Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath #8

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#8

.

.

ร่างสูงบิดเร่งเครื่องเจ้าแก่ดูคาติสีดำอยู่สักพัก   มันคำรามตอบเขาด้วยจังหวะเดิมๆซึ่งบ่งบอกว่ามันยังปรกติดี   เขาตีวงเลี้ยวออกไปนอกรั้วอิฐสูง   คืนนี้เขาคงไม่กลับห้อง..หวังว่าเจ้าขี้เหร่นั่นคงไม่ยุ่งอะไรกับของทั้งหลายของเขา   จุดมุ่งหมายปลายทางก็คืออพาร์ตเมนต์เดี่ยวของเพื่อนสนิท   ทุกทีจะต้องเห็นเฟอร์รารี่สีแดงจอดนิ่งที่หน้าบ้านแต่วันนี้กลายเป็นรถสีดำคันใหม่ถอดด้าม

ซึงฮยอนถือวิสาสะเปิดประตูบ้านเข้าไป   ร่างสันทัดนั่งเอนหลังหลับตาบนโซฟายาว  บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีกระป๋องเบียร์ยี่ห้อโปรดวางไว้   เสียงเนือยๆของดงยองเบพูดขึ้นทักก่อน

"มาเร็วเป็นบ้า..เชวซึงฮยอน"

นาฬิกาสีขาวบนผนังบอกเวลาหนึ่งทุ่มสิบเจ็ดนาที    ร่างสูงยิ้ม..คงเพราะเสียงเจ้าแก่คู่ใจของเขานั่นเอง  มันไม่ได้ส่งเสียงน่ารำคาญ   ใครที่ได้ฟังก็จะบอกว่าเสียงเครื่องนุ่มอย่างกับไหม..ละนะ   เขาปลดสายรัดคางและดึงมันออกวางไว้ที่โต๊ะข้างประตู

"คันเก่ามันถึงขนาดซ่อมไม่ได้เรอะ?"ชายหนุ่มตรงเข้าไปที่หลังเคาน์เตอร์   ตู้เย็นหลังเดิมบรรจุแต่เครื่องดื่มมึนเมาไม่เปลี่ยน   เขาเลือกออกมากระป๋องหนึ่งและดึงฝาออก

"หล่อนเสียโฉมขนาดนั้น   ฉันไม่อยากให้หล่อนอาย  เปลี่ยนคันไปเลยดีกว่า"

"นายก็เลยซื้ออัลฟ่าคันนี้มาแทน?"ซึงฮยอนทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาด้านข้าง   เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆชวนให้นึกถึงวันที่ฝนพรำ..  ยองเบลืมตาขึ้นและคว้ากระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ

"หล่อนไม่สวยหรือไง?"

"อาฮะ..ก็เฉียบ" 

ยองเบโยนรีโมตเครื่องเสียงให้ร่างสูงและกลับทิ้งน้ำหนักลงโซฟาเหมือนเดิม   "อยากฟังอะไรไหมล่ะ?  เลือกเอาเอง"

"เฮ้..วันนี้นายไม่ไปรับใครหรือไง?"

"ไม่ล่ะ..ซอนมีเขาเล็งนาย   นายรู้หรือเปล่า?"

"เอ๋..แต่ก็ขึ้นเตียงกับนายน่ะนะ?"

เพื่อนสนิทของซึงฮยอนเพียงหัวเราะในลำคอ   ดวงตาคมมองอย่างสงสัยมาที่ยองเบ   ร่างสันทัดนั้นเพียงขยับขยายท่านั่งให้สบายขึ้นและอมยิ้มน้อยๆ

"บางครั้ง..มันก็สวนทางกันใช่ไหม?"

"เฮ้ๆ...คนอย่างดงยองเบจะเดินเข้าคลับคนเดียวหรือไง?"

"ไม่หรอกน่า..ฉันควงนายไปแล้วนี่ไง"ซึงฮยอนยกเบียร์กระป๋องนั้นจนหมดในรวดเดียว   ถึงยองเบจะพูดติดตลกแต่แววตาคู่นี้ไม่ได้ขำไปกับมันด้วยเลย   วันที่เกิดเรื่องก็ผ่านมาได้หลายวันแล้ว   เขารู้สึกว่าเขากำลังมีความลับกับเพื่อนคนสนิท   มันรู้สึกแย่..แย่อย่างบอกไม่ถูกทั้งๆที่มันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่อง

"ยองเบ...ฉัน..กับ"

"เฮ้..นายรู้ไหมว่าฉันเจออะไรเมื่อวันนั้น?"

"อา?"เรื่องที่เขากำลังจะพูดถอยกลับลงไปในลำคอโดยอัตโนมัติ

"ฉันเจอกับคนแปลกๆ"

"แล้วดีไหมล่ะ?"

"มันทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆน่ะ   จะพูดไงดี..มันเหมือนเห็นตัวเองเมื่อก่อน"ยองเบก้มลงมองกระป๋องเบียร์ในมือ   มองหยดน้ำที่กำลังไหลลงเปียกพื้นพรม   ความเงียบปล่อยให้เสียงดนตรีที่ซึงฮยอนเลือกบรรเลงแทรกในความคิด   ชายหนุ่มทั้งสองคนนั่งนิ่งๆขณะที่ซึมซับสิ่งซึ่งไหลวน   ภาพเดิมๆที่ซึงฮยอนเห็นและยองเบเห็นมันแตกต่างกัน ..แต่ก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน  เวลาล่วงผ่านไปกว่าร่วมชั่วโมงโดยมีเพียงเสียงเพลงเย็นๆคลอเคล้า

"วันนี้ไปที่คลอว์คลับก่อนไหม?"ซึงฮยอนเอ่ยขึ้นก่อน เพื่อนของเขาแค่พยักหน้าตอบเรียบๆ  

ร่างสูงเดินไปทิ้งกระป๋องเปล่าลงถังขยะ   แต่สิ่งของที่อยู่ในนั้นไม่ได้มีแค่กระป๋องเบียร์และขวดมิกเซอร์เหมือนเดิมอีกต่อไป   ซองผ้าพันแผลเปล่าสองสามใบและสำลีเปื้อนยาสี่ห้าก้อน   ของพวกนี้นอนนิ่งอยู่ใต้กระป๋องอลูมิเนียม   ซึงฮยอนโยนของเขาทิ้งลงไปและหันมองเพื่อนสนิท   ท่าทางไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนี่หว่า..

"พร้อมหรือยัง?"ยองเบวางกระป๋องลงและปิดเครื่องเสียงลง

"เออ"

"ไปรถฉันดีกว่า.."

"ไม่เอาน่า...ยังไงฉันก็อยากจะเอาเจ้าแก่ของฉันไป"

"ตามใจ.."รอยยิ้มติดมุมปาก ยองเบคว้าหมวกสีดำปีกยาวริ้วทองขึ้นสวม   ซึงฮยอนตั้งแต่เข้ามาก็ยังไม่ได้ถอดถุงมือหนังออก   เขาคว้าหมวกกันน็อกสีดำคู่ใจตามออกไป   คืนนี้เขาไม่แน่ใจว่าจะหาสาวสักคนมาดีหรือเปล่า  ไม่รู้ว่าค่ำนี้จะจบลงตรงไหน..

ทว่าหาไออุ่นสักนิดก็ดีเหมือนกัน..

+++

เสียงอึกทึกจากคลอว์คลับ(Claw Club) เป็นที่คุ้นหูคุ้นตาของวัยรุ่นนักเที่ยวย่านมหาวิทยาลัยวายจี   ทางเข้าด้านหน้าประดับและตกแต่งด้วยพรมแดงเหมือนทางเรดคาร์เป็ตของฮอลลีวูด   แสงสีฉาดฉานแต่ไม่ละลานหลายสี    มองเผินๆอาจจะนึกว่าเป็นโรงหนังยามเที่ยงคืน  เหล่าคนหนุ่มสาวในชุดกรุยกรายประชันกันในท่วงที   จะถือว่าคลอว์คลับเป็นสถานที่มีระดับแต่ก็ไม่เกินฐานะของนักศึกษาก็ย่อมได้  

ด้านในมืดสนิทยกเว้นแดนซ์ฟลอร์และยกพื้นสูงเป็นเวทีสำหรับคนที่กล้าพอจะขึ้นไปเต้นหรือจัดกิจกรรมต่างๆของทางร้าน   ซุ้มดีเจอยู่ทางด้านขวาและยกไว้สูงประมาณเอว   โต๊ะดริ้งค์กลมเรียงรายโดยรอบฟลอร์หรือจะเลือกนั่งที่เคาน์เตอร์ยาว   ชั้นสองของคลับเป็นชั้นลอยม่านแดงและโซฟาไว้หลบมุมเสียงดังหรือเพื่อพูดคุยปาร์ตี้กับเพื่อน   กระจกบานใหญ่เป็นผนังโดยรอบทำให้มีพื้นที่กว้างใหญ่   รูปสลักกรงเล็บอันเป็นสัญลักษณ์ของคลอว์คลับพาดอยู่บนกระจกทุกบาน   เพลงแนวฟั้งกี้รีมิกซ์ดังกระหึ่มสลับเพลงแนวฮิพฮอพ   ร่างเพรียวนั่งชงดริ้งค์ของตัวเองอย่างคล่องแคล่วปล่อยให้รุ่นน้องนั่งมองตาค้าง 

ตั้งแต่แรกซึงรีแปลกใจกับการแต่งตัวของรุ่นพี่ต่างคณะ   เสื้อฮู้ดผ่าหน้าสีชมพูช็อกกิ้งพิงค์ลายพรางสวมทับเสื้อยืดสีชมพูอ่อนพิมพ์ลายอินดี้สีทอง   ไหนจะแว่นตาดำขนาดใหญ่และผ้าพันคอสีชมพูแหววรอบคอ   กางเกงยีนส์สีซีดเป้าต่ำอย่างไม่น่าเชื่อ   ตัวซึงรีเองสวมเสื้อยืดพิมพ์ลายสีเขียวแสบตากับกางเกงสีดำ   หนุ่มรุ่นน้องจึงกลายเป็นคนแต่งตัวเรียบร้อยสนิทเมื่อเทียบกับจียง...   ตอนนี้เขายังอึ้งกับการชงเหล้าที่ชำนาญราวกับบาร์เทนเดอร์มายืนชงเอง   มือเรียวบางยกแก้วขึ้นแล้วขึ้นเล่า

"ไม่เอาสักหน่อยหรือซึงรี?"จียงถามเมื่อเห็นคนข้างๆไม่แตะต้องแก้วเลย

"เห็นพี่ดื่ม..ผมก็เมาแล้ว"

"ไม่เอาน่า..ฉันจ่ายเอง  มามา..สักแก้ว"ร่างนั้นยกขึ้นดื่มบ้างแต่ไม่กระดกทีอย่างกับน้ำเปล่าเหมือนรุ่นพี่

จียงถือแก้วเปล่าไว้ในมือ  มองน้ำแข็งที่กลิ้งไปรอบๆแก้วผสมแสงสีประหลาดที่ส่องลงมา..ก็สวยดี   เขาชงอีกแก้วเพื่อตัวเอง   ชีวิตที่ผ่านมาแค่หนึ่งสัปดาห์แต่ทว่าเลวร้ายยาวนานราวกับผ่านมาเป็นเดือน    ดื่มเข้าไปแหละวะ...  เพลงเริ่มเร่งเร้าในจังหวะที่ไวและกระชั้นขึ้น   ร่างกายเริ่มขยับไปตามเสียงเคาะและทำนอง

"นายรู้จักร้านนี้ได้ไงซึงรี"

"พี่ไม่เคยมาเหรอฮะ"บทสนทนาทั้งหมดของพวกเขาเป็นไปอย่างตะโกนใส่หน้าทั้งที่อยู่กันไม่ไกล

"เคย..แต่ว่าแต่ก่อนมันไม่ได้เป็นอย่างนี้   วันนี้ก็วันแรกล่ะที่มาเหยียบอีกครั้ง"

"ผมก็ครั้งที่สอง"

"อ้าว..."จียงมองหน้ารุ่นน้องอีกครั้ง  เพิ่งครั้งที่สองมิน่าล่ะ..   อินโทรของเพลงโปรดเริ่มขึ้นดึงความสนใจของจียงไปที่ฟลอร์  ถึงแม้ว่ามันจะเก่าไปแล้วสักสองสามปีแต่ว่ามาเปิดในคลับเมื่อไรเป็นได้เรื่อง   ซึงรีมองอาการของรุ่นพี่ก็พอจะเดาได้

"พี่อยากไปที่ฟลอร์เปล่าฮะ?"

"ไปไหมล่ะ   กำลังจะชวนเลย"จียงยิ้มกว้างพร้อมกับลุกขึ้นยืนตรง   เด็กหนุ่มตาโศกพยักหน้าเท่านั้นก็ถูกรุ่นพี่กระชากเสื้อออกไปที่ฟลอร์    ลีลาของพี่รหัสรูมเมทไม่เบา...พริ้วจนเขามองตามไม่ทัน   ตัวบางเพรียวไล่จังหวะจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน   เขามองเห็นว่าพี่จียงร้องตามอย่างสนุกสนาน   แต่สองขาของรุ่นพี่กำลังก้าวขึ้นบันไดยกพื้น..  ซึงรีไม่กล้าเต้นขนาดนั้น...

"พี่จียง ผมไม่กล้าขึ้นไปบนนั้นนะพี่"

"นิดหน่อยน่า   วิวดีแน่ๆ"

ซึงรีกำลังจะดึงแขนเสื้อของจียงแต่ร่างนั้นอาศัยความไวขยับขึ้นบันไดไป   เรียกเสียงฮือฮาให้กับผู้คนข้างล่างเพราะว่าเวลาแค่สองทุ่มยังไม่มีใครกล้าขึ้นไปเต้นบนเวทีเล็กกัน   เมื่อมีคนริเริ่มไปหนึ่งคนแล้ว..ก็ย่อมมีสองและสามตามมา   ซึงรีมองร่างในชุดสีชมพูโลดแล่นบนเวทีอย่างไม่สนใจใคร  แสงไฟวับแวมสาดสลับมาที่ร่างเพรียวเป็นจุดเดียว   เขาคิดว่าควรกลับไปนั่งรอที่โต๊ะดีไหม   เดี๋ยวเต้นเหนื่อยก็กลับมาเอง  

...........แต่พี่จียงเต้นได้เข็ดฟันจริงๆพับผ่า

ระหว่างที่ซึงรีเดินหลบหลีกผู้คนที่กำลังขยับไปตามจังหวะ   สายตาของเขาก็มองเห็นร่างหนึ่งที่เขาคิดถึง..คนรอบข้างเลือนหายไปเหลือเพียงคนๆนั้น   สีหน้าเรียบเฉยกำลังก้มลงต่ำ เสี้ยวหมวกปิดบังครึ่งหน้า   ร่างสันทัดกำลังเลี้ยวเพื่อขึ้นชั้นลอย   เขาไม่ได้มาคนเดียวแต่......มากับใครเขาก็ไม่สนใจ   สองขาพาร่างของตนไปหาคนๆนั้นก่อนความคิด  

เขาอยากขอบคุณ..

+++

ซึงฮยอนจอดรถที่ริมถนนด้านหลังของคลอว์คลับ   เขาเดินอ้อมไปด้านหน้าเพื่อสมทบกับร่างสันทัดในชุดเสื้อกึ่งสูทสีขาว   ไม่มีอะไรผิดสังเกตแม้แต่น้อยจนเมื่อเขาก้าวเข้าไปข้างใน   พนักงานคุ้นเคยกับเขาดีจนรู้ว่าพวกเขาชอบชั้นลอยริมในสุดและมักจะสำรองที่ไว้ให้เสมอ   วินาทีแรกที่เขาเห็นร่างเพรียวบางในชุดสีชมพูกลางเวทีเหมือนกับโดนตีแสกหน้า   ร่างของเพื่อนสนิทกำลังก้าวขึ้นชั้นลอยแต่โชคยังดีที่ยองเบกำลังก้มหน้าก้มตา   แต่ถ้าหันไปมองเมื่อไรล่ะก็... 

มือเรียวยาวรีบคว้าด้านหลังคอเสื้อของเพื่อนทันที

"ยองเบนายเอาจินโทนิกมาหรือเปล่าวะ?"

"อา..อยู่ในรถ"

"ให้ตายสิ..นายก็รู้ว่าของที่นี่ไม่อร่อยเท่ากับของพ่อนาย"

"นายอยากได้หรือไง?"

"อา..ใช่   ฉันจะรออยู่แถวนี้นะ"ยองเบเดินลงจากบันไดและเลี้ยวกลับไปที่หน้าประตู   กิริยาร้อนรนแบบนี้จากซึงฮยอนเขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่ก็ลงไปหยิบขวดจินโทนิกให้โดยดี  

ซึงฮยอนมองแผ่นหลังของเพื่อนที่หายกลืนไปกับฝูงชน   ร่างสูงถอนหายใจออกมาดังๆและเตรียมหันไปจัดการกับคนที่กำลังเต้นสุดเหวี่ยงบนเวทีสูง   ไหล่หนาชนเข้ากับร่างผอมของซึงรีแต่คนทั้งสองคนก็มีจุดหมายในสายตาที่ไม่สามารถปล่อยให้คลาดไปได้จึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น   ชายหนุ่มเดินเร่งร้อนท่ามกลางฝูงชนแต่ก็ทำได้ไม่ง่ายนัก   กว่าจะถึงเชิงบันไดเหล็กขึ้นเวทีก็เสียเวลาไปโข...

จียงมองไปรอบๆแล้วเห็นเพียงแสงสว่างจ้าเป็นช่วงๆ   ผู้คนขยับในจังหวะและท่าเต้นของตนเองไม่สนใจคนอื่น   เขารู้สึกดี...ใช่   ดีเจเปิดแต่เพลงที่เขาชอบต่อเนื่องราวกับรู้ใจ   ...ยอมเต้นทั้งคืนเลยถ้าเปิดอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ให้ตายสิ  แต่น้ำหนักมือที่ทิ้งลงบนบ่าทำให้เขาหยุดชะงัก   ใบหน้าโกรธขึงติดเย็นชาของเชวซึงฮยอนอยู่ตรงหน้าเขา

บ้าชิบ..เขาเมาหรือไง 

ภาพหลอน...หายไปสิวะ

แต่นานแล้วมือร้อนนั่นก็ยังไม่ปล่อย   สายตาคมยิ่งแล้วมีแต่จะทวีความน่ากลัว    แรงกระชากของร่างสูงหนักไม่เบา    มันฉุดลากเขาจนตัวปลิว   เป็นการลงบันไดที่น่าหวาดเสียวที่สุดในชีวิต

"ปล่อยสิวะ   นายเชวซึงฮยอน"จียงสะบัดจนหลุดจากการบีบบังคับของชายหนุ่มแต่ว่าวงแขนเข้ารัดร่างไปที่ประตูหลังร้าน   ไม่มีคำพูดเล็ดลอดมาจากเรียวปากนั่น 

มันเม้นแน่นเป็นเส้นตรง...

ร่างสูงเหวี่ยงให้จียงพ้นจากประตูและชนเข้ากับมอเตอร์ไซค์คันโต   ร่างเพรียวชักสีหน้าอย่างเอาเรื่องและเตรียมจะเดินกลับเข้าไปที่ประตูเดิม   ซึงฮยอนเข้าขวางและนิ่งมองร่างตรงหน้า

"ใครใช้ให้นายมา?"

"ใครก็มีสิทธิมาที่นี่ทั้งนั้นแหละ"

"ขึ้นรถ.."ร่างสูงเพ่งมองดุจจะทะลุร่างแต่ร่างเพรียวยังยืนนิ่ง   ซึงฮยอนหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาและโยนใส่อกของจียงดังอั่ก   ร่างเพรียวรู้สึกเจ็บอกขึ้นมาเล็กน้อย     อยากจะโยนใส่หัวเจ้าของเป็นการแก้แค้นแต่คนแถวนี้พลุกพล่านเกินกว่าจะก่อการอาชญากรรม   จียงไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะมาไม้ไหนจึงนิ่งหยั่งเชิง

ซึงฮยอนดึงโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกรอกเสียงลงไป

"โทษทีว่ะ..ฉันคงต้องกลับก่อน   นายโอเคนะ"

"............................"

"ก็บังเอิญเจอคนรู้จัก      ..........อาฮะ...รู้จักดีเสียด้วย"

"............................"

"บาย.."

เขาเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม   สายตาดุดันปะทะกับแววตาสงสัยของจียง   ร่างสูงดึงแขนให้เข้ามาใกล้

"นายคงลืมไปแล้วสิ   ว่าเรามีพันธะอะไรต่อกัน"

จียงมีใบหน้าถอดสี   ร่างสูงดูตัวใหญ่ขึ้นกว่าที่เขารู้สึกหลายเท่า...หรืออาจเป็นเพราะเขาตัวเล็กลง   โลกใต้ฝ่าเท้ากำลังหมุนเหวี่ยงให้เขาโงนเงน   แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ปีนขึ้นไปนั่งที่เบาะท้ายของดูคาติสีดำปลาบ   ร่างสูงขึ้นนั่งก่อนสตาร์ทเครื่องและพุ่งออกจากลานจอดวีไอพีด้านหลัง

เมื่ออยู่บนถนนซึงฮยอนหยิบแว่นตากันลมออกมาและสวมมัน   ความเร็วทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆจนจียงหวั่นหวาด   มือเรียวยกหมวกกันน็อกขึ้นสวม   รถอัลฟ่าโรมิโอสีดำคันนั้นยังจอดอยู่ด้านหน้าแต่ซึงฮยอนไม่ได้สังเกตว่ายองเบเพื่อนเขายังยืนอยู่หรือไม่   เขาแล่นดูคาติคู่ใจออกถนนใหญ่กลับหอพัก   สัมผัสได้ถึงความสั่นของร่างที่นั่งซ้อนด้านหลังแต่เขาไม่สนใจยังคงเร่งความเร็วในระดับที่เขาชอบต่อไป   ชั่วขณะหนึ่ง..เงาที่สะท้อนลงพื้นถนนมีสองร่างบนหนึ่งยานพาหนะ

บ้าชิบ...........อย่างนี้ก็เหมือนเขาหิ้วจียงเลยสิวะ

+++