Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Warning: This is a cross- band fiction, if you cannot stand of this couple please shut up your mouth and your page. Thank for respecting my right. I warned you.

( คำเตือน -  นี่คือฟิกข้ามสายพันธุ์  ถ้าคุณรับคู่นี้ไม่ได้  กรุณาปิดปากให้สนิทและปิดหน้านี้ไปเสีย   ขอบคุณที่เคารพสิทธิซึ่งกันและกัน   เราเตือนคุณแล้ว)

Title: ‘Once'

Author: ENIGMA

Pairing: YunhoxTOP||TOPxYunho [Bigbang&TVXQ]

Genre: Yaoi, AU, Reverse

Rate: NC-17

Status: complete

Disclaimer: Not for money, just for my need

Credit: Miss ‘P', you are my -great- inspiration and the one who asks me to write this ‘unique' fiction. I'll give it all to you.

Author's note: Please turn ‘Stay Gold' of Utada Hikaru on

+++

.

ผมไม่รู้หรอกว่าเรื่องนี้มันเริ่มต้นที่ไหน   เพียงแค่พริบตา-เขาก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว

...

..

.

แสงสีทองกระทบผิวเรียบใสของกระจกกันกระสุน   ร่างที่นั่งอยู่ด้านในขยับสายเนกไทให้เข้าที่   วอลเธอร์บรรจุแมกกาซีนเต็มอัตรากระชับมั่นในอุ้งมือ   ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเอนหลังผ่อนคลายเล็กน้อย   วอลเธอร์สีดำเลื่อมถูกสอดกลับเข้าไปสาบเสื้อสูท   บีเอ็มดับเบิ้ลยูสีกรมท่าเคลื่อนตัวผ่านจัตุรัส   ยอดโดมโค้งบิดเบี้ยวบนเงาปลาบของรถยนต์   แม่น้ำไตเบอร์ไหลเอื่อยขนาบด้านข้าง   แต่เขาไม่มีเวลาจ้องมองประกายระยิบระยับของมัน   ทุกวินาทีเขาครุ่นคิดแต่เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า   สายของชายหนุ่มมองผ่านทะลุกลุ่มนักท่องเที่ยว

--วุ่นวายน่ารำคาญ

ดวงตาเรียวยาวหม่นแสงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรถมินิสีขาวที่หมายตา   คนขับรถของเขาตีวงเลี้ยวไม่รอช้า   ไม่จำเป็นต้องเร่งเพราะเป้าหมายถูกระบุมาอย่างแม่นยำ   ทันทีที่รถคันนี้จอดนิ่ง..ที่เหลือคือหน้าที่ของเขา   สายตาเย็นชาจากเพื่อนร่วมงานสะท้อนบนกระจกมองหลัง   เขาหันมองแม่น้ำด้วยความเบื่อหน่าย

ชินเสียแล้วกับเรื่องแบบนี้...

ช่วยไม่ได้ที่เขาเป็นคนเอเชียเพียงคนเดียวในองค์กร   ผิวเหลืองขาวและผมสีน้ำตาลเข้มสะดุดตาคนทั่วไปในแถบนี้   ไม่อยากยอมรับแต่ก็ต้องยอม   ใบหน้าของเขายิ่งทำให้บุคลิกโดดเด่น   รถแตะเบรกอย่างนิ่มนวลพอดีกับมินิข้างหน้าดับเครื่อง   ปลายเท้าในรองเท้าหนังชั้นดีก้าวลงมาทางด้านซ้าย

ชายหนุ่มรอให้บุคคลที่สามก้าวลงมาจนปิดประตูรถ   การเคลื่อนไหวของเป้าหมายไม่สามารถเล็ดลอดสายตา   ท่าทางใจเย็นของเขาเรียกสายตาขุ่นเคืองจากเพื่อนร่วมงาน  เขาลูบเหรียญคร่ำคร่าในมืออย่างเชื่องช้า   โยนขึ้นในอากาศและตบมันไว้ลงมือ   มือใหญ่เลื่อนดูผล   ถนนแห่งกรุงโรมปรากฏขึ้นบนหน้าเหรียญ   เขาซุกมันมันกลับลงกระเป๋าและผลักประตูรถออกไป

สายตาเหยียดหยันผ่านมาทางกระจก-เขาไม่สนใจ

เป้าหมายกำลังอุ้มลูกสุนัขในกล่องสีน้ำตาลไว้ในอ้อมแขน   ตามข้อมูลที่ระบุไว้ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวแทนพรรค   เขาสาวเท้าอย่างเงียบเชียบด้านหลัง   เสียงฮัมเพลงของแฟรงค์ ซิเนทราดังแว่วมาตามสายลม   น่าเสียดายที่เสียงเพลงนั้นสะบั้นลงวินาทีที่เสียงปังตันๆดังขึ้น

ชายวัยกลางคนหันหน้ามาสบสายตา   ดวงตายิบหยีเบิกโพลงขึ้น   ริมฝีปากขยับจะร้องตะโกน   ..ทุกอย่างเป็นภาพที่เขาชินชา  

ความตายในแววตา...

ปลายนิ้วของเขาเลื่อนจากโกร่งปืนและลั่นไก   รูกระสุนขนาดเก้ามิลลิเมตรเกิดขึ้นที่หน้าผากล้านเลี่ยน   ร่างหนาล้มคว่ำลง   เลือดยังไม่ทันไหลทะลัก...ความตายก็หายไปจากดวงตา   ชายหนุ่มรอเล็กน้อยให้วอลเธอร์ของเขาเย็นลงก่อนสวมมันกลับในซองด้านในเสื้อสูท   กล่องสีน้ำตาลกระเด็นหลุดจากร่างตรงหน้ามากองแทบเท้า   เขาก้มลงมองลูกสุนัขสีเทาเข้ม   มันครางหงิงในความมืด   สี่ขาต้วมเตี้ยมของมันคลานสะเปะสะปะ

"โทษทีนะ   ...ที่ทำให้แกต้องไร้เจ้าของ"

ร่างที่ไร้วิญญาณ..   สีแดงอาบชุ่มบนใบหน้าเสี้ยวหนึ่งที่หันออกถนน   ชายหนุ่มมองไปโดยรอบ..แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าอำพรางใบหน้าของเขาได้ดี   คงใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะพบศพ   ...และกว่ารู้ว่าเป็นใคร เขาก็คงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว   ชายหนุ่มยิ้มเย็นอย่างพึงใจ    สองเท้าก้าวอย่างมั่นคงกลับไปที่รถสีเงิน

+++

ปลายนิ้วเรียวยาวดันแก้วเปล่าให้บาร์เทนเดอร์ซึ่งกำลังส่งแก้วใหม่ให้เขาทางขวามือ   วิสกี้ออนเดอะร็อก...เหมาะกับเวลาหลังเลิกงานเฉื่อยๆแบบนี้ที่สุด   บาร์สีแดงหม่นเปิดเพลงแจ็สคลอเบาบางกับเสียงเปียโนหลังใหญ่ด้านหน้า   ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะเดินไปนั่งยังมุมโปรดของเขา   เมื่อเริ่มดึกคนในบาร์จะเริ่มพลุกพล่าน   มุมหลบริมกระจกด้านข้างเป็นที่สำหรับสังเกตการณ์ที่ดี   เขาเอนหลังพลางละเลียดน้ำอำพัน

--มองไปทางไหนก็มีแต่ชาวต่างชาติ

ก้อนน้ำแข็งกระทบกริกกับเนื้อแก้วคริสตัล   ร่างสูงใหญ่โผล่ขึ้นในกรอบสายตาอย่างเงียบเชียบ   เขาไม่มีท่าทีตื่นตกใจเพราะเสียงฝีเท้าและจังหวะก้าวแบบนี้คือหัวหน้าหน่วยของเขาเอง

"งานไม่ค่อยยากใช่ไหมคราวนี้ ยุนโฮ"สำเนียงอังกฤษหนักๆแบบสกอตเอ่ยขึ้น   ยุนโฮเหลือบมองหัวหน้าหน่วยเขาชั่วครู่...   ชายหนุ่มเพียงพยักหน้า ไม่มีสาเหตุให้ถ่อมตัวหากว่าเป็นเรื่องจริง   งานนี้ไม่จำเป็นต้องใช้คนระดับเขาด้วยซ้ำ   หัวหน้าของเขาจิบไวน์ในมือก่อนจะหันมองหน้าต่างบานสูงจรดเพดาน   ยุนโฮสังเกตหนังสือพิมพ์ในวงแขนของหัวหน้าหน่วย  

รอให้หัวหน้าเป็นคนเฉลยจะดีกว่า..

"มีข่าวผลงานของนายลงถึงสามฉบับ"ชายรูปหน้าคมสันยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นแก่เขา    มือใหญ่รับมาถือไว้แต่ยังไม่คลี่ออกอ่าน

"บอสพอใจมากที่นายทำงานได้ไร้ร่องรอย" เขาเงียบไปเล็กน้อยเพื่อจิบไวน์ "ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคราวนี้ นายได้พักร้อนยาวพร้อมโบนัสแน่   ไอ้แก่นั่นเป็นก้างขวางบอสมานาน"

ยุนโฮพยักหน้า   เขาไม่อยากล้วงลึกว่าเป้าหมายมีเรื่องขัดแย้งอะไรกับบอส   เขาไม่อยากรู้แม้กระทั่งชื่อของเป้าหมายแต่ทว่ามันจำเป็น   มิให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาได้...เขาแค่ทำตามคำสั่ง   ...แม้แต่ชื่อของนายจ้างเขาก็ยังไม่รู้   น้ำแข็งในแก้ววิสกี้ละลายหายในน้ำสีจาง   เขาเริ่มกางหนังสือพิมพ์ออกอ่าน   สายตาไล่ในทุกบรรทัด

"เรื่องค่าตอบแทน   ก็เหมือนเดิม...แต่คราวนี้คือสองเท่า   ฐานที่นายจัดการให้เรื่องเรียบร้อยได้ขนาดนี้"

ข้อความบางข้อความในคอลัมน์ข่าวก่อความกังวลเล็กๆขึ้นในใจ   ยุนโฮปิดหนังสือพิมพ์ลงและพับมันเก็บเหมือนเดิม   สายตาของหัวหน้าหน่วยในตอนนี้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเขา

"นายเป็นลูกน้องเอเชียเพียงคนเดียว    แต่นายก็คือคนเดียวที่ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง"

เขายกแก้วขึ้นประกอบคำพูดและยกดื่มให้กับเขา   ยุนโฮมองหนังสือพิมพ์สลับกับแก้วไวน์ในมือของหัวหน้า   สายตาคมเข้มของเขาเป็นประกายขึ้นมาชั่วขณะพลางกำม้วนกระดาษในมือแน่น

"ถ้าอย่างนั้น..ผมขอลาหยุดตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป" สิ้นคำขอ น้ำสีอำพันจางเจือไหลผ่านคอของเขาในครั้งเดียว

+++

ในข่าวบ้าๆนั่นไม่มีการพูดถึงลูกสุนัขอายุสองเดือน   ไม่มีการพูดถึงกล่องสีน้ำตาลที่ตกอยู่ที่เกิดเหตุ   ไม่มีการพูดถึงของขวัญที่หายไป ไม่มีเลยสักฉบับเดียว   ปลายนิ้วเลื่อนสกอลบาร์จนสุดหน้าเวบ   เขาอ่านทุกหัวข้อข่าวที่เกี่ยวข้องกับฆาตกรรมสมาชิกพรรคการเมืองชื่อดัง--เปรโด ปุชชีนี   ยุนโฮดึงขาแว่นออกวางและบีบนวดที่ขมับเบาๆ  

เป็นไปไม่ได้ที่พวกยูโรโปลจะไม่สนใจหลักฐานในที่เกิดเหตุแม้ว่าจะเป็นแค่ขยะสักชิ้นก็ตาม   แล้ว..นี่คือลูกสุนัขทั้งตัว   นอกเสียจากว่าพวกนั้นต้องการล่อให้มือปืนกลับไปอีกครั้ง  

มือปืนที่ฉลาดพอและโง่พอ...

ยุนโฮปัดความคิดนั้นทิ้ง   เขาเรียนทฤษฏีอาชญกรรมมาจนครบหลักสูตร   การกลับไปจุดเกิดเหตุไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย   พวกที่ถูกจับได้ก็เพราะความอ่อนหัดของพวกมันต่างหาก   ที่สำคัญกว่านั้น หากว่านี่คือการล่อจับมือปืนจริง   ทำไมเอ่ยถึงวันเกิดของลูกสาวและของขวัญราคาแพง

ราคาแพงงั้นหรือ

นั่นก็แสดงว่าไม่มีใครรู้ว่าเปรโดเลือกอะไรให้ลูกสาว   มิหนำซ้ำยังไม่รู้ด้วยว่าหมอนั่นหิ้วกล่องของขวัญนั่นกลับมาบ้านก่อนวันเกิดลูกสาวหนึ่งวัน   ยุนโฮเลื่อนเมาส์กดปิดโปรแกรมและสุดท้ายก็ปิดเครื่องลง   เสียงวิทยุรายงานข่าวยามเช้าตามปกติแต่สิ่งที่เขารอฟังคือความเคลื่อนไหวของคดีส.ส.เปรโด

ถ้า...อย่างนั้น   พวกยูโรโปลไม่รู้ว่าของขวัญคืออะไร หมายความว่า...เจ้าลูกหมาตัวนั้นไม่ได้อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก   แม้แต่กล่องก็ไม่ปรากฏ   ...และเป็นไปไม่ได้ที่มันจะคลานหายไปเองพร้อมกล่อง   ยุนโฮยกมือขึ้นเสยผมโดยแรง

--ต้องเก็บกวาดให้สิ้นซากสินะ

+++

จัตุรัสแห่งนี้ไม่เคยร้างราผู้คนแม้แต่---นก  

พิราบสีด่างและเขียวน้ำเงินบินเวียนวนอยู่รอบๆ  เหล่านักท่องเที่ยวโปรยเศษขนมปังแห้ง ทั้งที่ป้ายห้ามให้อาหารเขียนไว้เรียงรายโดยรอบ   พวกมันแตกฮือบินขึ้นและลงราวกับว่าสถานที่แห่งนี้คือวังของมัน  เขาไม่ได้มีปัญหากับพวกมันแต่บางครั้งการถ่ายรูปยอดโดมก็ทำได้ยาก   สบโอกาสเหมาะแสงสวยทีไรพิราบฝูงใหญ่มักบินพาดผ่าน   

แล้วยังมูลของมันที่ไม่รู้จะร่วงมาเมื่อไร

แดมน์...

เฟรมจากเลนส์ไลก้าในมือของเขาล้อมรอบชายคนหนึ่ง   ผมเส้นเล็กและโครงร่างที่เพรียวกว่าชาวยุโรป..   เสื้อสูทคัตติ้งเนี้ยบและคอปกเชิ้ตขาวสะอาดที่ลอดออกมาจากสาบสูท..   เขาค้างมุมกล้องไว้ที่ร่างนั้น   ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนโยนและริมฝีปากรูปกระจับเม้มแน่น   สายตาของเขาไม่ได้สนใจมองมาทางนี้เลยสักนิด   ...มันจดจ่อและมุ่งมั่นไปทางตรอกแห่งหนึ่ง    เขาเพิ่งสังเกตว่าในมือของชายผู้นั้นมีถ้วยกาแฟกระดาษ  

เขาเห็นแม้กระทั่งควันเบาบางของมัน..

กลุ่มนักท่องเที่ยวเดินสวนตัดผ่านหน้ากล้อง   ชายหนุ่มร่างสูงยกไลก้าของเขาขึ้น   สายตาเพ่งตรงไปด้านที่ชายคนนั้นนั่งอยู่   แม้ว่าพยายามชะเง้อมองหาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้ผู้คนผ่านไป   เสร็จกัน...หายไปแล้ว   เขาสอดสายตามองจนทั่วแต่ไร้วี่แววของร่างนั้น   เขาไม่ลืมที่จะสะพายเป้ใบเขื่องพาดบ่าก่อนออกเดิน

มือเรียวยาวรองตัวกล้องไว้อย่างทะนุถนอม   หางตาของเขาเหลือบเห็นแผ่นหลังกว้างนั่น   เขาหันตามและรีบจ้ำตามไม่ลังเล   จังหวะก้าวเดินสบายๆของร่างนั้นแต่มันกลับรวดเร็วขนาดว่าเขาวิ่งตามไม่ทันสักที   แล้วไหนจะพวกนักท่องเที่ยวซึ่งเดินสะเปะสะปะตามกรุ๊ปทัวร์   น่าแปลกที่พวกยูโรโปลเดินแถวนี้ให้ว่อน   บางนายถืออาวุธปืนอยู่ในมือด้วยซ้ำ   บางนายร้องตะโกนเป็นภาษาอังกฤษให้ถอยห่างเส้นเหลืองดำที่กำลังถืออยู่ในมือ  แต่เขาไม่ได้สนใจมัน..กล้องและชายคนนั้นต่างหากที่สายตาเขาตรึงแน่น    

เบื้องหน้าเขาคือแสงแดดจัดๆเท่าที่เมฆยามบ่ายแก่ในวันฟ้าหลัวจะอำนวย   เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นทีละนิด  ...ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะก็...ภาพยอดโดมต้องสวยสุดยอด   ชายหนุ่มสลับมองเสื้อสูทที่กำลังห่างออกไปเรื่อยๆ  

พระเจ้าเท่านั้นถึงจะตอบได้ว่าเขาตามผู้ชายคนนี้ไปทำไม...

...สองขาเรียวยาวออกวิ่งอีกครั้ง

+++

.

ยุนโฮได้กลิ่นไม่ชอบมาพากล...  

เขานั่งที่จัตุรัสปะปนไปกับนักท่องเที่ยว   แม้จะรู้ว่าเสื้อผ้าของตนไม่ได้กลมกลืนกับฝูงชนเลยก็ตาม   กาแฟลาเต้รสนุ่มในมือส่งไอร้อนมาได้สักพัก  เขาจิบมันไปเพียงสองอึกก่อนจะโยนลงทิ้งถังขยะ   ยูโรโปลเดินเฉียดมาทางเขาสองสามครั้ง   ก้มหัวขออภัยเขาด้วยซ้ำเนื่องจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น  ชายหนุ่มยิ้มบางเบา   เห็นทีว่าเขาต้องออกไปจากที่นี่

พวกยูโรโปลไม่ได้ละเลยสิ่งของที่หายไปในที่เกิดเหตุ   พวกเขาไม่พบมันจริงๆแต่ก็ไม่ละเลยกับรอยตีนเล็กๆของมัน   เขารู้เพราะหน่วยผู้เชี่ยวชาญกำลังปัดผงแป้งเบาๆลงพื้นถนนบางส่วน   อีกนานกว่าพวกนั้นจะแยกแยะออกว่ารอยใดเป็นรอยใดบ้าง   เขาน่าจะมีเวลาหาสาเหตุว่าเจ้าลูกสุนัขตัวนั้นหายไปไหน

ถ้ามีคนเก็บไป...

เก็บไปตอนไหน?   หลังที่เขาไป?   แน่ละ..ก็ตอนนั้นเจ้าลูกสุนัขยังอยู่นี่   หากว่าเป็นหลังจากนั้น..แล้วเห็นเหตุการณ์แค่ไหน  เพิ่งมาถึงหรือว่า -รอ- จนเขาจากไป?

 ปริศนาที่เขายังขบไม่แตก...

สองขาก้าวยาวๆไปตามทางเดินหินสีน้ำตาลคล้ำ   ศิลปะแกะสลักบนหน้าถนนมีให้เห็นทั่วไป   เทพซีอุสและวัวโรมรันอยู่บนพื้นหินด้านล่าง   เขาก้าวข้ามมันไป   ส้นรองเท้าหนังก้องสะท้อนกับหินเรียบ   หรือว่าเขากำลังมองข้ามอะไรไป?   เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีแผ่วเบาด้านหลังแม้ว่าจากระยะไกล   ชายหนุ่มลูบสันปกสูท   มีคนสะกดรอยไม่ผิดแน่...

พวกไหนกัน?

เขาเร่งจังหวะการเดินด้วยท่วงท่าเดินสบายๆเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต   ยุนโฮเลี้ยวเข้าตรอกแคบด้านซ้ายมือ   แล้ววกออกอีกทางของหลังตึกแถวทางขวามือ   เขาเดินไปเรื่อยๆจนสุดตรอกแล้วเลี้ยวขวาที่ถนนแรก   กลุ่มคนเดินสวนเขาไปด้านหลัง   ยุนโฮรีบเดินตัดถนนเข้าตรอกทางซ้ายมือ

เขาเร้นกายหลังเสาหินและรอคอย...

ชายหนุ่มในสเวตเตอร์สีเทาพร้อมกระเป๋าเป้เดินผ่านเสาต้นใหญ่ไป   สีหน้าฉายความผิดหวัง..สองมือประคองกล้องนิคอนไว้ในมือ   ราวไหล่กว้างและดวงตาแบบนั้น...เขาไม่ได้เห็นชาวเอเชียด้วยกันมานานเท่าไรแล้วนะ?   ยุนโฮประชิดตัวพร้อมกางแขนล็อกคอร่างตรงหน้า   มืออีกข้างปิดปากร่างนั้นไว้แน่น   ดวงตาเบิกโพลงจ้องตอบเขาท่ามกลางเงามืดหลังเสา     ร่างนั้นขัดขืนเพียงเล็กน้อยก่อนยอมให้เขาลากเข้ามาหลังจุดเดิมที่เขาเคยยืน

ปลายกระบอกวอลเธอร์พีเก้าเก้าคู่ใจดุนดันที่ด้านข้างของชายหนุ่ม   ยุนโฮกดปลายกระบอกลงเน้น   ชายหนุ่มถือกล้องหยุดยืนนิ่ง  ไม่นานนักเขาถูกปล่อยเป็นอิสระแต่ปากกระบอกปืนเลื่อนมาจรดที่แผ่นอก   ต่างฝ่ายต่างสังเกตซึ่งกันและกัน..   เรียวโค้งของดวงตาคู่นี้เรียกได้ว่าคมคาย..ยุนโฮจ้องมองอยู่ครู่   วินาทีที่อาวุธกดแน่นลงผิวหนัง..ชายหนุ่มไม่กล้าแม้กระทั่งจะหลบตา

"คนของใคร?"ยุนโฮกระชากเสียงเป็นภาษาอังกฤษแต่ว่าเสียงนั้นไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ   ร่างนั้นเพียงลดสายตาลงมองปืนสีดำมะเลื่อมในมือของคนถาม   ดวงตาลนลาน...เขาขยับตัวไปไม่มากกว่าการหายใจ   ยุนโฮคุ้นชินกับสายตาแบบนี้...เวลาที่เป้าหมายของเขาต้องเผชิญกับเขาโดยไม่คาดหมาย   ไม่มีเป้าหมายคนไหนทั้งนั้นที่คิดว่าเขาจะถือปืนได้มั่นคง   กว่าจะรู้ซึ้ง...เขาก็ส่งวิญญาณพวกนั้นไปแล้ว

แสงแดดยามบ่ายจัดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน   แสงส้มระรินเข้ามาในตรอกรับกับผิวเปลือยของหินรอบตัว   เขาครุ่นคิดและสำรวจชายตรงหน้า   สองมือไม่ยอมปล่อยกล้องเก่าๆแม้ว่ากระบอกปืนจะจ่อที่หน้าอก 

ชั่วอึดใจ...เสียงแผ่วเบาของฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งดังขึ้นด้านหลัง   

มืออาชีพ...

"นกต่อเรอะ?"ยุนโฮเหลือบมองต้นเสียงแต่ไม่ยอมลดปืนลง    มืออาชีพที่ตามมามีถึงสองคน ถ้ารวมเจ้านี่ก็เป็นสาม   แต่เขาก็ตัดกำลังมันได้นี่

แค่เหนี่ยวไก...

"บ้าฉิบ.." เขาสบถเป็นภาษาบ้านเกิด   หนุ่มถือกล้องรีบยิ้มออกมาทั้งที่ยังมีความกลัวในแววตา   น้ำเสียงยินดีปะปนออกมากับประโยคนั่น

"ผมชื่อซึงฮยอน  ...เชวซึงฮยอน"ชายหนุ่มตอบออกมาเป็นภาษาเดียวกันกับที่เขาสบถ   ยุนโฮรู้สึกแปลกใจ..ราวกับว่ามันไม่ใช่ภาษาที่เขารู้จัก   ไม่คิดว่าจะได้ยินอีกแล้วด้วยซ้ำ..   คล้ายการเดิมพันอย่างหนึ่งที่แลกด้วยชีวิตของเขา..แต่เขาก็ลดปืนลง   เสียงฝีเท้าดังชัดเจนขึ้นแต่ไม่มากนัก   พวกมันวิ่งเข้ามาในตรอกนี้แล้ว   เสียงปลดเซฟและขึ้นสไลด์สองกระบอกพร้อมๆกันยิ่งตอกย้ำความแม่นยำ   ยุนโฮผลักชายหนุ่มกระแทกผนัง

"อย่าออกมา  ถ้าไม่อยากตาย"เขาพูดด้วยภาษาอังกฤษ   ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับและคุกเข่าลงกับพื้นอย่างว่าง่าย   ยุนโฮจ้องมองอยู่ครู่..จะอยู่หรือตายมันหลังจากนี้ไปต่างหาก

เขาอาจจะแค่โหยหา..ประเทศที่จากมา

ความไว้วางใจโง่ๆนำไปสู่ความหายนะ   เขาเห็นมานักต่อนักแล้ว..แต่เขาก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น   ยุนโฮพิงหลังกับเสาขนาดห้าคนโอบ   วอลเธอร์ดำพร้อมลั่นไกกระชับมั่นอยู่ในมือ   เสียงฝีเท้าพวกนั้นใกล้เข้ามาแล้วก็จางหายไป

เป็นไปไม่ได้..

ปัง..

กระสุนนัดหนึ่งเฉียดปลายผมไปเพียงเล็กน้อย  จากวิถีทำให้เขารู้ว่าศัตรูอยู่ที่สูงกว่า   ห้องว่างชั้นสองจากตึกตรงข้าม   ยุนโฮมองเห็นบันไดหินที่เลี้ยวหายไปด้านหลังห้องว่างนั่นจึงเข้าใจว่าจู่ๆเสียงฝีเท้าหายไปได้อย่างไร   ชายหนุ่มประเมินสถานการณ์..   ตรอกค่อนข้างแคบ  มีชั้นระเบียงเล็กยื่นออกมาในแต่ละชั้น..  ถ้าเขาวิ่งตัดถนนและเลาะริมใต้เงาระเบียงไปยังหลังรูปปั้น   เขาน่าจะมีโอกาสยิงพวกมันได้มากกว่านี้

ร่างสูงกระชากตัวออกวิ่งอย่างรวดเร็วไปที่ใต้ระเบียง   กระสุนสามนัดซ้อนเจาะไชพื้นหินรอบตัวเขากระจุย   ยุนโฮฉลาดพอที่จะวิ่งซิกแซก    แต่เมื่อเขาวิ่งออกมายังที่โล่งแจ้ง กระสุนหนึ่งนัดทะลุราวไหล่ด้านขวา  

เขาลืมคู่หูของมันไปสนิท!

คนหนึ่งอยู่ที่ด้านบนตึกส่วนอีกคนยืนแอบอยู่ด้านล่าง   ทำไมเขาไม่ทันเฉลียวใจ...   จุดที่กระสุนตัดผ่านยังไม่ออกฤทธิ์..เขายังไม่รู้สึกอะไรกับมัน   แต่เขารู้สึกได้ถึงความอุ่นที่ไหลซึมไปทั่วเนื้อผ้า   ชายหนุ่มยกวอลเธอร์ยิงสวนไปสองนัด   มันวิ่งหลบเสาต้นแรกและลั่นไกมาอีกหนึ่งนัด   ยุนโฮวิ่งหลบหลังถังขยะใบโตแสนน่าเกลียดแต่มันจำเป็น  เขาไม่สามารถวิ่งออกไปจากใต้ระเบียงนี้ได้

เจ้าคนข้างบนคงรอเป่าหัวของเขาทันทีที่ยื่นออกไปแน่ๆ

แดมน์

แคร้ง..กระสุนปักที่ถังเหล็ก   กลิ่นไหม้หลอมละลายของเนื้อเหล็กกระทบจมูกคละกลิ่นขยะสด   ยุนโฮพยายามสังเกตลักษณะของพวกมันเพื่อหาสังกัด   บ้าชิบ...ความปวดหนึบไล่ตื้นปะทุทั่วราวไหล่    ...เขากำลังจะยกแขนไม่ขึ้น   ราวกับว่าเหล็กร้อนๆกำลังชอนไชลงไปในเนื้อหนัง   ทุกครั้งที่เขาขยับแขน กล้ามเนื้อบนไหล่จะลั่นประท้วง   เลือดทะลักออกมาไม่หยุดแม้ว่าเขาจะพยายามกดปากแผลแล้วก็ตาม  

ขอบคุณพระเจ้าที่พวกมันไม่ได้ใช้กระสุนลูกปราย  

ยุนโฮกัดฟันเฮือกที่เหลือพยายามเล็งวอลเธอร์ออกไป   แต่เขาไม่คิดจะทิ้งขว้างกระสุนอย่างไร้ประโยชน์   ท่ามกลางควันปืนและเสียงสนั่นของมัน เขากำหนดตนเองให้ยิงโต้ตอบได้อีกไม่เกินห้านัด   รอจนกว่าจะเห็นช่องว่างของมัน..   ถ้ามันมีแค่สองคนจริงๆ พวกยูโรโปลนั้นก็ตัดทิ้งไปได้เลย   มาล้อมจับผู้ร้ายไม่เคยต่ำกว่าสามนาย   ..แล้วยิ่งเป็นมือปืนระดับเขา  สองนายก็คือความประมาท   เสี้ยววินาทีที่ปลายกระบอกกล็อกยื่นออกมาจากหลังรูปปั้น   ยุนโฮเหนี่ยวไกเล็งเป้าข้อมือของอีกฝ่าย   ..วัดกันที่ความไวเถอะ 

ได้ผล!  

กระบอกสีเงินร่วงลงพื้นพร้อมเสียงโอยโหยหวน   เขายิงซ้ำลงพื้นสกัดมือข้างนั้นซึ่งพยายามเอื้อมมาหยิบปืน   มันแฉลบกับหลุมปักเข้าฐานของรูปปั้น   หินที่ถูกป่นด้วยลูกปืนสลายกลายเป็นฝุ่นควัน  

เสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นหลังรูปปั้นและเสียงตะโกนคำสั่งถอย   ร่างสูงไม่ไว้ใจไปกับคำสั่งมัน   เขารอจังหวะที่คู่หูของมันต้องวิ่งผ่านช่องว่างของตรอก   แต่กลับกลายเป็นคนซึ่งบาดเจ็บที่ข้อมือวิ่งตัดแทน   ไม่รอช้า...โอกาสแบบนี้ ยุนโฮลั่นไกไปที่น่องซ้าย  ร่างนั้นทรุดตัวลงพื้นทันตา   ...อย่างน้อยก็วิ่งไม่ได้ไปชั่วขณะ   คู่หูจะต้องเสียเวลาพยุงเพื่อนที่บาดเจ็บจะหนีได้ช้าลง

แต่เขาคิดผิด..

ชายอีกคนเหนี่ยวไกแสกหน้าร่างซึ่งกำลังกุมข้อมือและท่อนขา   ร่างไร้วิญญาณทิ้งตัวลงกระทบพื้น   กระตุกเพียงสองครั้งก่อนแน่นิ่ง   กระสุนหกนัดซ้อนยิงสะเปะสะปะมาทางเขาเพื่อขู่   เปรี้ยงปร้างดังสนั่นเมื่อหัวเหล็กเจาะถังขยะ   ยุนโฮก้มลงหลบสุดมุม...เจ้าบ้านี่ใช้ไรเฟิลเชียวเรอะ   เขาสงสัยเหลือเกินว่ามันถือเอ็กซ์เอ็มแปดฝ่าฝูงชนมาได้อย่างไรถ้าไม่ใช้รถ  

เสียงปืนเงียบลงไปแล้ว

ความเงียบและความตายเดินเคียงกันเสมอ...ไม่มีคนตายที่ไหนเสียงดัง

 ถึงตอนนี้ให้เขาออกไปไล่ตามก็คงไม่ไหว   แค่หายใจยังแปลบปลาบราวไหล่ด้วยความทุรนทุราย   ความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมันอีกเลยตั้งแต่เริ่มเป็นมืออาชีพ  เทียบกับตอนนั้น..ครั้งนี้ถือว่าไม่หนักหนา   ความเงียบซึ่งลอยวนอยู่ในตรอกนี้ ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าเป็นกลลวงหรือไม่..   เจ้านั่นอาจจะแค่หลอกให้เขาเดินออกไปสำรวจ  

จนกระทั่งร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในกรอบสายตา  

ยุนโฮยั้งปลายนิ้วไว้ได้ทัน..   ในมือนั่นยังถือกล้องเอาไว้ไม่ปล่อย   แววตาที่ฉายแสงแบบนั้นน่ะ..เขาไม่ได้เห็นมานานเท่าไรแล้วนะ    อา...ไม่เคยมีใครมองเขาแบบนี้มานานแสนนาน    บางทีมันอาจจะไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ   เขากำลังเพ้อพกเรื่องบ้าอะไรกัน..   เสียงของเจ้านี่ก็เหมือนมาจากที่ไกลๆ   สูทชุ่มน้ำของเขาเหนียวติดผิวแต่เขาไม่มีแรงจะถอดมัน

สติเส้นสุดท้ายกำลังจะหลุดลอย

"ซึงฮยอน...?"  

+++

ร่างในสูทล้มลงกับพื้น   เขารีบถลาประคองร่างนั้นขึ้น   ทันทีที่มือของเขาแตะต้อง..ความเปียกต้อนรับเขาจนชุ่มมือ   เมื่อหงายขึ้นดู...ประกายสีแดงแวววาวในอาทิตย์อัสดง   เขาตระหนกเกินกว่าที่จะปล่อยมือและลงมือห้ามเลือด   ของเหลวสีเข้มบางส่วนไหลลามบนพื้นหิน   ซึงฮยอนกัดฟันเช็ดมือกับเสื้อตนเองและเก็บกล้องลงกระเป๋าสะพาย

เจ้าคนที่ถือปืนโตรีบเก็บปืนของอีกคนและวิ่งจากไป   เขาคิดว่าอีกไม่นานยูโรโปลต้องแห่มาที่นี่   มันไม่ได้ไกลจากจัตุรัสสักเท่าไร   ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี่คืออะไร   ผู้ชายคนนี้คือใคร?   คงไม่มีผู้กำกับเดินหน้าระรื่นมาบอกว่านี่คือการถ่ายทำภาพยนตร์ฉากหนึ่ง   เขาพันปืนสีดำของร่างตรงหน้าด้วยผ้าเช็ดหน้า   มันยังอุ่นๆโดยเฉพาะปลายกระบอก   ซึงฮยอนหย่อนมันลงกระเป๋าสะพาย   เสื้อสเวตเตอร์ของเขาถูกถอดมาเพื่อคลุมร่างและห้ามเลือดอีกชั้น   เขาเอาทุกอย่างใส่ลงเป้สะพายหลังเพราะเขาจะต้องใช้ทั้งสองมืออุ้มร่างนี้ไปหารถแท็กซี่สักคัน  

หวังว่าความมืดจะช่วยอำพรางเลือดที่กำลังทะลักสเวตเตอร์ของเขา 

 ...หรือว่าเขาควรจะพาชายหนุ่มส่งโรงพยาบาล?

"คุณ.....คุณได้ยินผมไหม?"

"......................."

"ผมพาคุณไปโรงพยาบาลนะ?"

"ไม่..." เสียงแผ่วเบาซึ่งไม่ต่างกับลมหายใจตอบเขา   ซึงฮยอนกำลังจะถามเรื่องอื่นแต่ร่างในวงแขนฟุบหน้าลงกับซอกคอเขา  ..ควรจะเชื่อร่างนี้หรือว่าทำตามทำนองคลองธรรม?  

เปลือกตาโค้งพริ้มกับผิวละเอียด  

ชายหนุ่มร่างสูงตัดสินใจอุ้มร่างนั้นอย่างทุลักทุเลไปที่ถนนใหญ่   รถแท็กซี่หนึ่งคันแล่นปราดมาจอดเทียบทันทีที่เขาโบกเรียก   ภาษาอิตาเลียโนรัวเร็วถามเขาถึงจุดหมายปลายทาง   เขาค่อยๆวางอีกฝ่ายลงเบาะแต่เขานึกขึ้นได้ว่าเลือดอาจจะเปื้อน   เรื่องชวนสงสัยอีกหลายอย่างก็จะตามมา   เขาจึงกอดร่างนั้นไว้บนตักตลอดทาง 

 ในกระจกมองหลัง ซึงฮยอนสังเกตสายตาโชเฟอร์ที่มองมาพลางขมวดคิ้ว   มันคงจะพิลึกพอดู    ผู้ชายคนหนึ่งให้ผู้ชายอีกคนนั่งซ้อนตักทั้งที่มีเบาะว่าง..   แต่จะคิดอย่างไรก็ช่างเถอะ   เขาปล่อยให้ศีรษะของอีกฝ่ายพิงพักที่ไหล่ขวา   ซึงฮยอนสังเกตผมสีน้ำตาลเส้นเล็กและมุมปากหยักรั้ง  

ซีดลงทุกที...

ขณะสวมกอด เขาถือโอกาสกดปากแผลไปพร้อมกัน   ความอบอุ่นของร่างนี้อย่าเพิ่งจางหายเลยได้ไหม   ...เพิ่งได้มาไว้ในอ้อมกอดแท้ๆ   เสียงหัวใจเต้นหลีกเร้นจากการสังเกต...สิ่งเดียวที่ทำให้เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายยังไม่ตาย คือ ลมหายใจแผ่วที่รินรดต้นคอ   สายลมกระทบเนินผิวเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวสำหรับเขา  

เสียงดนตรีเอื้อนหวานของนักร้องสาวในวิทยุ...เร่งเร้าให้เขาร้อนใจ

+++

ความมืดโรยตัวลงปิดบังแม้กระทั่งแสงจันทร์   ซึงฮยอนหย่อนสัมภาระลงพื้นและปิดประตูลง   รถแท็กซี่กระชากตัวออกไปโดยไม่รอช้า   เขาประคองร่างปวกเปียกไว้ในวงแขนขณะขึ้นบันไดอพาร์ตเมนต์แคบๆ   ตัวตึกเป็นหินแกรนิตหยาบสีน้ำตาลแดง   ลวดลายจำหลักเถาไอวี่เลื้อยทั่วตัวอาคาร   แสงไฟจากตะเกียงผนังเรียงรายเป็นแนวยาวขนานกับบันได  ร่างสูงเดินอย่างระมัดระวัง   ห้องของเขาอยู่สุดระเบียงทางเดิน   เขาไม่ปล่อยให้ร่างนั้นห่างกายแม้แต่ขณะไขกุญแจ

อย่างน้อย..ให้ความอบอุ่นของเขาถ่ายทอดไปยังร่างนั้นบ้างก็ยังดี  

เมื่อมีเตียงและผ้าห่ม..เขาเร่งมือปลดเสื้อผ้าของชายหนุ่มทิ้ง   เลือดชุ่มสเวตเตอร์เป็นดวงใหญ่ เขายังพอซักเก็บได้   แต่เสื้อสูทและเชิ้ตด้านในเปียกไปทั้งตัว เขาขยุ้มมันลงถุงพลาสติกและผูกปากไว้มุมห้อง   ซึงฮยอนกลับมามองแผลบนไหล่ด้านขวาของอีกฝ่าย   มันเจาะลึกลงไปโดยเรียบสนิท   ดังว่าเนื้อส่วนนั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย   รูขนาดสอดแท่งดินสอได้ยังมีเลือดซึมปริ่ม   ร่างสูงจัดแจงหาผ้าสะอาดและน้ำร้อนมาเช็ดแผล  

เขาไม่รู้เรื่องปฐมพยาบาลสักเท่าใดนักแต่อาศัยจำจากดูหนังหลายเรื่อง  ซึงฮยอนไล้ผ้าชุบน้ำอย่างเบามือ   ผ้าขาวสะอาดซับเลือดเผยผิวเนียน   ทุกครั้งที่เขาจุ่มผ้าขนหนูลงในอ่าง น้ำใสจะถูกย้อมให้เป็นสีกุหลาบ  

 ผ้ากอซทบกันหนาปิดปากแผลหลังจากใส่ยาสมานแผลและฆ่าเชื้อ   มือเรียวพันผ้ากอซอย่างเงอะงะ   มันไม่ได้ออกมาอย่างที่ควรจะเป็นอย่างในหนังแต่เขาก็ทำดีที่สุดแล้ว  เลือดหยุดไหล...มีเพียงจุดสีแดงเล็กๆบนผ้ากอซขาว   สาละวนหายาแก้ปวดมาเตรียมวางไว้ใกล้มือ   เหยือกน้ำและแก้วน้ำวางบนโต๊ะไม้ข้างหัวเตียง   เหงื่อใสซึมบนหน้าผากของชายหนุ่ม   ซึงฮยอนเอื้อมมือลงแตะที่ต้นคอของอีกฝ่าย

ร้อน..

การเสียเลือดเป็นจำนวนมากน่าจะส่งผลให้เขาจับไข้   เสียงอือบ่งบอกความทรมานแต่เขาไม่รู้จะช่วยบรรเทาได้อย่างไร   เขามองยาแก้ปวดในมือ   ถ้าอีกฝ่ายลุกขึ้นมากินได้ก็ดีสิ...มันคงจะช่วยอะไรได้บ้าง    ซึงฮยอนกำลังจะวางมันลงตามเดิมทว่าความคิดหนึ่งแล่นสวนขึ้นมา...

ถ้าเขาป้อนล่ะ?

ชายหนุ่มไล้ปลายนิ้วที่ริมฝีปากซีดเซียวนั่น   เขาสอดเม็ดยาเข้าไปเพียงแค่หนึ่ง   แก้วน้ำในมืออีกข้างถูกยกขึ้นดื่ม   เขากักน้ำไว้ช่องปากก่อนบรรจงโน้มลงประทับ   มือเรียวกดกรามของร่างที่นอนนิ่งให้อ้าออก   ปฏิกิริยาตอบสนองน่าพึงพอใจ..น้ำไหลผ่านไปอย่างช้าๆ   ร่างสูงสำรวจให้แน่ใจว่าเม็ดยาถูกกลืนไปเรียบร้อย   ซึงฮยอนสอดยาเม็ดที่สองและยกน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง  

แม้น้ำจะหมดไปแล้วแต่เขาไม่สามารถถอนริมฝีปาก..

รสนุ่ม..ร้อนรุ่มอาจด้วยพิษไข้..หรือสาเหตุใดก็แล้วแต่  

ถ้าจูบตอบกลับมาจะดีแค่ไหน...

+++

แสงจากหน้าต่างบานแคบทอดลงบนเปลือกตา   รังสีเรืองรองของมันนำความร้อนมาเช่นกัน   เขาเผยอดวงตาขึ้นทีละน้อย   แสงขาวของยามเที่ยงสาดผ่านม่านพลิ้วไหว   เตียงที่เขากำลังนอนอยู่มีสัมผัสแตกต่างไปจากทุกวัน   พยายามลุกขึ้นพิงพนักเตียงเพื่อกวาดสายตาไปรอบๆ   อิฐเปลือย..ไม่สิหินแกรนิตสีแดงเปลือย มีการตกแต่งด้วยสายโยงระย้าเต็มห้อง   สายเชือกพาดผ่านข้ามห้องซ้ายทีขวาทีแต่ที่เขาสนใจคือรูปที่ถูกหนีบติดไว้กับเชือกเหล่านั้น

รูปทิวทัศน์ทั้งนั้น..   เขามองเห็นหมู่เกาะ  เห็นเมืองนาโปลี มิลาน โรม ดูโอโม เซนต์ปีเตอร์...ทั้งหมดถูกแขวนบนเส้นเชือก   สายลมอ่อนๆพัดโครงเชือกให้แกว่งกวัด   ไม่มีรูปคน..เขาละสายตาจากรูปเหล่านั้น    สายตาสังเกตเห็นม่านดำที่สุดมุมห้องและเสียงน้ำไหล...   อยากรู้ว่าอะไรอยู่หลังม่านนั่นแต่เมื่อขยับกายกล้ามเนื้อไหล่ลั่นประท้วง   มือเรียวคลำเปะปะไปที่ด้านขวา   ผ้ากอซใหม่เอี่ยมพันไว้อย่างหลวมและกำลังจะหลุด

ฝีมือแย่ชะมัด..

เขารื้อแถบผ้ากอซออกและตั้งต้นพันใหม่   มือของเขาพลิกพันอย่างชำนาญ..มันเป็นเรื่องเบื้องต้นที่ต้องทำให้ได้ก่อนจะจับปืนเสียอีก   ปลายกอซถูกพับซ่อนไว้และกลัดด้วยตะขอตัวเล็กเป็นการปิดท้าย   ทั้งร่าง..เขามีแค่กางเกงยืดตัวหลวมผูกเอวไว้   ชายหนุ่มสัมผัสเนื้อผ้า   มันไม่ใช่ของเขา   แผ่นไม้ขัดมันให้ความรู้สึกลื่นยามก้าวเดิน   โต๊ะน้ำชาด้านข้างมีจานซุปและขนมปังแถวเล็ก  ไม่รู้สึกหิวเท่าไรแต่เขาพอใจที่จะนั่งลงยังเก้าอี้โครงเหล็กสีขาว   เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานแคบ ทิวตึกลดหลั่นไล่ลึกไปจนสุดสายตา   เขามองเห็นยอดโดมลิบๆและธงสีแดงวับแวมใต้ฟ้าคราม   ทางซ้ายมือคือทุ่งหญ้าเล็กๆ เด็กสามคนกำลังวิ่งไล่กันอย่างรื่นเริง   เสียงหัวเราะสดใสแว่วตามมา  

ทุกอย่างสงบนิ่ง..สายลมแสงแดดและเมฆขาว

"คุณสลบไปสองวัน..."เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังของเขา   โครงร่างสูงเกือบเท่าเขาแหวกม่านดำพร้อมถาดเงินในมือ   ผมยาวดำปรกเสี้ยวหน้าไว้..   อายุอานามไม่น่าเกินยี่สิบห้าปี..  

เด็กหนุ่ม..น่าจะเหมาะกว่า

"นายคือใคร?"

"อ่า...ผมนึกว่าคุณจำชื่อผมได้แล้วเสียอีก   ผมชื่อซึงฮยอน   เชวซึงฮยอน"เขาวางถาดลงที่โต๊ะอีกฟากห้อง   ไม้หนีบถูกหยิบขึ้นจากโหลแก้ว   เขาบรรจงหนีบมุมของกระดาษเปียกน้ำกับเชือก   ...ยังมีหยดน้ำไหลหยาดจากเหลี่ยมใบ   ยุนโฮนั่งมองปลายนิ้วเรียวยาวลงมือทำงานอย่างประณีตราวกับกับกระดาษเหล่านั้นคือเจ้าหญิงตัวน้อยๆ

ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้..เขาสังเกตเห็นขนตายาวตรง

"แล้วคุณล่ะ?"

"ยุนโฮ..   เรียกฉันว่ายุนโฮ"เขาประสานมือไว้บนโต๊ะขณะมองเด็กหนุ่มคว่ำถาดไว้ที่ชั้นวางริมห้อง   รอยยิ้มบางๆแนบแน่นบนใบหน้านั่น   เขาไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายคนนี้ยังยิ้มอยู่ได้ทั้งที่มันไม่ใช่สถานการณ์ปกติ   เขาก้มลงมองซุปเย็นชืด   เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงเห็นสายตาใคร่รู้ของซึงฮยอน   เด็กหนุ่มเบือนสายตาหนีและฝังตัวนั่งที่หน้าต่างบานแคบ

"นั่นซุป..ของคุณ"

"...ขอบใจ"ยุนโฮพึมพำเบาๆ   ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงพิงพนัก   เขามองแสงจ้าจัดของตะวันยามบ่ายที่กำลังส่องลงผิวคนตรงหน้า   ร่างนั้นไม่ยอมหันมาสบตาเขาอีกครั้ง   ดวงตาคมคายทอดนิ่งออกไปด้านนอก   เสื้อเชิ้ตสีขาวยับๆที่เจ้าตัวสวมใส่ปล่อยให้แสงลอดผ่านจนเห็นโครงร่าง  

เสียงโมบายแก้วดังพลิ้วมาจากที่แสนไกล

"คุณชอบเล่นกับเด็กๆไหม?"ซึงฮยอนเอ่ยถามขึ้นหลังจากความเงียบสีสว่างจับจองพื้นที่ในบทสนทนา   ยุนโฮเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ   มีเรื่องอีกหลายเรื่องที่เขาอยากถามแต่ปล่อยเวลาผ่านไปอีกสักพัก...คงไม่เป็นไร

+++

ลมสดชื่นท่ามกลางทุ่งขจี   เงาของต้นไม้ใหญ่โอบล้อมพวกเขาไว้ด้วยความร่มรื่น   ต้นหญ้าเอนระไหวไปตามแรง   สายตาเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ล้อเกวียนผุพังริมรั้วไม้   แพนซีดอกเล็กๆชูก้านเรียงราย   เสียงหัวเราะจากเด็กๆดึงความคิดของเขาให้กลับมาสู่ปัจจุบัน   ดวงตากลมโตของราเชลกำลังจ้องมองเขาและชี้สลับไปที่ซึงฮยอนก่อนตบมืออย่างดีใจ   เด็กหนุ่มยิ้มกว้างขณะอุ้มเอลซ่าไว้บนตัก    เจ้าหนูวีกอร์วิ่งไปรอบๆกับซัลซ่า..ขนสีทองของมันเป็นประกายสลวย  

เด็กๆซึ่งเขาเห็นจากหน้าต่างห้องยิ้มให้อย่างเป็นมิตรและวิ่งไปหาพี่ชายที่ท่าทางจะคุ้นเคยกันดี   ซึงฮยอนไม่ลืมที่จะหยิบนิคอนคู่ใจลงมา   เขาสอนให้เอลซ่ามองผ่านเลนส์และปรับโฟกัสดอกแพนซีกำลังหยุดนิ่งท่ามกลางกระแสลม   เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวของซึงฮยอนแต่ไม่ได้กลัดกระดุม   ผิวเนื้อสัมผัสกับสายลมอ่อนของท้องทุ่ง   ราเชลผู้มีผมสีทรายกำลังขะมักเขม้นกับการร้อยมงกุฏดอกหญ้า   เขาเองก็ไม่ได้เห็นของแบบนี้มานานแล้ว   มือเล็กๆสีชมพูกำลังดึงต้นหญ้ารัดรอบวงแหวนสีเขียว   เอลซ่าผละออกจากตักของเด็กหนุ่มและลงมือทำมงกุฎอย่างที่พี่สาวเธอกำลังทำ   แม้ว่าเอลซ่าจะทำได้ไม่ดีเท่าราเชลแต่เด็กน้อยก็มุ่งมั่นต่อไป         

ยุนโฮคลี่ยิ้มบาง

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นเบาๆ   หน้ากล้องหันมาทางเขาพร้อมปลายนิ้วเรียวซึ่งกำลังหมุนเปลี่ยนโฟกัสอย่างระมัดระวัง   เขามองตรงเข้าไปในเลนส์ใส   แสงแดดทอระยิบในมุมสะท้อนของมัน   ร่างสูงลดกล้องลงและมองหน้าเขา   ริมฝีปากนั่นเม้มลงเป็นเส้นตรง   เขาเฝ้ามองประกายในแววตาของเจ้าของกล้อง..  

เอลซ่ากำลังเล่นบทพระราชาซึ่งกำลังมอบบังลังก์ต่อให้เจ้าชาย   มือเล็กๆของเอลซ่าวางมงกุฎดอกหญ้าหลุดลุ่ยบนศีรษะเขา   ยุนโฮแสดงความยินดีเมื่อพระราชาทอดมงกุฎลงบนศีรษะ   ตรงปลายของวงมงกุฎมัดไม่ค่อยแน่นจึงไม่เป็นวงแหวนเท่าใดนัก  

...เจ้าชายในจินตนาการ  

ยุนโฮลูบพวงหญ้าที่ถูกมัดรวมกันไว้   ความปวดลั่นแปลบยามยกเงื้อท่อนแขน   ดอกหนึ่งร่วงลงกระเป๋าเสื้อ   เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอีกครั้งแต่ร่างสูงไม่หันมอง   เขาโค้งศีรษะให้เอลซ่าตัวน้อยซึ่งกำลังลูบเครายาวล่องหนของเธอ   ไหล่บางไหวเล็กๆเมื่อวีกอร์น้องชายร้องเรียกแต่สุดท้ายก็ออกวิ่งไล่เด็กชายไปรอบๆ   ยุนโฮมองราเชลซึ่งกำลังเพ่งสมาธิกับมงกุฎก่อนจะชูมันขึ้นชื่นชม   เด็กหญิงผละจากมงกุฏดอกหญ้าพวงงามโดยไม่ลืมยื่นให้เขา   รอยยิ้มกว้างของราเชลทำให้เขารับมันไว้

สองขาเล็กๆของเธอออกวิ่งไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ   ซัลซ่าเห่ารับก่อนวิ่งไล่ตามจานร่อนสีแสบที่วีกอร์เหวี่ยงออกไป   เหล่าเด็กๆวิ่งแข่งเพื่อไปเก็บมัน   ยุนโฮมองมงกุฎดอกหญ้าในมือและเงยหน้าขึ้น   หน้ากล้องสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า   ร่างสูงสบตากับมัน..เขารู้ดีว่าอีกฟากหนึ่งคือสายตาที่กำลังจับจ้อง   มือเรียวยาวเอื้อมวางพวงมงกุฎลงบนศีรษะซึงฮยอน  

ค่อยๆบรรจงวาง..

ซึงฮยอนเลื่อนกล้องออกจากใบหน้า   พวกเขาสบตา..  ดวงตาคมคายกะพริบลงเชื่องช้า    ริมฝีปากของยุนโฮห่างไกลจากคำว่ายิ้ม   ซึงฮยอนก็เช่นกัน..   แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มอยากเอ่ยถามบางอย่าง   ซึงฮยอนเคลื่อนปากลงปิดสนิท  สายลมปัดผมดำลงบังเสี้ยวหน้า   มันบดบังดวงตาเรียวยาวนั่น..ไม่ชอบเลย

"ถามสิ..   อะไรก็ได้ที่นายอยากรู้"ยุนโฮกระซิบ

...เงาวาววับเคลือบนัยน์ตาคู่นั้นของซึงฮยอน

+++

.

"คุณ...ทำอาชีพอะไร"

"ฉันเป็นแค่คนในเงา"

"ที่ถือปืน?"

"นั่นก็อย่างหนึ่ง..ที่เงาอำพรางไว้"ยุนโฮนั่งบนเตียงพลางเอนหลังพิงโลหะเย็นหัวเตียง   เสื้อเชิ้ตสีเทาร่นกองที่สองข้าง   บนแผ่นอกของเขามีผ้ากอซพันรอบแน่นหนา  แสงส้มแก่ล้อกระจกห้องสะท้อนหักเห   เสี้ยวหนึ่งของมันทอดลงบนเตียงฉาบให้กางเกงยืดสีดำลออด้วยสีแสงอัสดง   เขาถกแขนเสื้อข้างขวาขึ้นเล็กน้อย

"แล้วพวกนั้นล่ะ"

"ศัตรู.."

"คุณไม่รู้จัก?"

"อาจจะไม่หรืออาจจะใช่    ...ฉันไม่แน่ใจ"

"คุณจะกลับไปสู่เงาอีกหรือเปล่า?"ซึงฮยอนนั่งมองถ้วยว่างเปล่าและแถวขนมปังที่ถูกฉีก   เงยหน้าจ้องร่างบนเตียงซึ่งถูกย้อมด้วยแสงสวย   อยากจะหยิบกล้องในกระเป๋านวมขึ้นมาชะงัด   ผมสีน้ำตาล..กำลังซึมซับแสงส้มระริน  

"ฉันไม่มีที่อื่น"

"แต่เงามีทุกที่ในโลก"       

"...ฉันจำได้รางๆถึงบางสิ่งที่อ่อนนุ่ม   ...ที่ตรงนี้"ยุนโฮเลื่อนปลายนิ้วไปทั่วริมฝีปาก   ปฏิกิริยาจากร่างนั่นทำให้เขายิ่งมั่นใจในบางอย่าง   ความอ่อนนุ่มที่ร้างลา..แสนนาน   กระโจนดิ่งสู่ความคิดเบื้องลึก..ความรู้สึกนี้ควรเรียกว่าอะไร   ยุนโฮลดมือลงวางที่แผลบนราวไหล่   เขาสัมผัสมันอย่างเบามือ   บางที..การที่ปล่อยให้ตนเองอ่อนแอก็ควรรับผลเช่นนี้   เขาไล้ผ้ากอซเนื้อหยาบ   สัมผัสจากเส้นใยโปร่งอยู่ใต้ปลายนิ้ว  

ความมืดโรยตัว...

"ผมน่ะ..."ซึงฮยอนขยับนั่งที่อีกฟากของเตียง   ..ตั้งแต่เมื่อไรนั้นเขาไม่ทันสังเกต   แผ่นหลังกว้างหันมาทางเขา   สิ่งที่เห็นจากมุมนี้คือผมสั้นสีดำสนิทและกล้ามเนื้อลำคอซึ่งโผล่พ้นขอบเชิ้ตขาว   จากปลายเส้นผม...  

ร่างนี้กำลังสั่น...

ร่างสูงขยับมาสบตาเขา   แสงจันทร์อ่อนแรงจากด้านนอกทอดทาบบนโครงหน้าคม   ในมือของซึงฮยอนมีกระดาษมันวาวหนึ่งใบ...เขาทำท่าจะยื่นมาให้แต่มือเรียวนั่นก็ชักกลับไป   ชายผมดำเอี้ยวตัวกลับไป  ยุนโฮมองแผ่นหลังโค้งนั่นอีกครั้ง   เด็กหนุ่มก้มหน้าลงเกือบชิดอก   เขากำลังทำอะไร...ไร้ความจำเป็นที่จะทำแบบนี้   แค่อยากให้หันมา   ทำไมต้องหันหลังให้กับเขา..

ไม่ชอบเลย...ไม่ชอบจริงๆ

กระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นลงพื้นขัดมันอย่างเงียบเชียบ   มือของเด็กหนุ่มอ่อนแรงเมื่อยุนโฮโอบกอดจากด้านหลัง   แผ่นอกซึ่งพันด้วยผ้ากอซให้สัมผัสที่แปลกไป   พื้นเตียงยุบยวบเมื่อเคลื่อนไหว   สิ่งที่ซึงฮยอนเคยคิดไว้บัดนี้มันกำลังเกิดขึ้น   การได้รับการตอบสนองมัน..วิเศษอย่างนี้เอง   ความอุ่นแทรกซึมที่เรียวปากผสานสัมผัสจากมือกร้านซึ่งไล้ทั่วราวไหล่

มันทำให้เขาหันไปได้ไม่ยาก..

เสียงแผ่วเบาของลมหายใจดังที่ริมหู   เขารับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ผ่านแอ่งชีพจรซึ่งแนบชิด   มันเต้นพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง   ราวกับเป็นภาพต่อจากที่เขาโอบกอดร่างนี้ไว้   แค่เรียวลิ้นซึ่งพันวนอยู่ก็มากเกินไป   ...มากเกินไป  

ฝัน?

เขายอมหลับตาไปตลอดเพื่อแลกกับฝันนิรันดร

เพื่อจูบนี้..

ซึงฮยอนถอนหายใจพรั่งพรูก่อนที่ผิวกายจะสัมผัสกับอากาศเย็น   ปลายนิ้วของเขาสัมผัสเนื้อหยาบของกอซพันแผล   เขาหยุดชะงักที่นั่นคล้ายทวงถาม   ไม่เป็นไรแน่หรือ...   ผมสีน้ำตาลอ่อนขยับไหวตามแรงพยักหน้าก่อนจะโน้มริมฝีปากกลับมาที่ต้นคอเขาอีกครั้ง   ลิ้มรสริลองรสหวาน   สิ่งที่ผ่านเข้ามาในความคิดคือเสียงปริศนาว่าทำไม

แต่หาได้หยุดมือ..

บดเบียดละเมียดละไม   ซึงฮยอนเสยผมยาวขึ้นให้พ้นหน้า  ผมซึ่งชื้นเหงื่อ...   แผ่นหลังของเขาแนบกับผืนเตียงนุ่ม   ฝ่ามือร้อนท่องเที่ยวผ่านเนินเนื้อจนสุดปลาย   ร่างสูงขยับอุ้งมือกลับไปกลับมาอ้อยอิ่ง เขาถูกมอบความสุขผ่านปลายนิ้วอย่างเหลือล้น   ไล่ตีจากส่วนล่างจนสันหลังแอ่นโค้ง   เสียงครางหนักแผ่วเบาจากลำคอแย่งพื้นที่กับเสียงหอบแผ่วเบาของอีกฝ่าย

ร่างนั้นโน้มลงเสียดสี   แม้เชื่องช้าแต่เร่งร้อนแรงเร้า จังหวะทวีความเร็วขึ้นแต่ไม่ได้มากนัก  ความเจ็บปวดจากแผลก็มีหลงเหลือทว่าหายง่ายดายเมื่อพานพบสายสุขซึ่งแล่นผ่าน   สุดท้ายของความปรารถนาเขาเลื่อนกายลงสู่ส่วนอ่อนไหว   เพียงครั้งแรกที่แทรกผ่าน..หายใจติดขัดจากร่างเบื้องใต้ดังขึ้นประท้วง   เขาเห็นเส้นขอบตาโค้งหลับลงแน่น   ทรมานแต่ไม่สามารถหยุดลงได้แล้ว

ความอ่อนนุ่มซึ่งโอบรัดผลักดันให้ท่วงทำนองต้องดำเนินต่อไป   สายตาคมคายปรือขึ้นมองร่างสูง   เสียงพึมพำลอดจากลำคอ   ยุนโฮจับได้เพียงกระท่อนกระแท่น

"เงา..  ของผม..   เป็นเงา..ผม  ...ได้ไหม?"

...

..

.

พายุผ่านพ้นไป..ทิ้งอุ่นไอบนผิว  

ร่างสูงหยุดนิ่งเพื่อรับทราบถึงกระแสภายใน   สงบลงนิ่ง..ยุนโฮผละจากร่างเนียน   สายตาของเขาทั้งสองสบนิ่ง

"เลนส์ของนาย..ตอนนี้มีแต่ฉัน   .....ใช่ไหม?"ซึงฮยอนไม่ตอบ  แววตาคมในเงาจันทร์ระหวั่นแสงทอง   ความปรารถนาในความมืด...   ครอบครองซึ่งกันและกัน   ฉับพลันมือเรียวของชายหนุ่มผมดำดึงร่างซึ่งกำลังจะล้มตัวลงนอนราบ   ยุนโฮถูกพลิกให้คว่ำหน้า   ผิวแก้มของเขาสัมผัสหมอนนุ่มด้านล่าง   แผ่นหลังของเขาแบกรับน้ำหนักที่ถาโถม   ความร้อนแผ่ซ่าน..ผ้ากอซของเขาไร้ความเรียบร้อย   ตัวกลัดสีเงินหล่นหายไปเสียเมื่อใด..เขาไม่รู้

เขาหลับตาลง..

รู้เพียงแต่ว่า ‘เงา' กำลังสอดประสานในตัวเขา...แรงดัน ความร้อน ผิวอ่อน  

...อีกค่ำคืนที่ยาวนาน

+++

ซึงฮยอนค่อยๆลืมตาขึ้น   แสงแดดอบอุ่นทักทายเขาดั่งเช่นทุกเช้า   เขาได้ยินเสียงไม่เคยคุ้นหู   พยายามขยับตัวขึ้นพิงพนักเพื่อมอง   ร่างสูงในกางเกงยืดผูกเอวกำลังคลี่ห่อผ้าในมือ   วัตถุสีดำกลับมาอยู่ในครอบครองของเขาอีกครั้ง   ซึงฮยอนนิ่งงัน

มันเป็นภาพที่เขาไม่อยากเห็น..

ยุนโฮกับปืนกระบอกนั้น

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหันมาทางเขา   ปลายกระบอกชี้ลงพื้นไม้   เขาคิดว่าน่าจะทิ้งมันไป..มันเหมือนปิศาจร้าย..ฉกาจฉกรรจ์   หรือซ่อนที่ไหนก็ได้ไม่ให้ยุนโฮหาเจอ..แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

"ขอบใจ..แต่ทำไมเพิ่งให้ฉันดู"เสียงทุ้มนุ่มเชิงตำหนิของยุนโฮลอยข้ามห้องมา   ปลายคางพยักพเยิดไปที่รูปถ่ายยับๆข้างที่นอน   มันเป็นรูปที่ไม่น่าสนใจอะไรหากจะมองผิวเผิน   อาคารหินและรูปปั้นที่ไม่ใช่สถาปัตยกรรมชั้นเลิศใดเลยปรากฏในสี่เหลี่ยม แต่สาระสำคัญของมันอยู่ที่เสี้ยวหน้าของชายผู้ถือปืนไรเฟิล   เพียงแค่เสี้ยวหน้า...ยุนโฮก็ทราบทันที

ไม่มีใครลืมคนที่มอบสายตาชิงชังให้ผ่านกระจกมองหลังตลอดการเดินทาง

"..ได้เวลากำจัดคนทรยศ"ร่างสูงกระซิบแผ่วเบาท้ายประโยค   เขานึกสีหน้าของหัวหน้าหน่วยไม่ออกถ้ารู้ว่าคนในหน่วยเดียวกันห่ำหั่นกันเอง   เขาพอจะนึกออกว่าทำไมคนในหน่วยเดียวกับเขาถึงหันกระบอกปืนใส่    บ้าชิบ..ถ้าจะโทษที่ตนเองตกอันดับก็โทษฝีมือห่วยๆของตนเองสิ   สุดท้ายเป็นได้แค่คนขับรถในภารกิจ   ปืนเย็นในอุ้งมือพลันร้อนฉ่าในความรู้สึก  

ถ้าไม่ล่ามันแล้วฆ่าให้ตายกับมือ..อย่าเรียกเขาว่ายุนโฮ  

"คุณกำลังจะจากไป?"ยุนโฮหยุดนิ่งและกระชับปืนกระบอกนั้นในมือ  เสียงของเด็กหนุ่มทำให้เขาต้องหันมอง   กระเป๋าเงินและเหรียญทองเก่าคร่ำคร่าวางอยู่บนโต๊ะ    สายตาคมท่ามกลางแสงตะวันยามสายดูอ่อนโยนเหลือเกินในความคิดของซึงฮยอน   วูบหนึ่งดั่งว่าเขาจะเห็นความอาลัยเจือจางแต่มันก็หายไปในบัดดล

"ฉันแค่ผ่านมา"

"ผมคิดไปเองสินะ"เด็กหนุ่มลูบต้นแขนเปลือยเปล่าของตน   เขาคิดว่าเช้านี้อากาศหนาวจับใจ   ชายหนุ่มร่างสูงกวาดเอากระเป๋าเงินใส่ลงกระเป๋ากางเกง   เหรียญทองหนึ่งเหรียญสงบนิ่งอยู่ที่ของมัน   ยุนโฮปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น

"นึกว่าฝันไปแล้วกัน   ...เสื้อนี่ฉันขอนะ"ร่างสูงสอดวอลเธอร์พีเก้าเก้าไว้ที่ขอบกางเกงด้านหลัง   หยิบเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวขึ้นสวมและลงมือกลัดกระดุมอย่างเชื่องช้า   ตอนตื่นขึ้นมาปวดไหล่ราวกับตกนรก ความเจ็บที่สะโพกเทียบกันไม่ติด   เขาเดินไปเดินมาสักพักแต่ซึงฮยอนยังไม่ปริปากพูด   ยุนโฮเอนหลังพิงกำแพงมองความดื้อแพ่งที่กำลังดำเนินไปในความเงียบของเด็กหนุ่ม   เขามองเส้นผมสีดำและดวงตาคมคาย

"...ฝันเรอะ?   แต่ผมไม่มีทางลืมมันเด็ดขาด"ซึงฮยอนตะโกนก้องแม้ว่าร่างสูงจะเปิดประตูออกไปแล้ว   ประตูหนาหนักกระแทกตัวลงปิดอย่างเดิม  นุ่มนวล...    จากไปแล้ว..ล่องหนและเปราะบางดังเช่นสายลม   เด็กหนุ่มเบือนหน้าออกจากแสงอาทิตย์ที่เจิดจ้า   เขาทนมองมันไม่ได้

เงา..ที่ไหนก็มี

เงา...

...

..

.

ชายหนุ่มร่างสูงเดินเรื่อยไปจนถึงถนนใหญ่   เขาล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อด้วยความเคยชิน   ..นึกขึ้นได้ว่าเขาทิ้งเหรียญนั่นไปแล้ว   สิ่งที่ติดมือเขาขึ้นมาคือดอกหญ้า   ...ดอกหญ้าดอกเล็กๆเหี่ยวๆอวดโฉมของมันอย่างด้อยฤทธิ์   ไร้สีสันและความงาม   ก้านจิ๋วของมันหักลงอย่างน่าเสียดาย   มือเรียวยกมันขึ้นจูบอย่างแผ่วเบา

"รู้ไหม..   ฉันก็เหมือนกัน"

เขาหย่อนมันลงกระเป๋าเสื้อตามเดิม

.

.

+++

-END-

  .ภาคผนวก.

หน้าตาปืนเอ็กซ์เอ็มแปด ไรเฟิล (XM8 Rifle) เป็นอย่างนี้  คนยิงต้องใช้ทั้งสองมือเลยล่ะเพราะว่าแรงสะบัดแรงมาก ขนาดว่าเป็นรุ่นที่เล็กที่สุดของซี่รี่ส์นี้  อันนี้คือแบบcompact นะคะ ยาวประมาณไม่เกินศอก ปืนออโตเมติก

 
ปืนกล็อก (Glock17) ที่ใช้ในเรื่องนี้  ไม่ค่อยเด่นเท่าไร

 

.