Dolce Sussurro [빅뱅]

.

.

Title: What ‘Lies’ Beneath #9

Author: ENIGMA

Genre: AU/Angst/Yaoi/Dark Comedy?

Rate: NC-17 [overall story]

Fandom: BIGBANG

Status: complete [2 April-25 August 2008]

Author’s note: Do not copy any part of this fiction without my permission! You must be in suffering ‘til the end of your time…you know what I mean.

-*-*-*-*-*-*-*-*-

#9

.

.

ดงยองเบโยนขวดจินโทนิกกลับเข้าไปที่เบาะหน้าหลังจากวางสาย   ซึงฮยอนคงจะถูกใจคนรู้จักคนนั้นทีเดียว ไม่อย่างนั้นคงไม่ทิ้งให้เขาฉายเดี่ยวในวันนี้   เขากำลังชั่งใจว่าจะกลับเข้าไปหรือกลับบ้าน   แสงสว่างจากสถานบันเทิงวูบวาบในราตรี  ผู้คนเดินเข้าประตูแห่งนั้นอย่างต่อเนื่อง  

...สงสัยคงได้นอนคนเดียวอีกสักคืน    

"คุณฮะ...หยุดก่อนฮะ"เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง   ร่างสันทัดหันกลับมอง..เด็กหนุ่มที่เขาบังเอิญเก็บได้เมื่อสองสามวันก่อนกำลังวิ่งตรงมาทางเขา   เสื้อสีเขียวแสบตาสะดุดความสนใจเขาแต่ไกล

"เธอ....?"

"คุณยองเบ...ฮะ   ผมอยาก..เอ่อขอบคุณคุณ"

"มาเที่ยวที่นี่หรือ"

ซึงรีพยักหน้าอย่างหนักแน่น   ดวงตาโศกมองหน้าเขาอย่างซื่อตรง..แววตาซึ่งแสดงถึงความชื่นชมไม่ปิดบัง   มันแรงกล้าเสียจนเขาต้องหลบตา   ทั้งสองคนยืนอยู่ในความเงียบใต้แสงไฟจากดวงไฟสลัวๆ   ยองเบหลับตาและถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

"ขึ้นรถไหม?"

รอยยิ้มยินดีผุดบนใบหน้าของอีซึงรี

อัลฟ่าโรมิโอสีดำเงาปลาบแล่นออกลานจอดรถ สู่ท้องถนนเส้นทางเดิมไปยังจุดหมายปลายทางที่ซึงรีเคยเยือนมาแล้วหนึ่งหน   ยองเบมองตรงไปด้านหน้า   รถเคลื่อนตัวด้วยความเร็วที่ไม่ช้าไม่เร็ว จวบจนจอดนิ่งที่หน้าอพาร์ตเมนต์เดี่ยวสองชั้น   เครื่องยนต์ดับสนิท..  ร่างผอมบางเปิดประตูก่อนลงไปยืนเรียบร้อยด้านข้าง   ดงยองเบกดรีโมตออโตล็อกและเดินไปยังหน้าประตูบ้าน

"ขอรบกวนนะครับ.."

ร่างสันทัดเปิดไฟขึ้นในห้องมืด   ซึงรีมองไปรอบๆมันไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อวันก่อนเลย   กระป๋องเบียร์หนึ่งใบวางบนโต๊ะกลาง   เจ้าของห้องถอดหมวกและแขวนมันไว้ที่ผนัง 

"ทำตัวตามสบายนะ.."

"ฮะ.."ซึงรีรับคำแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไร   บ้าชัดๆเลยที่ตามมาถึงที่นี่แต่เขาก็ห้ามตัวเองไม่ได้

เสียงเพลงบรรเลงดังขึ้นจากสเตอริโอมุมห้อง   เสียงมันดังแผ่ว..ให้บรรยากาศหลังฝนพรำ   ยองเบวางกระป๋องเบียร์ลงตรงหน้าของเด็กหนุ่ม   ส่วนตนก็เปิดกระป๋องขึ้นดื่มและนั่งลงฝั่งตรงข้าม

"คุณยองเบ..อยู่ชมรมการเต้นด้วยหรือครับ"

"เห..ถ้าว่างๆก็จะไปน่ะ"

"ผมคิดว่าอยากจะขอบคุณคุณยองเบอย่างเป็นทางการแต่ไม่มีโอกาสสักที"

"แค่เธอไม่ไปทำเหล้าหกใส่เสื้ออันธพาลที่ไหนอีกก็พอแล้ว"

ซึงรียิ้มแก้เก้อ  เขากุมกระป๋องเย็นเฉียบไว้ในมือในขณะที่ยองเบดื่มมันจวนหมดแล้ว  

"เธอ...ชื่ออีซึงรีใช่ไหม   เธอไม่ต้องมาขอบคุณอะไรฉันหรอก"

"แต่..ว่า"

"พูดตรงๆนะ   ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอยากช่วยนายเลย   ....ไม่แม้แต่น้อย"

"คุณไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"

"ทำไมล่ะ..ถ้าพวกนั้นไม่ทุบรถฉัน นายก็คงไม่ได้รู้จักฉันแน่"

"ถ้าจะเอาหลักฐานมายืนยันว่าทำไมผมถึงคิดอย่างนั้น   ผมคงหามาไม่ได้..แต่ผมคิดอย่างนั้นจริงๆฮะ"...แววตาแบบนี้อีกแล้ว   ยองเบต้องหลบตาคู่นั้น    เขายกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ...    ซึงรีดึงสลักกระป๋องออกพร้อมยกดื่มรวดเดียว   รสเบียร์เย็นชืดไหลผ่านไปก่อนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงจริงจัง  

"และอีกอย่าง........คุณยองเบฮะ ..ผมชอบคุณ"

+++

.

.

"ปล่อย..ฉันเดินเองได้"

.

.

เสียงคำรามของเครื่องขนาดสามพันซีซีเงียบลงไปแล้ว   ร่างในชุดสีชมพูเตะตาค่อยๆเหวี่ยงขาลงจากมอเตอร์ไซค์คันโต   มือใหญ่ดึงหมวกกันน็อกออกจากศีรษะอย่างไม่ปรานีปราศรัย   จียงปัดมือที่พยายามแกะแขนเขาออกจากเบาะนั่ง   พื้นดินไม่มั่นคง..ขายังไม่หายสั่นจากอัตราความเร็วท้านรกเมื่อครู่   ยิ่งเวลาตอนตีโค้ง...นึกว่าจะลงไปครูดถนนเสียแล้ว

จงใจ...เชวซึงฮยอนมันจงใจ

เขาเห็นรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้านั่น   เขามึนหัวแต่ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร   กว่าจะลงจากเบาะท้ายได้..แทบตาย   สองขาก้าวไม่ค่อยเป็นเส้นตรง   เขาดื่มไม่มากนี่หว่า..ทำไมถึงเมาได้   หรือว่าเขามือหนักไปหน่อย..แต่ก็ชอบแบบเข้มๆนี่   มือแข็งแรงตรงเข้ารัดรอบแผ่นอกและออกแรงลากไปตามทางเดิน   จียงอยากขัดขืนแต่ตอนนี้เขากลับเดินไม่เป็นท่า   สายตาของยามรักษาความปลอดภัยมองพวกเขาอย่างแปลกใจระคนขัน

ในลิฟต์แคบๆจียงรู้สึกแปลกที่ต้องมาให้คนๆนี้หิ้วปีกกลับห้อง   กลิ่นน้ำหอมที่เขาเคยได้กลิ่นมันเบาบางตอนนี้เขาได้กลิ่นมันแจ่มชัด   ชั้น9เงียบสงัดจนเขานึกว่ายังไม่ออกจากลิฟต์   รู้เพียงแต่ว่าอยู่บนที่สูง..สูง......สูงขึ้น     เขาอาจจะกำลังบินอยู่ก็ได้......    บินไปให้ไกลเลยควอนจียง    เสียงติ๊ดเบาๆพร้อมไฟเขียวแสดงถึงปลดล็อกเรียบร้อยแล้ว   ร่างสูงโยนร่างปวกเปียกลงเตียงของเจ้าตัวและโยนหมวกกันน็อกไว้ที่เก้าอี้อ่านหนังสือ  

จียงหลับตา..

.

.

เขาไม่ได้เป็นแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ

พื้นนุ่มโคลงเคลง..ราวกับอยู่บนคลื่นฝัน   จียงรู้สึกอึดอัดบริเวณคอ   สองมือของตนเองปลดผ้าเช็ดหน้าออกอย่างสะเปะสะปะ   ที่ปลายเท้าหนักๆ..เขาก็ดึงรองเท้าออกทิ้งแต่ถอดได้เพียงข้างเดียวเท่านั้น   ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว   อยากนอนนิ่งๆและหลับตาอย่างนี้   มือร้อนที่แตะหน้าผากของเขาทำให้รู้สึกดี  

ใครนะ...

ผ้าเย็นนั่นก็ทำให้รู้สึกดี   ถอดเสื้อแจ็กเก็ตฉันออกด้วยสิ ..ได้โปรด   ใครที่อยู่ตรงนั้น..   เขาปรือตาขึ้นช้าๆ...เห็นเพียงห้องและเพดานสลัวแสง    ไม่มีใครหรอกเหรอ..หมอนั่นก็ไม่อยู่สินะ   เขาทิ้งตัวลงนอนและหลับตาเหมือนเดิม   ร่างบนเตียงกระเสือกกระสนถอดเสื้อคลุมทั้งที่ยังหลับตา   โยนสุมสี่สุมห้าลงพื้นไป   พลันหูของจียงได้ยินเสียงน้ำแข็งกระทบในถ้วยแก้ว 

..มันชวนให้กระหาย

ผิวหน้าตัดเรียบเย็นแตะลงที่เรียวปาก   จียงเผยอปากรับก้อนน้ำแข็งนั้น   คอที่กำลังแห้งผากชุ่มชื้นขึ้นมาทันที   แต่แค่ก้อนเล็กๆมันยังไม่เพียงพอ   เขาต้องการอีก..ก้อนน้ำแข็งอีกก้อนก็จ่อลง    ก้อนแล้วก้อนเล่า...นิ้วเย็นที่คอยจับน้ำแข็งสัมผัสที่เรียวปาก  

เย็น...

.

.

จียงเล็มเลียปลายนิ้วที่เย็นนั่น   น้ำแข็งล่ะ?  มีอีกไหม?  ขอน้ำแข็ง..เถอะ.....ได้โปรด   แต่ปลายนิ้ว..ก็จากไป   เขากระหายน้ำอย่างทรมาน   ร่างเพรียวสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่ข้างแก้ม   ดวงตาเฉี่ยวคมคู่นี้เขาจำได้..แต่นึกไม่ออกว่าเป็นของใคร   มันโน้มจนใกล้..เขารู้ว่าหมายความอะไร  

.

.

สัมผัสของนายชุ่มชื้นหรือเปล่า?

ฉันกำลังแห้งผาก..

จียงยกสองมือขึ้นรั้งใบหน้าและราวไหล่ของร่างนั้นให้ก้มชิด   สัมผัสแนบผิว..   เสื้อยืดตัวบางหลุดหาย   จียงจูบลงที่ซอกคอของร่างสูง...กลิ่นหอมระริน   มือใหญ่ไล้ผ่านหัวไหล่ของร่างเพรียว   ซ้ำคมเขี้ยวขบเน้นเบาๆที่ผิวบริเวณลาดไหล่   จียงครางในลำคอ..ขณะที่อีกฝ่ายเริ่มปลดเข็มขัด  

เสียดเนื้อที่หน้าท้องน้อย   แผ่นอกราบเรียบสะท้อนขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ   ปลายนิ้วเย็นลากไล้ไปตามใจบนเรือนร่างของเขา   ส่วนโค้งขยับแนบช้าๆ...   กระแสไฟฟ้าวิ่งปะทุไปตามส่วนต่างๆ   เลือดสูบฉีดแล่นพล่าน..โดยเฉพาะส่วนล่าง   เรียวขาถูกแยกออกกว้าง  เนื้ออ่อนด้านในเนียนมือ 

ลูบผ่านเชื่องช้า...

สัมผัสรัญจวนยวนเย้าทำให้เขาเผยอรับ   ฝ่ามือร้อนลากผ่านยอดอกแผ่วเบา   หลีกหนีปลายนิ้วซึ่งซุกซนแต่ก็เสพติดเกินว่าจะปัดป้อง   ร่างสูงเว้นวรรคการโลมไล้    เสียงเปิดกล่องกระดาษดังขึ้นใกล้ๆ  ออกแรงฉีกแผ่นพลาสติกเบาแผ่วเพียงเสียงเข็มหล่น    ไม่เกินอึดใจส่วนร้อนนุ่มดุนดันที่ปากทาง   รู้สึกถึงการแทรกผ่านอย่างอ้อยอิ่ง..   จนจียงเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหว ต้องเกี่ยวรั้งร่างนั้นให้แนบชิด    ร่างสูงฝืนนิ่งเมื่อสุดกาย..     แน่นกระชับ..ความนุ่มเนียนโอบรัดเขา   ..เขารู้สึกว่าเกือบเสียศูนย์ถ้าปล่อยให้เป็นไปตามที่ร่างเพรียวต้องการ     

ผ่อนลมหายใจก่อนโรมรัน..

จังหวะที่รัดรึงชวนให้ตอบสนอง   แกนกายขยับอย่างฝืดฝืนแต่ก็ไม่เกินพยายาม   ถอนร่างจนเกือบสุดและกลับถลำไปอีกครั้ง   ร่างเพรียวหายใจขาดห้วง..ความเย้ายวนฟุ้งกระจายเมื่อท่วงทำนองกระชั้นเข้า    เมื่อถึงจุดที่อารมณ์พุ่งทะยานจียงกอดแผ่นหลังของร่างสูงแน่น   ในมโนภาพตอนนี้มีเพียงปุยเมฆขาวและร่างกายเบาหวิว   พายุปั่นป่วนพัดผ่านเป็นระลอกจนสิ้นฤทธิ์    กล้ามเนื้อที่เครียดเขม็งเมื่อครู่ผ่อนลง   เหลือเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆของเชื้อไฟรัญจวน...

.

.

แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว..สำหรับเซ็กส์

+++