Dolce Sussurro [빅뱅]

Title: หงส์มิได้คู่มังกร #1

Author: hephaestion

Rate: NC-17[overall story]

Status: incomplete

Genre: Chinese Period, Drama, Yaoi

Author's note: เรื่องนี้คือนิยายจีนโบราณเรื่องแรกทึ่เฮเขียน  ซึ่งก็ผ่านมานานน่าดู...เมื่อไรหนอจะจบสักที

+++

 ตอนที่1

บุปผาเหนือทุ่ง มีวันปลิวปลิด

หิ่งห้อยแรงฤทธิ์ มีวันอ่อนแสง

ดาราเหนือกำแพง มีวันพุ่งดับ

รักข้าสุดระงับ มิอาจห้ามใจ

.

.

.

ตำหนักหยงฝู

ราตรียามวิกาล...ผู้คนในวังหลวงต่างหลับใหล แสงเทียนในแต่ละห้องปิดดับลงเสียนานแล้ว   หากแต่ยังมีบุคคลหนึ่งที่ตื่นเหนือนิทรารมย์   แสงจันทร์ในคืนเดือนแรมอำพรางกายร่างของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขาอยู่ในชุดรัดกุมสีดำทั้งตัว ที่ห้อยไว้ข้างเอวคือกระบี่ชั้นดีคู่กาย   หลังจากตรวจอาวุธและเสบียง เขาย่างก้าวอย่างเงียบกริบจากห้องด้วยวิชาตัวเบาที่เป็นเลิศ   เมื่อเห็นว่าปลอดภัย เขาถีบตัวพุ่งทะยานขึ้นหลังคาอย่างแผ่วเบาโดยใช้ตะเกียงหินในสวนเป็นตัวส่ง

เงียบ....

ไม่มีใครรู้ว่ามีคนขึ้นมาเดินบนหลังคาในเวลานี้...และห้ามรู้อย่างเด็ดขาด

เขาไม่สามารถพลาดได้แม้แต่ก้าวเดียว   หากว่าพวกทหารเวรยามเห็นแล้วแตกตื่นล่ะก็จะยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่   แม้ว่านี่จะเป็นตำหนักของเขาเองก็ตาม..   ชายหนุ่มกระโดดข้ามหลังคาไปเรื่อยจนถึงประตูวังหลวง   หลังจากหลบเร้นสายตาเวรยามทหารดีแล้วจึงกระโดดลงมาจากป้อมด้วยวิชาตัวเบา เขาลงพื้นอย่างเงียบเชียบเหมือนเวลาที่ขนนกสักเส้นร่วงลงพื้น

ไร้เสียงและนิ่มนวลอย่างที่สุด

แต่เขาก็ได้ยินเสียงผิดปกติ... เสียงฝีเท้าที่เงียบเชียบเช่นเดียวกับเขาติดตามเขาอยู่ห่างๆ   เขาเงี่ยหูฟังและตัดสินใจว่าจะแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้ตัวว่าถูกสะกดรอย    

ไม่ได้มีคนเดียว...แต่มีถึงสองคน

ฝีเท้าจัดว่าเยี่ยม...   ยิ่งในเมืองหลวงแล้วระดับวิชาตัวเบาเยี่ยงนี้มีไม่กี่คน  เขาทิ้งระยะห่างออกไปเรื่อยๆราวกับไม่จงใจให้มากที่สุด   แต่สองเงานั่นยังตามติดไม่ลดละ  

ฤาเผชิญหน้าเสียดีกว่า...

ท้องถนนในเมืองยามหลับใหลเงียบไร้เสียงสิ่งมีชีวิตใดๆ    แม้แต่สุนัขที่จะเห่าหอนยามค่ำคืนก็ไม่มีให้เห็นสักตัว  ชายหนุ่มล่อพวกมันไปยังถนนหลักของเมือง   ให้พ้นกำแพงวังหลวงเป็นใช้ได้    เขาหยุดฝีเท้า...และหายตัวท่ามกลางกลุ่มหมอก    สองร่างในชุดดำที่สะกดรอยพลันชะงักกับภาพเบื้องหน้า   ไม่เห็นแม้เงาซึ่งเคลื่อนย้าย...

"อี้ชิน...เจ้าเห็นหรือไม่ ....หายไปไหนกัน"

"ชี่...ฉางเล่อฟังสิ...เราจะโดนโจม..."และไม่ทันขาดคำปลายกระบี่คมกริบก็จ่อเข้าที่กลางหลังของผู้ถูกเตือน ชายหนุ่มซึ่งรูปร่างบอบบางกว่าหันไปเผชิญหน้ากับผู้ถือกระบี่พร้อมกับทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้างทำความเคารพ

"องค์ชายเฮยหลง...ทรงอนุญาตให้พวกกระหม่อมขอติดตามไปด้วยเถิดพะยะค่ะ"ชายหนุ่มลดกระบี่ลงใส่ฝักอย่างแม่นยำ   ฉางเล่อรีบคุกเข่าตามเพื่อนองครักษ์เสริมแรงขอร้อง

"ได้โปรดเถิดองค์ชาย...พวกกระหม่อมเป็นห่วงองค์ชายจริงๆ"สององครักษ์คุกเข่าก้มหน้าไม่ยอมเงย   ท่าทางแข็งขันและมุ่งมั่น ...ลงแบบนี้คงไม่ยอมลุกขึ้นจนกว่าจะอนุญาตแน่ๆ   องค์ชายทอดเนตรสององครักษ์ก่อนถอนพระทัย

"พวกเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะออกมาวันนี้?"

"พวกกระหม่อม...เอ่อ...คาดเดาพะยะค่ะ" สายตาของสององครักษ์หลุกหลิกชวนสงสัยพิกล

"จริงรึ"

"เอ่อ....กระหม่อม"

"คงจะติดตามดูข้ามาหลายวันแล้วสิ...พวกเจ้าน่ะ"

สององครักษ์มองหน้ากันก่อนพยักหน้าเล็กน้อย   พวกเขาจำต้องยอมรับสารภาพอย่างหมดข้อสงสัย

"พะยะค่ะ..."

"เฮ้อ...พวกเจ้านี่นะ..."ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งถอดผ้าดำที่คลุมใบหน้าออกแล้วผูกกลับเข้าชายพก   ผมส่วนที่เหลือจากรวบปลิวล้อแรงลม   อี้ชินและฉางเล่อลอบสังเกตสีหน้าเจ้านายของตนเองแล้วประเมินว่าควรทำอย่างไรต่อไป

"เอา...ลุกขึ้น"

"ไม่จนกว่าองค์ชายจะทรงอนุญาตให้พวกกระหม่อมร่วมทางไปด้วย"

"เจ้ากลับไปเสีย...ข้าเพียงแค่อยากจะ... ก่อนที่ข้าจะไม่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้   เมื่อข้าพอใจแล้วจะกลับไปเอง ข้าฝากบอกเสด็จพ่อและท่านอาเก้าด้วย"ชายหนุ่มหันหลังกำลังจะก้าวจากไปจากที่สององครักษ์คุกเข่า   ฉางเล่อกระตุกมือยื่นไปข้างหน้าแต่ไม่กล้าเอ่ยคำใด

"ไม่จนกว่าท่านจะอนุญาตให้พวกข้าร่วมทางไปด้วย" องครักษ์ร่างบอบบางตะโกนก้องอย่างเด็ดเดี่ยวและโค้งคำนับจนหน้าผากกระแทกกรวดหิน  ชายหนุ่มอยากจะฉุดให้ร่างบางหยุดทำร้ายตนเองแต่เมื่อเห็นสายตาเยี่ยงนั้น   ฉางเล่อกำหมัดแน่นและก้มลงคำนับด้วยอีกแรง

ครานี้สององครักษ์คุกเข่าไปพร้อมกับโขกศีรษะอย่างพร้อมเพรียง   เสียงกระทบถนนหินลูกรังดังก้องไปทั่ว  ชายหนุ่มหยุดยืนนิ่งเพื่อหยุดยื้อตัดสินใจ   ร่างสูงหันหลังมองและออกปากทันที

"....หยุดเดี๋ยวนี้...ข้าอนุญาตแล้ว"ชายหนุ่มส่ายหน้าไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีก็แพ้แก่ลูกตื้อแบบนี้

"ขอบพระทัยองค์ชาย...พวกกระหม่อมจะติดตามท่านไปทุกที่ ไม่ให้ท่านมีอันตรายแม้แต่น้อยเลยขอรับ   แม้ว่าพวกกระหม่อมจะหาไม่"

ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างระอาใจอีกหน   เขาดึงผ้าขาวออกจากสาบเสื้อสองผืน ผืนหนึ่งยื่นให้ฉางเล่อส่วน   ผืนสุดท้ายเขาเช็ดให้อี้ชินด้วยมือของเขาเอง    ใบหน้าขององครักษ์นั้นพลันมีสีแดงแต่งแต้มแต่ยังดีที่ราตรีคืนแรมนี้ได้ช่วยปิดบังไว้

เขาเอ่ยขอบคุณองค์ชายเบาๆและเก็บผ้าเช็ดหน้านั้นไว้เป็นอย่างดีตรงตำแหน่งหัวใจ   ฉางเล่อมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เจ็บแปลบในอก...แต่ก็บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร

...ทั้งสามออกเดินทาง

+++++

TBC