Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath #5

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#5

.

.         

บรรยากาศสลัวในยามค่ำคืนที่ฝนพรำทำให้เขารู้สึกหดหู่เหลือเกิน   เรื่องเก่าๆยังคอยเวียนวนเพื่อไล่ต้อนเขาให้นึกถึงความรู้สึกนั้น   ความรู้สึกของการถูกทอดทิ้ง..

สิ่งที่ถูกขยี้ไปแล้วไปแล้วครั้งหนึ่งยากนักที่จะกอบกู้ขึ้นมาใหม่   ทำลายซ้ำเสียยังง่ายกว่าที่จะฟื้นฟูมันขึ้นมา   ชายหนุ่มขยับปีกหมวกให้บดบังครึ่งเสี้ยวหน้า   หญิงสาวงดงามข้างกายไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเต็มตื้นในหัวใจว่างเปล่า..อย่างมากก็ทำให้ราตรีนี้ไม่อ้างว้างเปลี่ยวเปล่าบนเตียงเกินไปนัก   ใบหน้าที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางหันมองเขาอย่างวิตก   หล่อนเบียดร่างเข้าชิดแขนเขามากขึ้นจนรู้สึกได้ถึงเนินอกนุ่มใต้เสื้อรัดรูปนั่น

"ยองเบ..ดูนั่นสิคะ  คนกำลังมีเรื่อง"เขามองตามทิศที่หล่อนพยักพเยิด   สองร่างล่ำสันกำลังต้อนเด็กหนุ่มคนหนึ่งให้จนแต้ม   เสื้อผ้าของเด็กนั่นคงไม่พ้นว่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกับเขา

เขามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างนิ่งเฉยเหมือนกับผู้คนเหล่านั้นเป็นอากาศธาตุ   เสียงเอะอะมากขึ้นเรื่อยๆแต่รอบกายพวกเขาไม่มีอะไรอื่น   นอกจากรถซึ่งจอดเรียงรายตามถนนและแสงไฟทึมมัว   เพื่อนหญิงของยองเบคล้องแขนสอดกระชับมากขึ้นอย่างหวาดหวั่น   เขาเพียงล้วงกุญแจรถออกมาเตรียมเท่านั้น   ทั้งสองคนยังเดินมุ่งหน้าไปที่เฟอร์รารีสีแดง   มันอยู่อีกไม่ไกล...   ซอนมีสะกิดคู่ควงของหล่อนอย่างร้อนรน

"จะไม่ช่วยเด็กคนนั้นคะ?"

"ไม่ใช่เรื่องของเรานี่"

"แต่ท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะคะ"

"งั้นเราก็รีบไปสิ"

คืนนี้เขาไม่อยากมีเรื่องให้รำคาญหัวใจ   ความหนาวที่กัดกร่อนในตอนนี้สำคัญกว่า  อีกอย่างเขาไม่เห็นว่าเป็นเรื่องที่ควรยื่นมือเข้าไปสอด   ในเมื่อเด็กนั่นไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือสักนิด   ดวงตาที่จ้องมองเขาในบางคราวของเด็กคนนี้ก็คล้ายกับคนที่เขารู้จักเหมือนกัน   แต่มันก็นานมาแล้ว   ยองเบรีบปัดความคิดนั้นออกไปเผอิญกับเสียงกรีดร้องของซอนมีดังขึ้น  

ชายสองคนพยายามไล่หวดไม่สนตำแหน่ง   ขอเพียงจะให้โดนจังหนับจะเป็นตรงไหนก็ได้   ซวนเซพาดรถยนต์สีแดงเพลิง   ท่อนเหล็กฟาดลงที่ไหล่ของเด็กหนุ่มแต่ร่างเพรียวก็ปราดเปรียวพอที่จะไม่โดนตีซ้ำสอง      ยองเบมองด้ามไม้และเหล็กทุบลงไปบนฝากระโปรงรถคันงามต่อหน้าต่อตา   กระจกบางส่วนเป็นรอยร้าว   เจ้าเด็กคนเดิมวิ่งหนีอย่างหมดแรงวนไปรอบๆเฟอร์รารี   ยองเบขมวดคิ้วเล็กน้อย..

ทำไมต้องเป็นรถของเขาด้วย

ซอนมีลอบมองสีหน้าของคู่ควงหล่อนอย่างเดาใจ   กลัวเรื่องที่เกิดขึ้นก็กลัว..แต่ยองเบนิ่งขรึมเหลือเกินนี่สิที่หล่อนกลัวกว่า

"ซอนมี..กลับบ้านเองได้ไหม?   ฝากบอกซึงฮยอนทีว่าฉันมีเรื่อง ..ที่เดิม  ส่งคนมาหน่อย"

หล่อนพยักหน้าและมองไปที่เด็กหนุ่มคนนั้น   ตอนนี้เฟอร์รารีแสนรักของยองเบมีแผลสาหัส   สองเท้าพาหล่อนออกมาจากเหตุการณ์   ทันทีที่พ้นภาพนั้นซอนมีกดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคย   ทำไมจะไม่คุ้นล่ะ..ก็ในเมื่อหล่อนหมายตาคนนี้ไว้ด้วยเช่นกัน   เสียงเข้มเครียดมาจากปลายสาย   หล่อนจึงรีบละลักละล่ำบอกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น   การสนทนาจบลงอย่างรวดเร็ว   ซึงฮยอนพูดกับหล่อนด้วนเสียงแห้งแล้ง..จะว่าดุดันก็ได้   ดุเสียจนหล่อนนึกใจเสีย   ไม่เหมือนเชวซึงฮยอนคนที่หล่อนเคยรู้จักอยู่ทุกที   ซอนมีหยุดลงที่ริมทางเท้า   มองกลับไปในทิศที่หล่อนจากมา   ...หวังว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรงกับคู่ควงของหล่อนและซึงฮยอนคงส่งเพื่อนมาช่วยเขาทัน  

คืนนี้ที่ว่าจะได้สุดเหวี่ยงในอพาร์ตเมนต์หรูของเขาคงไม่มีโอกาสเสียแล้ว...

+++

"...นายทำแบบนี้แล้วได้อะไร?"

".........................."

"เกลียดฉันไม่ใช่หรือไง   ทำแล้วมันได้อะไร?"จียงกระแทกเสียงถามตอก

ซึงฮยอนคว้าคางเล็กขึ้นบีบ   ดวงตาคมบาดจ้องมองลึกลงไป   เขาควรจะพูดอะไร...เขาควรหรือ?   เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสองสามครั้งก่อนที่เขาจะหยิบมันขึ้นมา   ร่างสูงสวมกางเกงยีนส์เพียงตัวเดียวเดินไปเดินมาในห้องพลางแนบหูกับโทรศัพท์   สีหน้าเย็นชาแปรเปลี่ยนไปกังวลใจ   จียงนึกรังเกียจตัวเองขึ้นมาจับใจที่วูบหนึ่งคล้ายจะปล่อยอารมณ์ให้คล้อยตามคนเห็นแก่ตัว 

สายตากร้าวนั่นหันมองเขาทุกอิริยาบถแม้ว่าปากกำลังพูดคุยกับมือถือ   ร่างเพรียวทนการย่ำยีทางสายตาของคนๆนี้ไม่ได้อีกต่อไปจึงพยุงตัวเองเข้าห้องน้ำทั้งที่เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จไปแท้ๆ   กลิ่นสบู่ยังไม่ทันจางหายจากผิวกาย   เขาต้องกัดฟันมากำจัดคราบชั่วๆที่ฝังอยู่ในตัว..แต่ที่ฝังในใจคงไม่มีวันล้างออก   น้ำบางส่วนทิ้งตัวลงมาปะปนกับน้ำใส...เขาไม่กล้ามองและไม่อยากคิดว่ามันคืออะไร   ดวงตาหลับแน่นขณะปล่อยสายน้ำชำระมันออกไป  

เขาเปิดประตูห้องออกไปอีกครั้ง ภายในห้องก็ดับไฟลงแล้ว   ซึงฮยอนอ่านหนังสือเล่มเดิมอาศัยไฟจากหัวเตียง   สภาพกลับไปเป็นดั่งเดิม..คือความเงียบ   แต่เสียงห้าวหนักก็เอ่ยขึ้น

"นายห้ามบอกคังแดซองเรื่องฉันและไม่ว่ากับใครก็ตาม   จำไว้..นายพูดฉันพูด"

จียงเผลอมองหาโทรศัพท์ที่กุมความลับของเขาไว้แต่เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน   ชายหนุ่มจ้องเขม็งในกิริยาของร่างเพรียว   จียงรั้งรอที่จะล้มตัวลงนอนบนเตียงของเขาเอง

...ร่องรอย...การต่อสู้ที่พ่ายยับ  

มันตราตรึงอยู่ในทุกรอยย่นของผ้าคลุม

เขามองมันอยู่ชั่วใหญ่...ความหุนหันพลันแล่นมันชักนำให้เกิดเรื่องเฮงซวยกับชีวิตของเขา   ยังบัดซบไม่พอหรือไงชีวิตเขา?

"ควอนจียงนายเป็นเอดส์หรือเปล่า?"

จียงสวนกลับไม่ต้องคิด"ใช่..ฉันเป็น   นายติดโรคนี้ไปแล้วรู้ไว้เสียด้วย"

อย่างน้อยก็เป็นการแก้เผ็ดเล็กๆเมื่อเห็นสีหน้าถอดสีของชายหนุ่ม   มือใหญ่เปิดค้างที่หน้าหนังสือ   ร่างเพรียวพูดย้ำอย่างนิ่งสงบ

"ฉันเป็นเอดส์"

"นายโกหก"

"นายหลั่งข้างในแบบนี้   นายติดเอดส์แน่ๆ นายติด!"ซึงฮยอนมองคนที่โอ้อวดราวกับถือไพ่ใบที่เหนือกว่าพลางได้ข้อสรุปที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือ

"ก็นับว่ายังเหลือดีอยู่บ้าง"

ซึงฮยอนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมก่อนปิดสวิตซ์ไฟ   จียงเม้มริมฝีปากแน่นนึกอยากให้ตัวเองมีโรคร้ายอะไรสักอย่างจริงๆ  เขาเกลียดเชวซึงฮยอน เกลียดเซ็กส์บ้าๆแบบนี้ เกลียดผ้าปูที่นอนเลอะคราบ   และเกลียดตัวเอง   สองมือกระชากผ้าปูที่นอนออกทิ้งลงพื้น   ร่างเพรียวหอบเครื่องนอนไปที่โซฟาหน้าทีวีแทน

คืนที่แย่ที่สุด...กำลังกลับมา

+++

"หยุดสักที!"เสียงของดงยองเบดังไปทั่วถนน   ชายฉกรรจ์ลดมือลงและหันมองต้นตอของเสียงวางอำนาจ   ชายรูปร่างสันทัดท่าทางเพลย์บอยยืนล้วงกระเป๋านิ่งๆ สายตาคมนั่นออกจะติดดูถูกและเฉยชา

"แกเป็นใคร  มายุ่งอะไรกับเรื่องในถิ่นพวกฉัน    อยู่เฉยๆดีกว่าจะได้ไม่เจ็บตัว"

"แล้วนายล่ะเป็นใคร"

"พวกฉันเตือนแล้วนะขอให้สงบปากไว้ดีกว่า"

"ที่พวกนายกำลังทุบอยู่มันคือรถของฉัน"

เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะที่ชายสองคนหันมองทางอื่นวิ่งมาหลบฝั่งเขา   หลังรถยนต์อีกคันที่จอดอยู่ใกล้ๆ ยองเบเหลือบตามองเล็กน้อย   อย่างนี้ก็เหมือนว่ามาด้วยกันเลยสิ   ไม่ผิดจากที่คิดไว้ อันธพาลสองคนดาหน้าเข้ามาหายองเบอย่างเอาเรื่อง

"นายเป็นอะไรกับเด็กนั่น   ขับรถขนาดนี้ก็คงมีปัญญาจ่ายเงินแทนมัน"

"ไอ้เด็กนี่มันทำเสื้อฉันเปื้อน   อาร์มานี่ตัวนี้หลายแสน"

"มันคง..แพงกว่าข้าวผัดสักจานไม่เท่าไรมั้ง?"

"แกว่าเสื้อฉันเป็นของปลอมรึไง"

"ฉันไม่ได้พูด..  นี่นายพูดเอง"ก็เหมือนเอาน้ำมันราดกองเพลิง กอปรกับท่าทางยียวนพูดจาเยือกเย็น   ความเดือดดาลพุ่งทะลุ

"หน็อย..ยังไงวันนี้ก็ต้องมีเลือดใครมาเซ่น   คิดว่าแน่แค่ไหนวะ"

ดงยองเบส่ายหน้าอย่างระอา   ยืนสงบนิ่งไม่เกรงกริ่ง

"คิดให้ดีแล้วกัน   ถ้าจะตีจริงๆก็คงห้ามไม่ได้   แต่ถ้าผู้การเชวรู้เรื่องนี้..เขาคงไม่สบายใจนัก"ท่วงท่าสบายๆของชายหนุ่มทำให้ยากจะจับน้ำเสียงข่มขู่ซึ่งเจือปน

"ไม่สนเว้ย   ลูกพี่พวกฉันคุ้มครองได้"

"ใครล่ะ?   คิดว่าทำได้เหรอ?   คนที่ใหญ่แถบนี้ก็มีอยู่ตระกูลเดียว  ความเสียหายที่เกิดขึ้นลูกพี่นายรับผิดชอบไหว?  พวกนายคงไม่อยากถูกซ้อมในคุกใช่ไหม?  หรือจะรับข้อหาเพิ่มอีกสักสองสามข้อหา?"เสียงมอเตอร์ไซค์ดังแว่วมาจากด้านหลัง   สิ่งที่เขาต้องทำคือพูดประวิงเวลาไปเรื่อยๆ   ถึงจะโดนเล่นงานจนบาดเจ็บ..หรือตายไปเขาก็ไม่นึกเสียดาย   ความเป็นจริงที่ทุรนทุรายขับดันให้เขาต้องออกคู่นอนสักคน   แต่วันนี้คงไม่ได้เป็นอย่างที่คิด  ใครจะนึกว่าจะมาทะเลาะกับกุ๊ยข้างถนนเลือดร้อน..

"ขอสู้ก่อนแล้วว่ากันว่ะ"

"แน่ใจเหรอพวก?"เสียงตะโกนจากร่างบนมอเตอร์ไซค์ซึ่งเปิดไฟสูงส่องสาดมาที่ชายทั้งสอง   จำนวนคันมากกว่าพวกมันเป็นสามเท่า  แสงไฟตัดผ่านความมืดสลัวไปที่จุดเดียว   ใบหน้าของพวกมันชัดเจนอยู่ในแสงจ้า

"หมาหมู่เรอะ?"

"พวกนายหมาหมู่ก่อนไม่ใช่หรือไง?    รีบหนีไปก่อนดีกว่ามั้ง..ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เห่า"

"ฝากไว้ก่อนเถอะ"

"ไม่ต้องหรอก  ฉันจะส่งบิลค่าเสียหายไปที่ลูกพี่แก  ดูซิว่าเขาจะทำหน้ายังไง"

มันขวางแท่งเหล็กลงพื้นท่ามกลางเสียงบิดเร่งเครื่องของจักรยานยนต์ทั้งหลาย   มันกลิ้งไปตามพื้นและหยุดลงตรงหน้าของเด็กหนุ่มเคราะห์ร้าย  พวกอันธพาลกระจอกวิ่งไปจนสุดตรอกถนนและหายไปในสีดำ  

"ขอบใจพวกนายที่มา   ซึงฮยอนโทรไปใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร ก็ช่วยๆกันน่า   เอาไงวะให้ตามไหม?   รถนายเยินไม่เบานี่หว่า..ดีกว่าโดนชนนิดเดียว"

"ช่างมันเถอะ  เดี๋ยวฉันจัดการเอง   ขอบใจว่ะ พวกนายกลับกันได้แล้ว"ยองเบยกมือส่งรถมอเตอร์ไซค์ที่ถอยกลับออกไปจากถนน   สาวที่นั่งท้ายมาของแต่ละคัน..คงจะตะลุยราตรีกันอีกนาน   ร่างสันทัดยกนาฬิกาขึ้นมองอีกไม่นานหอพักของมหาวิทยาลัยจะปิดลง   ร่างตะคุ่มๆหลังท้ายรถยังอยู่  ..ก็ยังดีที่ไม่ได้เปิดแนบไปอย่างทุเรศ

"นายน่ะ..ออกมาสิ"

ร่างผอมเพรียวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวออกมาตรงหน้าของเขา   คิ้วเข้มและดวงตาคมหางตกดูโศกเศร้า   เด็กหนุ่มจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน   ยองเบต้องแหงนขึ้นเล็กน้อยเพื่อสังเกตรายละเอียดบนใบหน้าอ่อนวัยนั้น

"..ขอบคุณฮะ"

"เรียนที่วายจีใช่ไหม  อยู่หอหรือเปล่า?"

เขาพยักหน้ารับ  ผมสีดำซอยสั้นขยับตามแรง   ยองเบดึงโทรศัพท์ขึ้นโทรหาเพื่อนสนิทก่อนเดินขึ้นรถ   พวงกุญแจรถค้างอยู่ในมือ   เขายังไม่ได้ปลดล็อคเพราะเสียงปลายสัญญาณดึงความสนใจเขาไปก่อน

"เรียบร้อยดี   เออขอบใจ..พลาดไปหน่อย"

"..............................................."

"เออ..หมดสวยเลย  โทษที ฉันอ้างชื่อพ่อนายไปว่ะ  อาฮะ.."

"....................................................."

"ไม่เป็นไร  เดี๋ยวเล่าให้ฟัง   นายทำไมเสียงเครียด   มีอะไรหรือเปล่าวะ?"

"................................."

"โอเค..  ไว้สืบสวนทีหลัง  ฉันต้องไปส่งคนก่อน บาย"

เขาพับโทรศัพท์สีดำเงาลงใส่กระเป๋าเหมือนเดิม   เด็กหนุ่มยืนเก้งก้างจ้องมองมาที่เขา

"ขึ้นรถสิ.."ร่างสันทัดเอียงศีรษะไปที่รถ  เด็กนั่นก็เดินขึ้นไปอย่างว่าง่าย  เสียงปี๊บเบาๆเป็นสัญญาณตอบรับ   ดงยองเบต้องขึ้นรถราคาแพงที่มีตำหนิ  ใครเห็นคงได้ขำตายล่ะทีนี้

"...แล้วครับ"เสียงอ่อนโยนของเด็กหนุ่มฝ่าสายลมมาได้บางส่วน   ยองเบตะโกนถามอีกครั้งเพราะเมื่ออยู่บนท้องถนนกับรถเปิดประทุนแบบนี้ยากที่จะฟังอะไร

"นายพูดว่าอะไรนะ?"

"ผมบอกว่า...ตอนนี้หอผมปิดแล้วครับ"เด็กนั่นก็ตะโกนสุดเสียงตอบมาเช่นกัน   เขายกมือขึ้นแตะขอบแว่นตากันลม   ยุ่งยากอีกแล้วไง..

"นายจะให้ไปส่งที่ไหน?"

"....ได้ไหมฮะ?"

"อะไรนะ?  พูดดังๆสิ"

"ไปที่บ้านคุณได้ไหมฮะ?"

"หา?"

+++