำเปียกลื่น   เขาคิดผิดที่รีบเข้ามา   แต่จะให้นั่งดูคนพรรค์นั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า สู้รีบๆเข้ามาเสียดีกว่า   สุดท้ายแล้วเสียงน้ำจากฝักบัวก็กลบเสียงภายนอกไปสิ้น

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เชวซึงฮยอนกำลังสวมเสื้อจัมเปอร์ตัวโปรดสีน้ำเงินเข้ม   สองมือวุ่นกับการเช็ดผมที่เปียกให้แห้ง   โทรศัพท์มือถือสีขาวก็แผดเสียงลั่น   เขามองประตูห้องน้ำสลับกับมือถือเจ้ากรรม   มันซุกตัวอยู่ระหว่างกองหนังสือภาษาอังกฤษเล่มหนาแต่ผ่านไปหนึ่งสาย คนในห้องน้ำก็ไม่มีวี่แววออกมารับมัน   เขาจึงปล่อยเลยตามเลย  

เจ้าโทรศัพท์เงียบไปสักพักก่อนดังขึ้นใหม่    ในที่สุดเขาก็ต้องลุกขึ้นมาไยดีกับมันเพราะว่ารบกวนการอ่านหนังสือของเขาหรอก   ไม่ใช่สนใจว่าคนอย่างควอนจียงจะคบค้าสมาคมกับใคร  แต่สายตาก็อดมองหน้าจอสีขาวซึ่งกะพริบอยู่ไม่ได้

ไม่จริงน่า...ชื่อนี้มัน

ร่างสูงมึนงงอยู่ครู่ก่อนมองหน้าจอนั้นอย่างเพ่งพินิจ   เมื่อแน่ใจแล้วจึงยกโทรศัพท์ที่น่ารังเกียจนั่นแนบหู  

เมื่อวางสายชายหนุ่มเขียนเมโมอย่างลวกๆแล้วสอดหมิ่นๆไว้ที่หน้าหนังสือของรูมเมท   ซึงฮยอนผลุนผันคว้าหมวกและลูกกลมใต้เตียงออกไปจากห้องโดยไม่แม้จะหันกลับมามองเมโมแผ่นนั้นเป็นครั้งที่สอง

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ร่างเพรียวเปิดประตูออกมาก็ไม่เห็นเงาของคนเย็นชาแล้ว   กระดาษสีฟ้าใบเล็กสะดุดสายตาของเขา   มันเสียบไว้ระหว่างหน้ากระดาษ  หมิ่นเหม่ราวกับเป็นส่วนเกิน... 

ลายมือหวัดๆเขียนว่า "คังแดซองโทรมา   เจอที่สนามบาสตอนสองทุ่ม"  

จียงเช็ดมือกับเสื้อคลุมอาบน้ำให้แห้งก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูสายเรียกเข้า    น้องรหัสเขาโทรมาจริงๆด้วยเพราะเขาเองบอกว่าว่างเมื่อไรให้โทรมา   นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเพิ่งหกโมงเย็น   มีเวลาถึงสองชั่วโมงเขาจึงไม่รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า

เจ้าลูกกลมใต้เตียงอีกฝ่ายหายไปพร้อมกับตัวเจ้าของมัน   แต่ช่างเถอะจะไปซุกหัวที่ไหนก็ไป   เขาต้องดูแลน้องรหัสของเขาก่อน   ร่างเพรียวดึงหนังสือออกกางและจดลงกระดาษสมุด   เค้าโครงวิชาสำหรับนักศึกษาชั้นปีที่1 จียงเขียนถ่ายทอดที่เรียนมาจนหมดเปลือก

อาจารย์อี...คนนี้แหละชอบกดเกรดแต่สำเนียงเห่ย   ยังมีอาจารย์ชังที่ชอบให้เด็กทำงานเยอะ   มิสเตอร์ฮอปกิ้นส์นี่สิให้เกรดง่ายแต่สำเนียงฟังยาก   ก็ฝรั่งนี่หว่า..   เจ้าตัวยกกระดาษขึ้นหยีตามอง..เขียนได้ค่อนหน้ากระดาษแล้วนี่หว่าแค่นินทาอาจารย์เองนะ   ปลายปากกายังขยุกขยิกไปเรื่อยๆ   โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเมื่อเห็นชื่อแล้วก็รีบรับทันที

"หวัดดีฮะแม่..."

"........................................................"

"ผ่านมาแค่สามวันเองนะฮะ"

"..................................................................................................................................."

"ผมจะโทรแน่ฮะครั้งหน้า"

".................................."

"ก็ดีครับ   ...ก็เป็นรูมเมทที่ดีใช้ได้"

"....................................................................."

"น้องรหัสผมตลกดี เพิ่งรู้จักวันนี้ฮะแต่เหมือนรู้จักกันมานาน    แล้วทางแม่เป็นไงบ้าง?"

"........................................................................  .............................................................................................................  ......................................................................................  ................................................................................................  ......................................................................"

"ฮะฮะ พ่อไม่กินชีสเหมือนเดิมสินะฮะ"

".........................................."

"คงเริ่มสอนจริงจังพรุ่งนี้มังครับ"

"....................................................................."

"เอ่อ..แม่ฮะ  ถ้าผมอยากจะออก..."

"..............................."

"อ่า...เปล่าฮะ ไม่มีเรื่องอะไร   แค่อยากออกไปซื้อจักรยานสักคันแม่คงไม่ว่าอะไรนะฮะ?"

"............................................................................."

"ฝากสวัสดีพ่อด้วยฮะ   ไว้ผมจะโทรไปใหม่นะฮะ..........ขอบคุณฮะแม่"

จียงจรดปากกาไว้ที่บรรทัดเดิมอยู่นานหลังจากวางสาย   กระจกบานเล็กๆบนโต๊ะเขียนหนังสือปรากฏใบหน้าของเขา  คิ้วจะติดเป็นเส้นเดียวกันอยู่แล้ว

เขาไม่อยากให้แม่เป็นห่วงถ้าขอกลับไปอยู่บ้านตั้งแต่สามวันแรกแม่จะคิดว่ายังไง   มันคงจะทุเรศพิลึกด้วย   ยังไงเขาก็ต้องอยู่ให้ได้   ควอนจียงจะต้องไม่ยอมแพ้กับเรื่องแค่นี้  

มือขยับเขียนรายวิชาและคำอธิบายอย่างรวดเร็ว   ความเงียบในห้อง..มันก้องดัง   ประกอบกับเมโมของเชวซึงฮยอนน่ารำคาญตาเป็นที่สุด   หยิบมันขึ้นฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและจ้องมองมันโปรยปรายลงถังผงค่อยทำให้สบายใจขึ้นมาบ้าง   รู้ว่าไร้สาระแต่มันก็รู้สึกดี  

เขาก้มหน้าก้มตาเขียนต่อไปจนเสร็จสิ้น   รายการแนะนำหนังสือก็เขียนแล้วยังขาดอะไรอีกนะ?   สุดท้ายแล้วจียงคว้าหนังสือที่ยืมมาและกระดาษที่เขียนไว้สามหน้าเต็มลงถุงกระดาษ   เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงเดินไปสนามบาสที่อยู่หลังหอพักใช้เวลาไม่ถึง10นาทีหรอก   

ตอนสองทุ่มหอพักโดยรอบยังครึกครื้น   หอปิดประตูตอนเที่ยงคืนดังนั้นไม่มีใครรีบร้อนกลับหอเวลาว่างก็มีอะไรให้ทำตั้งหลายอย่าง   สปอร์ตยิมก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง   ร่างเพรียวชะโงกหน้าเข้าไปในโรงยิม   กวาดสายตาไปทั่วแล้วโดยเฉพาะสนามบาสแต่ก็ไม่เจอใบหน้ายิ้มแป้นของน้องรหัสเลย   หรือว่าจะหมายถึงสนามบาสกลางแจ้งที่อยู่ถัดไป   ริมทางเดินหินสีดำที่ตรงไปจนสุดตาข่าย 

เล่นกีฬาคงจะหิวน้ำ...จียงซื้อไอศกรีมหวานเย็นรสมะนาวไปสองแท่ง  

เจ้านั่นน่าจะชอบรสนี้นะ   

ร้านนี้ขายดีเพราะว่าเป็นร้านเดียวที่เปิดถึงเที่ยงคืน   นักศึกษาชอบมาซื้อน้ำและขนมนมเนยหลังเล่นกีฬา   เขาเองก็ต้องต่อคิวอยู่นานเหมือนกันแต่ก็อยากกินนี่  ทำไงได้..    แม้ว่าจะมืดสนิทแล้วแต่คนยังพลุกพล่าน   จียงไต่ที่นั่งไม้ซึ่งยกชั้นสูงลดหลั่นกันอย่างเงียบๆ  

เขานึกพิเรนทร์อยากจะแกล้งน้องรหัสให้ตกใจโดยการกระโจนที่นั่งคนดูลงไปในสนาม   นั่นไง..หน้าแป้นแล้นในชุดขาวหลวมโพรก   กำลังเล่นสตรีทบาสกับอีกสองคน   ร่างเพรียวไต่จนใกล้แล้วนั่งลงมองดูทั้งสามคนซึ่งกำลังเล่นอย่างเอาเป็นเอาตาย   ร่างสูงที่กำลังครองบอลช่างคุ้นตา  

ดวงตาเฉี่ยวคมแบบนั้นจะมีใครอีกเสียอีกเล่า...เชวซึงฮยอน!!

คนเย็นชาพรรค์นี้รู้จักกับน้องรหัสเขาได้อย่างไร   แถมกำลังเล่นบาสกันอย่างสนุกสนาน   ส่วนอีกคนเขาไม่รู้จักแต่ตัวบางกว่าคังแดซองเล็กน้อย   สงสัยเป็นปีหนึ่งเหมือนกัน   จียงนั่งชันเข่าขึ้นหนึ่งข้างจ้องมองร่างทั้งสามตรงหน้า   เงาแยกเป็นแฉกบนสนามซีเมนต์   เสียงลูกบาสกระเด้งสะท้อนระงม  

ทำไมเขาไม่กล้ากระโดดลงไปเซอร์ไพรส์น้องรหัสล่ะ  

เพราะคนๆนั้นอยู่หรือไง? 

ร่างเพรียวเอียงคอมอง...ทุกการเคลื่อนไหว   ปลายนิ้ว..ข้อแขน..หัวไหล่.. กล้ามเนื้อขาและรอยยิ้มนั่น   การเล่นบาสต้องมองคนที่มาแย่งลูกด้วยสายตาแบบนั้นหรือไง?   วูบหนึ่งรู้สึกเจ็บจนสำลักอากาศ...ใบหน้าแบบนั้นน่ะ   ดวงตาคู่นั้นสำหรับเขาแล้วมีไว้แสดงความชิงชัง  ไม่มีวันได้เห็นใบหน้าในลักษณะนี้เลย  

ลูกหนังพลิกเล่นรอบห่วงก่อนจะทิ้งตัวลงในวงอย่างสวยงาม   เชวซึงฮยอนยกนาฬิกาขึ้นดูสักพักแล้วการเล่นบาสก็ยุติลง   ร่างสูงจากไปค่อนข้างเร่งร้อนแม้ว่ายังไม่ทันหายเหนื่อยจากการเล่น   นาฬิกาของจียงบอกเวลาสองทุ่มตรงซึ่งเป็นเวลานัดของเขาพอดี...หมอนั่นคงจะเลี่ยงสินะ 

ร่างเพรียวกระโดดลงจากแสตนด์มาดักหน้าพวกคังแดซอง   น้องรหัสของเขายิ้มกว้างพลางร้องทัก"พี่ควอนมาตั้งแต่เมื่อไร  ผมตกใจหมดเลย"

"นั่งก่อนไหม?"จียงนั่งลงที่แสตนด์ชั้นสุดท้ายและยิ้มน้อยๆ   รุ่นน้องนั่งลงตามอย่างว่าง่ายคงเพราะเหนื่อยถึงหอบหายใจหนักดัง   เขายื่นถุงกระดาษให้กับร่างข้างๆส่งผลให้ดวงตาที่ยิบหยีอยู่แล้วเล็กเบียดเข้าไปอีก

"ขอบคุณมากๆเลยพี่   อ้อพี่ควอนฮะนี่อีซึงรีปีหนึ่งรูมเมทของผมฮะ"

"สวัสดีครับพี่ควอน   มันชมใหญ่เลยครับว่าพี่รหัสมันเรียนเก่ง คุยก็สนุก"อีซึงรีเอ่ยขึ้นเรียบๆ จียงหัวเราะออกมาเต็มที่

"ชื่นชมฉันขนาดนั้นเลยเรอะ?  เจ้าโดราเอมอน"

"อย่าแซวผมสิ"

"เกือบลืมพี่ซื้อไอติมให้  อาจจะเหลวไปหน่อยนะ"

"เห็นไหมว่าพี่ยังใจดีอีกต่างหาก"

เขายื่นให้น้องปีหนึ่งทั้งสองคน   จะเอาไว้กินเองก็ยังไงอยู่ให้น้องดีกว่า   อีซึงรีมองซองพลาสติกสีแสบตาอย่างงุนงงแต่ก็ขอบคุณและรับมันไป   ขณะที่แดซองแกะและกัดไปถึงไหนๆแล้ว

"อีซึงรีนายเรียนคณะอะไร?"

"ผมเรียนบริหารธุรกิจครับ"ร่างเพรียวสะดุดไปชั่วครู่..โลกมันกลมจริงๆนะ

"ไม่ต้องสุภาพหรอกน่า  เอ้อ..แต่ว่านายรู้จักกับเชวซึงฮยอน?"เขาหันมาถามน้องรหัสของเขาซึ่งกำลังกัดไอศกรีมเป็นคำสุดท้าย  และยิ้มกว้างพร้อมริมฝีปากเจือสีเขียว  

"อ้อ พี่ซึงฮยอนเป็นรุ่นพี่ที่ชมรมบาสของผมเอง   พี่ควอนเป็นรูมเมทของพี่ซึงฮยอนใช่ไหมฮะ  เห็นว่ารับสายแทนพี่น่ะ"

"...ถ้าตามกฎหมายก็คงจะเป็นอย่างนั้น.."

อีซึงรีมองรุ่นพี่ควอนจียงด้วยดวงตาที่เป็นประกายแปลกไปจากเดิมแต่ไม่ได้พูดอะไร   เขาเองก็รับรู้ว่ารุ่นน้องคนนี้จับความรู้สึกของเขาได้บางอย่าง   ดวงตาคู่นี้จ้องเขาในความเงียบจนเขาต้องหลบตา..    ช่างผิดกับน้องรหัสของเขาที่กำลังทำหน้าระรื่น

"กฎหมายอะไรอ่ะพี่ควอน??"

"เรียกฉันว่าพี่จียงน่า   เฮ้...มาเล่นบาสกันสักตั้งดิ"ร่างเพรียวล็อกคอน้องรหัสลงจากแสตนด์พร้อมตะโกนไล่มาว่า"นายด้วยอีซึงรีมาเล่นด้วยกัน ฮะฮ่า"

แต่อีซึงรียกไอติมที่ยังเหลือกว่าค่อนแท่งให้ดู  จียงหัวเราะเสียงดังก่อนจะลากแดซองลงสนามท่ามกลางเสียงบ่นเสียงโอดโอยของแดซอง

"พี่จียง..ผมเล่นมาสองชั่วโมงแล้วนะ  ไม่มีแรงเหลือแล้ว  โผมเหนื่อยแล้วววววพี่คร้าบบ"

"อย่าบ่นน่า เล่นกีฬาต้องอึดสิ"

"ซึงรีช่วยด้วย"

"ฉันยังกินไม่หมดเลย"

"ซึงรี...ไอ้เพื่อนทรยศ"

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

TBC