Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath #7

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#7  

.

.      

"เฮ้..จียง"เสียงสดใสของเพื่อนในเอกดังแว่วขึ้นมาด้านหลัง   ร่างเพรียวหันหลังมองอยู่เพียงครู่เจ้าของเสียงก็ปรากฏกาย   จียงกำลังเดินกลับหอพักอย่างอ้อยอิ่ง   ร่างสูงโปร่งของเพื่อนเดินเคียงไปพร้อมกัน

"ไงฮยอนซอก?"

"ตกลงว่ารายงานใหญ่จะเอาไงดีวะ   นี่ต้องเสนอหัวข้อภายในสัปดาห์หน้านี่แล้ว"

"ฉันว่าที่คนอื่นเสนอก็โอเคนะ  มันอยู่ที่ว่าพวกเราพร้อมหรือเปล่ามากกว่า"จียงนึกถึงการบ้านที่อาจารย์มอบหมายให้เมื่อสองสามวันก่อน   หัวข้อรายงานภาษาอังกฤษเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวและทัศนคติของคนต่างชาติต่อสถานที่นั้น   แค่คิดก็รู้สึกหนักใจแล้ว

"ทำรายงานเกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยวอย่างเดียวก็ยากแล้วนายว่าไหม?   นี่ต้องหาทัศนคติของชาวต่างชาติอะไรอีก"

"อา..ฉันก็ว่างั้น   ประชุมงานกันอีกสักทีไหมล่ะ?"

"ก็ดีๆ   ไว้โทรบอกอีกนะเว้ย บายรถฉันมาแล้ว"ร่างสูงโปร่งวิ่งขึ้นรถบัสรับส่งในมหาวิทยาลัยที่กำลังออกตัว   ร่างเพรียวมองตามจนรถเคลื่อนตัวไปไกล   เขายังเดินไม่ถึงไหน...

บรรยากาศตอนเย็นเงียบสงบเขาจึงเดินเลียบแนวต้นสนริมฟุตบาท   อีกไม่กี่เมตรด้านหน้าจะเป็นสระน้ำพุเล็กๆ   เย็นวันศุกร์แบบนี้ไม่ค่อยมีใครโอ้เอ้อยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัยเท่าไร   จะอะไรเสียอีก...ก็เย็นวันศุกร์เป็นเวลากลับบ้าน   แต่เขาไม่สามารถทำได้...

........ความจริงมันก็กลับได้อยู่หรอกทว่าบ้านที่ว่างเปล่าแบบนั้นอยู่ไปก็เท่านั้น   หรือว่าจะดีกว่าถ้ากลับบ้าน?   เขาวางแผนที่จะไปซื้อจักรยานที่ร้านใกล้ๆแต่ยังไม่รู้ว่าจะเลือกแบบไหน   ไปมันช่วงวันหยุดนี่ล่ะกันวะ   สายตาเหลือบเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา..อีซึงรี   ใจอยากเดินไปให้พ้นๆแต่สองขาก็พาเดินเข้าไปใกล้   ดวงตาโศกคู่นั้นหันมองขวับ..สะดุ้งจนเขาสังเกตได้

"พี่จียง..บังเอิญจัง"บางครั้งใบหน้านิ่งเฉยของของรุ่นน้องก็ยากจะคาดเดาอารมณ์   คงจะเข้ามาผิดจังหวะเสียแล้วจียงเอ๋ย

"อาฮะ...เดินเล่นน่ะ  ก่อนกลับหอ"

"หนังสือของยิบราลขำไหมฮะ?"สีหน้ายังนิ่งดุจเดิม    นี่เล่นมุกหรือว่ายังไงกันแน่

"เฮ้ยอย่าแซวน่า  ..ฉันหยิบผิดเล่ม"มุมปากของซึงรีคลี่ยิ้มน้อยๆแล้วมองไปยังเกล็ดระยิบระยับของน้ำพุต่อ   จียงตัดสินใจนั่งลงข้างๆแม้ไม่ได้รับเชิญ   เขาพยายามมองประกายน้ำอย่างที่รุ่นน้องทำแต่ก็เหลว   เขาปวดตามากกว่าจะเห็นความรื่นรมย์   แต่ท่าทางของซึงรีก็ไม่ได้รื่นเริง   มองอะไรอยู่จะรู้ตัวไหม..

"คนเรามักจะเล่าเรื่องให้คนแปลกหน้าฟัง   เสียดายที่พี่..."

"ฉันนั่งหันหลังให้นาย  เท่านี้เราก็ไม่รู้จักกันแล้ว โอเค?"

"พี่อยากฟังเหรอฮะ"

"ขอโทษนะ..เรายังแปลกหน้ากันอยู่นะ"

"งั้นคุณคนแปลกหน้าฮะ  ช่วยฟังผมหน่อยนะฮะ"จียงได้เสียงน้ำพุไหลสาดกระเซ็นอยู่ใกล้ๆ  เสียงมันดังใสกลืนกินเสียงกระซิบของซึงรี จียงจึงต้องเพ่งสมาธิฟังอย่างช่วยไม่ได้

"คุณคนแปลกหน้าครับ..คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไหม?"

"เชื่อสิ!!"จียงตอบจนแทบจะเป็นตะโกน  เขาเชื่อในสิ่งนี้แต่ไม่อาจจะเปิดเผยออกไป   เสียงหัวเราะของรุ่นน้องแสดงความเขินอายแต่ขณะเดียวกันก็แสดงความไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด

"....เอ่อ..ผมไม่คิดว่าจะพี่เชื่อ"

"เฮ้ๆ เราเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่นะ"

"โอเค...ผมน่ะ....ชอบคนอยู่คนหนึ่ง   มันเป็นรักแรกพบเลยล่ะฮะ"

"นายคงชอบเขามาก..จนไม่เป็นอันทำอะไร"

"ฮะ..ผมพยายามแล้ว"

"นายดูไม่น่าเป็นคนที่ลังเลอะไรเลยนี่หว่า   จะรออะไรล่ะเดินหน้าเข้าไปเลย.."

"อา....แต่ว่าเขา.."ซึงรีเงียบเสียงไปสักพัก   จียงก้มลงมองน้ำซึ่งกระเพื่อมอยู่ริมสระ   มันกลายเป็นสีชมพูอ่อนจางแทนสีฟ้าใส  ความเงียบของรุ่นน้องเหมือนความเงียบก่อนกลั้นใจกระโดดลงจากสปริงบอร์ด  

เมื่อไรจะกระโดดลงมา?

"คนใกล้ตัวสุดๆเลยสินะ?"จียงเปรยขึ้นเบาๆเสียงน้ำพุอาจจะกลบเกลื่อนคำพูดเขาจนหายไป   แต่ซึงรีลุกขึ้นยืนมานั่งดักด้านหน้าของเขาทันที  ท่าทางร้อนรน..

ดวงตาเป็นประกายและมีสีแดงอ่อนชัดที่โหนกแก้ม

"พี่รู้?"

จียงตัดสินใจพยักหน้าช้าๆ

"ตอนที่เจอกันที่หอสมุดใช่ไหมฮะ?"

เขาพยักหน้าซ้ำ..    ซึงรีทรุดตัวลงนั่ง...สองมือยกขึ้นเสยผมไปด้านหลัง

"พี่ไม่รังเกียจหรือฮะ?"

"แล้วนายเองรังเกียจหรือเปล่าล่ะ?"

ดวงตาโศกคู่นั้นเบิกโตขึ้นครู่หนึ่งก่อนยิ้มเศร้าๆ   ละครติ๊ต่างคนแปลกหน้าสองคนมันพังสลายไปเมื่อไรไม่รู้   จียงยกเข่าขึ้นชันหนึ่งข้าง   แปลก..ทั้งที่เขาและรุ่นน้องคนนี้เพิ่งรู้จักกันแต่ก็มานั่งคุยเรื่องแบบนี้กันแล้ว   แล้วเจ้าน้องรหัสตัวจริงของเขาไปไหนซะล่ะนี่..   จียงยิ้มเบาบาง..อะไรสักอย่างของซึงรีทำให้เขาอยากเข้าใกล้ล่ะมัง

"ผมเพิ่งรู้จักเขาแต่ผมก็พอจับได้ว่า..เขามีใครบางคนอยู่ในใจ"

"อา.."

"เขาบอกมาตรงๆหรือไง"

"เปล่าฮะ.."คนที่หมอนั่นชอบ ..มันใกล้ตัวนายอย่างที่นายคาดไม่ถึงเลยล่ะซึงรี..

"เดินหน้าเข้าไปเถอะ..  คนอย่างนั้นต้องได้เจอแบบนี้แหละถึงจะรู้ตัว"

"พี่จียงพูดเหมือนรู้จักพี่เขาดีเลยนะฮะ"

"อ่า..ก็นิดหน่อยเท่านั้นแหละ"จียงมองเห็นผ้าพันแผลที่ต้นแขนของรุ่นน้อง   มันพ้นขอบแขนเสื้อออกมาเล็กน้อย   สีขาวไวๆลอดเล็ดคอเสื้อเชิ้ต

"นายไปทำอะไรมา?"

ซึงรีก้มมองดูตัวเองแล้วยิ้มเล็กๆ

"โชคชะตาฮะ...มันเป็นโชคชะตา"

+++

ชั้นล่างของหอพักยังเหมือนเดิมทุกอย่าง พนักงานหน้าบูด...อาจจะยิ่งบูดบึ้งกว่าเดิมด้วยซ้ำ   ทุกคนกลับบ้านแต่เจ้าหล่อนต้องมานั่งในตู้กระจกจนเลิกงาน   จียงกดปุ่มโทรศัพท์บันทึกชื่อ "คนแปลกหน้า"พร้อมเบอร์โทรศัพท์   เขาและซึงรีแลกเบอร์กันไว้...ยังไงก็มีเรื่องต้องคุยกันอีกนาน   ร่างเพรียวหอบขนมจำนวนหนึ่งขึ้นไปด้วยขณะรอลิฟต์สีเงิน   ..เขานึกถึงที่ซึงรีชวนเขาไปเที่ยวคลับในคืนวันนี้   น่าเสียดายที่แดซองกลับบ้านแต่นึกหน้ายิ้มแป้นอย่างนั้นในคลับไม่ออกแหะ  

คลอว์คลับเหรอ....นายอีซึงรีก็เที่ยวไม่เบาแฮะ

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดพร้อมเสียงติ๊งเบาๆ   คนที่ก้าวออกมาคือร่างสูงที่ตอนนี้จียงไม่อยากเจอ   ชุดเสื้อคลุมหนังสีดำและรองเท้าบู๊ตสีเดียวกันราวกับจะไปทำอาชีพมาเฟีย   ในมือเรียวยาวมีหมวกกันน็อกสีดำหนาหนัก    สีหน้าเฉยชามองผ่านร่างเพรียวไป   จียงรีบก้าวเข้าไปข้างใน   กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆยังละล่องอวลอยู่ในห้องเหลี่ยมแคบ   ก่อนที่ประตูสีเงินวาวจะปิดลงเขาเห็นแผ่นหลังกว้างเดินช้าๆออกไปจากกรอบสายตา

คงจะเที่ยวหัวราน้ำแน่ๆ..

จียงเดินมาตามทางระเบียงที่เงียบเชียบ   ทุกคนบนชั้น9นี่คงจะกลับบ้านกันหมด  เหลือเพียงเขา..  ถอนหายใจยาวพรั่งพรู..พลางรูดคีย์การ์ดเข้าห้อง   ห้องพักที่ไม่มีหมอนั่นอยู่   น่าสบายใจดีแท้...

ห้องนี้เป็นของเขาคนเดียวแล้วอย่างน้อยก็วันนี้   เหวี่ยงกระเป๋าสะพายไว้บนเก้าอี้นั่งอ่านหนังสือ   รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าน้อยๆ   เขาทรุดตัวลงนั่งที่เตียงและวางถุงขนมไว้ข้างๆ   เหลียวมองไปรอบๆกองหนังสือและนาฬิกา   แผ่นซีดี..  ถุงไอพอดสีขาว 

..พอไม่ได้เปิดดนตรีห้องนี้มันเงียบขนาดนี้เชียวหรือ  

สายตาของจียงมองไปที่เตียงฝั่งตรงข้ามที่ไร้เงาเจ้าของ   ผละเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวีดีกว่า   เสียงหัวเราะจากร้านการเกมโชว์ต่างๆไม่ซึมเข้าหัวเขาเท่าไร   ตอนนี้โลกหมุนไปทางไหนบ้างแล้วนะ   กดเปิดไปช่องไหนก็ดูราวกับว่าเป็นเรื่องราวของคนละโลก   ปิดลงเสียจะดีกว่า..เขานั่งนิ่งๆ

เวลากำลังผ่านไปอย่างเชื่องช้า

หนวกหู...

ความเงียบนี่แหละที่หนวกหู!

จียงก้มมองโทรศัพท์สีขาวเล็กบางในมือ   เพียงแค่กดโทรออกเท่านั้น..  เขายกมันขึ้นแนบ..

"ซึงรี...คืนนี้ฉันจะไป"

+++