Dolce Sussurro [빅뱅]

BEST VIEW with FIREFOX 

แสดงผลได้ดีกับหมาย่างนะคะ 

(ขอบคุณคุณ Wiwizard ด้วยค่ะ)

Title: หงส์มิได้คู่มังกร #6

Author: hephaestion

Rate: NC-17[overall story]

Status: incomplete

Genre: Chinese Period, Drama, Yaoi

Author's note: เรื่องนี้คือนิยายจีนโบราณเรื่องแรกทึ่เฮเขียน  ซึ่งก็ผ่านมานานน่าดู...เมื่อไรหนอจะจบสักที

+++

.

.

ตอนที่6

น้ำค้าง       ยามเช้า       งามเศร้า

อรุณเบิก    แผดเผา      น้ำระเหย

เคยคู่         ยอดหญ้า     หยาดเอย

สลาย        เพียงเย้ย      สุริยา

ชายหนุ่มในชุดดำสองคนยืนอยู่ริมห้องโถงที่ประมูลสินค้ามนุษย์รอคอยเวลาที่หงส์นางนั้นจะร่อนลงมา   มีเพียงคนเดียวที่ดูกระวนกระวาย   ชายร่างสูงกำยำแข็งแรงแต่มีดวงตาที่อ่อนโยนฉายแววกังวลฟุ้งกระจายและเขากำลังคอยมองประตูทางเข้าอยู่ทุกลมหายใจ  

หากใครผ่านมาผ่านไป...พานจะคิดว่าเป็นคนๆนั้นทุกครั้ง  

ร่างสูงนั้นชำเลืองมองร่างที่สง่างามข้างๆที่ยังฉีกยิ้มน้อยๆอย่างใจเย็นเหมือนไม่อนาทรร้อนใจใดๆที่เขาต้องกังวลเช่นนี้หากเพราะแต่ว่าเป็นคำสั่งของเจ้านาย...

ตัวเป็นบ่าว....จะมีสิทธิ์อะไรไปโต้เถียง!

เขาหวนนึกถึงเมื่อครู่...การแย่งชิงภารกิจเป็นไปอย่างดุเดือดระหว่างเขากับอี้ชิน   หากว่าเขาดึงดันมากกว่านี้...สักนิด

"สหายหยาง...หากว่าท่านต้องการสืบดูให้รู้แน่กรุณาใช้ข้าเถอะ..."

"ไม่...ขอรับ...ท่านหยางเฟยให้ข้าไปดีแล้วขอรับ"ร่างบางยังดื้อดึงที่จะไปให้จงได้   แต่ในความคิดของฉางเล่อคือไม่ว่าจะอย่างไรจะให้เจ้าไปไม่ได้...

"พวกเจ้ามีเหตุผลอะไรรึไม่...ที่แย่งกันเช่นนี้?"

ทั้งสองฝ่ายนิ่งเงียบลงทันที...ต่างฝ่ายก็มองหน้าของอีกฝ่าย  คำตอบฉายโชนลึกในดวงตาทั้งคู่   จ้องมองดุดันไม่แผกกันแต่เหตุผลที่ต่างกัน  ต่างแลกอารมณ์ทางสายตากันเนิ่นนานสุดท้ายเป็นร่างบางที่ถอนสายตาก่อน  

หยางเฟยมองสลับไปมาระหว่างคนสองคนพลางโบกด้ามพัดเล่มงามช้าๆเป็นเชิงตัดสินใจ

"อี้ชินเจ้าพูดก่อน"

"ข้า...เอ่อ   ข้าตัวเบากว่าฉางเล่อและข้าละเอียดอ่อนกว่าฉางเล่อขอรับ"

ดวงตาสีนิลคมมองบาดลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลไหม้ที่เบิกกว้างและดูชุ่มชื้นกว่าทุกที   ร่างสูงเบือนหน้าไปทางองครักษ์อีกคน

"เจ้าล่ะ...? ฉางเล่อ"

"ข้า...ไม่อยากให้อี้ชินไป...คือ  ไม่ใช่ ข้าคิดว่าข้าทำได้ดีกว่าอี้ชิน"

ดวงตาสีนิลตวัดสำรวจสีหน้าทั้งสองฝ่ายอีกเพียงครั้งเดียว   ทั้งสองรู้สึกเหมือนถูกกระบี่ลมที่คมกริบตัดผ่านร่าง...ร่างสูงสั่งไม่ลังเล

"อี้ชินเจ้าเป็นคนไป"

"สหายหยาง!!!"ฉางเล่ออยากจะตะโกนทักท้วงด้วยเสียงที่ดังกว่านี้   แต่อาจจะเป็นที่เพ่งเล็งมากกว่าเดิม  เขาจึงทำได้แค่กระซิบประท้วง

"งั้นฉางเล่อ....เจ้าบอกเหตุผลที่อี้ชินไม่ต้องไปมาสักข้อ  แล้วข้าจะเปลี่ยนใจ"ร่างบางเห็นท่าไม่ดี   อี้ชินฉวยโอกาสที่ฉางเล่อกำลังอึกอักชิงทูลขอองค์ชายเสียก่อน

"ท่านหยาง...ข้าเกรงว่าอาจจะไม่ทันการ   หากช้าไปอาจจะคลาดกันได้"

"อืม...งั้นเจ้าไปได้..."

"เดี๋ยว....ข้ายังไม่ได้...บอก"อี้ชินเดินหลบเลี่ยงผู้คนและเร้นกายไปอย่างรวดเร็ว  เพียงพริบตาเขาก็ไม่เห็นแผ่นหลังบอบบางนั่นอีก

"ฉางเล่อ...เจ้ามีอะไรจะบอกกับข้ารึไม่?"

ดวงตาคมดั่งดาบกรีดลงตรงตำแหน่งหัวใจผ่านดวงตาของเขาเอง   เขาหลบตาทันที...มิใช่ว่าเกรงกลัวแต่หากจ้องต่อไปเลือดคงไหลออกหมดกาย

"ข้าไม่มีอะไรขอรับ"

"แน่ละ...เจ้าต้องรู้ว่าคำตอบแบบนี้ทำให้ข้าเชื่อไม่ได้หรอก..."

"................"

"แต่ข้าก็มีวิธีที่จะเค้นคำตอบพวกเจ้าเอง...."

ฉางเล่อ...หันมามองร่างสูงที่ขณะนี้ได้เบือนสายตาไปที่บันไดเบื้องหน้าแล้ว   หากท่านจะรู้สักนิด...ท่านนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้และการที่พวกข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อ...ท่าน   โดยเฉพาะร่างบางนั่น...จะตายแทนท่านคงไม่อิดออดประวิงเวลาแม้แต่เสี้ยววินาที  เขาเองก็เช่นกันแต่ด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน เขายอมตายแทนท่านผู้เป็นที่รักและเทิดทูนแต่...อี้ชินยอมตายแทนเพราะท่านเป็นที่รักและอาดูรต่างหาก 

ท่านจะใช้สติปัญญาที่ปราดเปรื่องของท่านในเรื่องนี้สักนิดได้หรือไม่....จะทำอย่างไรที่จะให้ท่านรู้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด...?  แค่คิดยังบีบรัดในอกขนาดนี้...หากต้องเอ่ยวาจามิรู้ว่าจะเป็นเช่นไร?   หากรู้ว่าจะต้องทนทรมานเยี่ยงนี้...สู้ไปตายในสนามรบอย่างอนาถเสียดีกว่า

เจ็บกายภายนอก...สาหัสก็แค่ตายจาก

แต่เจ็บแผลใจ ...คือการตายที่ยังมิสิ้นลม

+++++

ห้องโถงล่างของหอนางโลมอันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อได้ถูกอัดแน่นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่จับต้องไม่ได้   ห้องหยกขาวข้างบนหอสูงก็เช่นกัน...ปลายดาบแวววามทั้งสองด้ามยังชี้ไปที่สิ่งมีชีวิตที่งดงาม  มีเลือดเนื้อ  มีอารมณ์  และตายได้ทุกเมื่อ   อาคันตุกะไม่ได้รับเชิญปลดผ้าคลุมหน้าเผยสีหน้าขมวดหมุ่น   ดวงตาสีน้ำตาลไหม้มีประกายรื้นๆ  ถึงจะบึ้งตึงแต่ก็อ่อนโยน

"เจ้าเป็นใคร?"ดวงตาของผู้ตอบที่แสนมึนชามีแววระโหยหาฟุ้งกระจายขึ้นมาเสี้ยวขณะก่อนที่จะสะกดมันไว้ได้อย่างเร็ว

"ข้าเป็นสหายของคนที่แม่นางเคยพบเมื่อสี่วันก่อน"

"........."

"ที่ชายป่านั่น...."

"ข้าจะทราบได้อย่างไรว่าที่ท่านอ้างมานั้นจริง?" ไป๋ชงนึกสงสัยว่าอาจจะเป็นกลลวงของคนตระกูลหนานที่บังเอิญเห็นเหตุการณ์เข้า   แต่ถ้าหากว่าเป็นเรื่องจริง...คนๆนั้นจะมาหานางโลมอื้อฉาวคาวคลุ้งที่สุดในเมืองทำไมกัน?

เสพสุข?

ยิ่งรู้ว่าเป็นนางคณิกาเลย...

ย่ามใจ?

"ท่านหยางเฟยคาดการณ์ไว้แล้วว่าแม่นางจะต้องสงสัย...  จึงฝากของสิ่งนี้มาด้วย"แขนเรียวบางล้วงไปในอกเสื้อและหยิบห่อผ้าแพรต่วนสีเหลืองยาวบางออกมา ไป๋ชงกระชับกระบี่ที่มือแน่นเข้า  เตรียมพร้อมที่จะลงมือทุกเมื่อ  หากห่อที่นำออกมามีท่าทีที่มีพิรุธอะไร 

 ฝ่ายนั้นยื่นให้อย่างช้าเชื่อง....อาจจะเพราะต้องการระวังไม่ให้ดูมีพิรุธ 

มีแต่ผู้ยื่นเท่านั้นที่รู้ว่า..ช้าเชื่องด้วยความอาลัยของสิ่งนั้น   ไป๋ชงรับแพรห่อนั้นมาอย่างระแวดระวังก่อนค่อยๆสะบัดออกช้า   ในห่อแพรนั้นมีพัดไม้อย่างดีเมื่อคลี่ออกดูก็พบบทกวีหนานโจว

ใครจะจำไม่ได้เล่า...

หน้าของคนที่เคยโบกไกวพัดนี้ลอยเด่นขึ้นมาอย่างชัดเจน...ความรู้สึกในอกนี้คืออะไรกัน?

"ข้าทราบแล้ว...หากท่านผู้นั้นมีประสงค์อะไรก็เจรจามาเถิด"

แต่เด็กสาวตัวเล็กๆที่ซ่อนอยู่ตรงไหนสักแห่งโดยที่อี้ชินไม่ทันสังเกตโผล่พรวดพราดขึ้นมาจากด้านหลัง   นางร้องโวยวายด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าแดงก่ำคล้ายจะร่ำไห้ "พวกท่านลดกระบี่ลงก่อนได้รึเปล่า?   พูดคุยกันดีๆไม่ได้หรือ?"

สองชายรูปร่างสูงโปร่งมองหน้ากันอย่างนึกขำก่อนค่อยๆลดปลายกระบี่ลง...ช้าๆ

"ข้าต้องขออภัยแม่นาง...ไป๋"อี้ชินโค้งคำนับคารวะ  เมื่อเงยหน้าดูนางก็รีบคารวะกลับมาโดยเร็วเช่นกัน

"ข้าต่างหากที่ต้องขออภัยท่าน...เอ่อ"

"เรียกข้าว่า...อี้ชินก็ได้แม่นาง"ไป๋ชงกระอักกระอ่วนใจกับคำว่าแม่นางเหลือเกิน

"ท่านอี้ชินเชิญนั่งก่อนเถิด..."

"เป็นไรมิได้แม่นาง   ข้าเพียงได้รับคำสั่งให้พาแม่นางไปจากที่นี่เท่านั้น"

"ไปจากที่นี่...  ทั้งที่ข้ากับ...เพิ่งพบกันครั้งแรก"อี้ชินพยักหน้าแต่ในใจยอกแปลบ

"ข้าจะเชื่อใจได้อย่างไรว่าไปกับพวกท่านแล้วไม่เลวร้ายยิ่งกว่า..."

"สหายหยางก็ได้คาดไว้เช่นกันว่าแม่นางต้องถามแบบนี้"

"หากว่าเป็นสหาย...ทำไมถึงใช้คำว่า "สั่ง" ล่ะท่าน?"

อี้ชินสะอึกขึ้นมาทันที  พลางคิดในใจ...ตรงตามที่องค์ชายคาดไว้ ไป๋ชงไม่ใช่คนโง่สักนิด   ด้วยความเคยชินกลับลืมนึกถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆไปจึงควานหาคำตอบเนิ่นนาน แต่พอดีกับที่นางคณิกายกมือขึ้นห้ามเป็นสัญญาณ    เพียงอึดใจเสียงโซ่ตรวนหนักหน้าห้องเคลื่อนไหว    อี้ชินกระโจนหลบหลังม่านเตียงตั้งแต่ไป๋ชงยกมือขึ้นแล้ว   ไป๋ชงถลาไปที่โต๊ะเครื่องแป้งส่วนหลิงจูเดินไปที่ประตูด้วยความสงสัย  นางยังไม่ยินเสียงอะไรเลย

ทำไมถึงหูดีกันนักนะ?

อาฮัวชิงเข้ามาก่อนพร้อมเด็กรับใช้อีกสองคน

"ยกมาดีๆนะ  อย่าให้แตกล่ะ  พวกเจ้าน่ะ เอามาวางที่โต๊ะนี่เร็วเข้า"เด็กรับใช้สองคนยกสุราในไหปิดผนึกแดงใบใหญ่มาหนึ่งใบวางบนโต๊ะฝังมุกที่อยู่กลางห้อง   ขนาดยังมิได้เปิดผนึก...กลิ่นหอมแบบสุรายังเล็ดลอดออกมาฟุ้งในห้อง

"ท่านอาฮัว...ท่านเอาเข้ามาทำไม...ไหขนาดนี้?"เด็กสาวถามด้วยความงุนงง  คืนนี้รู้สึกว่าจะมีเรื่องแปลกเกิดขึ้นมากมายหากนางแค่กะพริบตา  นางอาจจะพลาดสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างน่าเสียดาย

"อ้าว...ถามอะไรโง่ๆน่ะเจ้าน่ะ  ข้าก็เอามาให้พี่ไป๋ของเจ้านั่นแหละ"นางโบกพัดอย่างสบายอารมณ์ด้วยพัดด้ามใหม่แทนอันเก่าที่บิดเบี้ยวไปเมื่อหลายวันก่อนนี้

"เดี๋ยว...สักพักข้าจะให้เด็กมาตามเจ้าลงไปนะ  ไป๋ชง  ข้าจะเริ่มการประมูลแล้ว  อย่าพยายามทำในสิ่งที่ไม่เกิดประโยชน์ล่ะ"จิ้งจอกเฒ่าขู่กำชับเสียงแข็งแล้วนางก็เดินออกจากห้องไป  ตรวนโซ่คล้องในที่เดิมของมันทันที

"คำตอบของแม่นางล่ะ?"อี้ชินเดินออกมาจากหลังม่านอย่างแผ่วเบา

ไป๋ชงนิ่งเงียบอย่างครุ่นคิด

"ข้าตกลง..."

+++++

"ทำไมอี้ชินขึ้นไปนานเช่นนี้?"

"ฉางเล่อเจ้าบ่นมาเป็นรอบที่สามสิบแปดแล้ว"

"ข้า...เอ่อ...อยากจะขอท่าน..."ฉางเล่อหยุดคิด หากว่าเขาไปองค์ชายก็จะอยู่พระองค์เดียว  ทั้งที่พวกเขาวิงวอนจะตามมาคุ้มครองแท้ๆ  ความคิดที่จะไปตามร่างบางนั่นถูกปัดตกไปทันที

แม้จะมีความรัก...แต่ความจงรักภักดีต้องมาก่อน

"นั่นแม่เล้ามาแล้วขอรับ"ฉางเล่อเปลี่ยนเรื่องกลางอากาศ   ชายหนุ่มร่างสูงเลิกคิ้วอย่างรู้ทันแต่ก็หันไปมองทางหญิงชราชุดแดงผู้นั้น   สีหน้าของนางจิ้งจอกอดเฒ่าหน้าเปี่ยมสุขล้นทีเดียว

"ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย  ข้าจะปิดห้องโถงนี้เพื่อเตรียมการประมูลไข่มุกเม็ดงามแล้ว  ฉะนั้นจึงขอให้ท่านเตรียมตัวให้พร้อม  เด็กๆปิดประตู"เด็กรับใช้วิ่งไปปิดบานประตูตลอดแนวและหยุดยืนเฝ้าที่นั่นไม่ไหวติง

ในห้องเงียบกริบลง...ต่างรอคอยที่จะได้ยลโฉม  เขาว่ายามหงส์ร่อนลงดินนั้น....จับตานัก   ทุกสายตาจึงตรึงอยู่ที่บันไดสูงชันเบื้องหน้าไม่เว้นแม้แต่ หยางเฟยเอง    นางจิ้งจอกเฒ่าใช้เด็กรับใช้ร่างเล็กคนหนึ่งให้วิ่งไปที่ห้องหยกขาวด้านบน...เป็นอันรู้กันว่าไปเรียกพญาหงส์    สักพักเด็กรับใช้วิ่งกระหืดกระหอบลงมายังมิทันจะได้พูดอะไร... ด้วยอาการเหนื่อยหอบ

ชายผ้าพลิ้วบางสีฟ้าอ่อนใสปลิวล่องมาตามบันไดสีเข้ม...

ใบหน้าสวยงามไร้อารมณ์ใดแต่งแต้มอยู่บนดวงหน้า   ผมดำสลวยทิ้งตัวอยู่ด้านหลังเหมือนมีสายลมที่มองไม่เห็นพัดหอบเอาชายแขนเสื้อและชายกระโปรงม้วนบิดดั่งเริงเล่นลอยลม    ในตอนแรกนั้นไป๋ชงยังไม่เห็นหน้าของแขกที่มาในคืนนี้ได้ถนัดนัก...   สายตาที่เพ่งมองมาเป็นกระแสใหญ่นั้นคือ...ความชื่นชมแต่มีกระแสหนึ่งที่แตกต่าง  เป็นสายตาของความคับแค้น...ขุ่นข้องใจ...อับอาย และ...ตัณหา  ความรู้สึกเหล่านี้พุ่งตรงมาที่ตัวเขาเองผู้เดียวอย่างไม่ต้องสงสัย   ไม่ต้องปรายตามองก็พบต้นตอได้ไม่ยาก   ต้นเหตุคือชายหน้าตาหล่อเหลาแต่ภายในนั้นโสมม

เจ้าหนานยี่ถง!

แต่ไป๋ชงตั้งมั่นแล้วว่าจะไม่แสดงความรู้สึกใดๆเล็ดลอดม่านอารมณ์   หน้าหวานโศกเบือนหน้าหนีช้าๆไปจากโต๊ะกลางห้อง     ดวงหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งมองปราดไปรอบๆห้องโถง   พลันดวงตาที่เยือกเย็นเบิกโตอย่างประหลาดใจเฉกเช่นเด็กๆเมื่อพบว่าบุคคลใดยืนอยู่ริมห้องและพัดไกวด้ามพัดในมือ

ประหลาดใจแต่ก็อุ่นวาบ...อุ่นวาบหรือ   ไม่...

ท่านมีจุดประสงค์ใดนะ?

ถูกใจ?

สนุก?

สงสาร?

ความรู้สึกอันหลังนั้น...ไป๋ชงไม่ต้องการ

+++++

ห้องหยกขาวนั้นเงียบสงบเว้นแต่หลิงจูที่ยืนกระวนวายใจ เดินวนไปวนมานั่งไม่ลงเสียที   ห่อผ้าที่เตรียมจะหนีนั้นได้ซุกไว้หลังม่านกั้นเปลี่ยนเสื้อ   เมื่อไม่ต้องเตรียมของอะไรอีก  นางจึงเดินไปแกะไหเหล้านารีแดงขึ้นชื่อ รินใส่กาเหล้าเอาไว้เตรียมพร้อมด้วยความเคยชินทั้งๆที่คืนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องจัดห้อง  หลิงจูใจลอยจนลืมสังเกตว่าเหล้าไหนั้นผนึกมิได้แน่นหนาคล้ายกับกับถูกเปิดมาก่อนแล้ว     เพราะในหัวของนางกำลังครุ่นคิดถึงชายหน้าสวยผู้นั้นที่อ้างว่าชื่ออี้ชินและอาสาจะไปนำของบางอย่างมาให้พี่ไป๋  

ของสิ่งนั้นอยู่ในห้องของอาฮัวหรือว่าในคลังสมบัติส่วนตัวอะไรสักอย่าง  หลิงจูไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไรเพราะพี่ไป๋ของนางไม่เคยพูดถึงมาก่อนแต่คงจะต้องสำคัญมากต่ออาไป๋แน่ๆ   ถึงยอมเสี่ยงกับโอกาสที่จะได้อิสรภาพของตัวเองเช่นนี้

โอกาสอิสรภาพที่จะได้เป็นชาย...เต็มตัว  

ชายเต็มตัว....อา...ข้าแค่คิดก็หน้าแดงแล้ว ดูอย่างท่านอี้ชินสิ ยังสวยและอ้อนแอ้นได้ขนาดนั้น  แล้วพี่ไป๋ของเราล่ะ?  รูปร่างหน้าตามิได้แพ้ใครในใต้หล้า   สติปัญญารึก็มิได้ด้อยกว่าผู้ใด  ข้ารอเวลาที่จะเรียกว่า "คุณชายไป๋" ไม่ไหวแล้ว...แต่...ถ้าแผนคืนนี้ไม่สำเร็จล่ะ  ...หลิงจูไม่อยากคิดต่อ   เด็กสาวฉีกห่อกำยานไม้หอมแดงก่อนโยนส่วนหนึ่งลงเผาในโถสีเงินเล็กโต๊ะกลางห้อง    ถอนหายใจหนักหน่วง  

ควันสีจางลอยตัวออกมาช้าๆ   กลิ่นของมันหอมแรงผิดจากกลิ่นที่เคยใช้ทำให้หลิงจูฉุกใจจากภวังค์

"อ้าว...อาฮัวทำไมซื้อกำยานกลิ่นนี้มานะ?  ทุกทีใช้กลิ่นอ่อนกว่านี้นี่นา" ดังนั้นหลิงจูจึงสูดหายใจเข้าไปชัดๆหนึ่งครั้งเพื่อพิสูจน์  เลือดสูบฉีดพุ่งพล่านขึ้นมาที่สองข้างแก้มทันที  สายตาหรี่ลงเชื่อมปรอย

"จะว่าไปกลิ่นนี่ก็หอมดี...อืม..แต่วันนี้ข้ารู้สึกร้อนๆจัง"นางปลดสายเสื้อให้เปิดออกกว้างอีกเล็กน้อยรับลม   แต่ก็ยังร้อนรุ่มอยู่ดี   เอ...รึว่าข้ามัวแต่อุดอู้อยู่ในห้องมาหลายวัน ออกไปข้างนอกบ้างดีกว่าอย่างน้อยก็ไปเสพยิ้มพญาหงส์ที่นางตั้งชื่อเองเสียเป็นไร    เด็กสาวยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วก้าวออกไปจากห้องพลางคิดในใจ   ไม่ว่ายังไงข้าก็ขอติดตามท่านไปสุดหล้านั่นแหละ

+++++

อี้ชินนำสิ่งนั้นออกมาจากห้องจิ้งจอกเฒ่าได้อย่างไม่ยากเย็นเลย   เพราะค่ายกลป้องกันขโมยนั้นทำไว้เฉพาะทรัพย์สินมีค่าที่แม่เล้าเฝ้าสะสมไว้ในห้องลับ   ถึงจะให้ฝ่าค่ายกลพวกนั้นเข้าไปเอาจริงก็มิได้เปลืองแรงอะไรแต่อี้ชินค้นเจอของสิ่งนั้นจากกองผ้าและหนังสือที่สุมอยู่ตามชั้นวางแจกันต่างหาก 

ในสภาพที่ฝุ่นจับบ่งบอกได้ดีว่าผู้ครอบครองใส่ใจมันเพียงไร

เหตุผลนั้นไม่น่าจะเป็นเพราะของสิ่งนี้ไร้ราคาแต่น่าจะเป็นเพราะว่านำไปใช้ประโยชน์ไม่ได้มากกว่า  แต่เขาก็นำมันห่อไว้อย่างดีในผ้าแพรและกระโดดออกไปอย่างเงียบกริบทางช่องหน้าต่าง   ของชิ้นนี้แม้จะหายไปแต่ก็เชื่อว่าเจ้าของห้องก็ไม่อาจรู้   หรืออาจจะกระทั่งลืมตัวตนของมันด้วยซ้ำไป   เขาอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบกับตนเองขึ้นมา  หากวันใดที่เขาจากไปไม่หวนกลับ จะมีใครสักคนรึไม่...ที่รู้ถึงตัวตนของเขา   และระลึกถึงด้วยความอาดูร?

"อี้ชินทำไมเจ้าช้านัก?"เสียงทุ้มต่ำคำรามเบาๆพร้อมด้วยสีหน้าที่แสนห่วงหาแต่ร่างบางกลับไม่ตอบคนที่ดุ   เขากลับหันไปกระซิบรายงานร่างสูงอีกคนแทน

"สหายหยาง....ข้าได้นำคำตอบและสิ่งของที่แม่นางไ...เอ่อ  ต้องการก่อนจากไปด้วยแล้วขอรับ"

"ขอบใจเจ้ามาก อี้ชิน...เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังเสมอ"

ร่างบางส่งห่อแพรไหมให้หยางเฟยอย่างลับๆและหวังเล็กๆว่าหยางเฟยจะหันมายิ้มให้เขาบ้างแต่ไม่แม้จะหันกลับมามอง...  ดวงตาของท่านไม่มีวันที่ภาพของข้าจะสะท้อนอยู่สินะ   ร่างบางจึงได้แต่พึมพำถ่อมตนเบาๆ

"เป็นไรมิได้สหายหยาง    ...เพื่อท่านแล้ว"

ร่างสูงพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงรับรู้และเก็บห่อนั้นไว้ในอกเสื้อแต่สายตานั้นมิได้ละไปจากตั่งที่ยกสูงด้านหน้าเลย   ที่ซึ่งนางหงส์ตัวงามร่อนลงสถิตและบรรจงกรีดพิณเสียงโศกหวานสะกดถึงดวงมาลย์   

ไป๋ชงเมื่อลงบันไดมาและมองเห็นเขานั้น  ดวงตาโศกแสนเย็นชาก็เบิกขึ้นชั่ววูบหนึ่งราวกับเด็กๆที่พบเรื่องประหลาดใจ ก่อนที่จะเสหน้าไปมองทางอื่นแต่ก็ยังลอบมองหยางเฟยอยู่หลายครั้ง  สีเลือดฝาดอ่อนๆแต่งแต้มขึ้นมาทันทีที่สองโหนกแก้มนวล   คนทั้งห้องโถงมิทันได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของไป๋ชง   สีแดงระเรื่อนั้นก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว   รอยยิ้มที่หยางเฟยคิดว่าน่าจะมีให้เห็นสักนิดก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นบนหน้าสวย 

เป็นอะไรไป...นะเจ้า?

...สิ้นเสียงพิณเส้นสุดท้าย   แม่เล้าแสนละโมบก้าวออกมาขวางหน้าตั่งพิณ   พลางพัดโบกพัดด้ามใหม่ไปด้วย

"บัดนี้...ทุกท่าน   ข้าจะขอเริ่มการประมูลไป๋ชง ไข่มุกเม็ดงามแห่งหอหลันฮัว  กฎมีอยู่ว่าผู้ที่เสนอจำนวนเงินที่มากที่สุดในคืนนี้จะได้ตัวไป๋ชงไปเป็นเวลาสามวันเต็มโดยไม่มีการรบกวนอย่างเด็ดขาด  เริ่มได้ ณ บัดนี้"ทั้งห้องโถงมีเสียงอื้ออึงทันที  ว่ากันว่าอาฮัวแห่งหลันฮัวละโมบและตระหนี่สินค้ายิ่งกว่าอะไร  เด็กของนางอย่างไรเสียนางก็ใช้อย่างทะนุถนอม   มิใช่ว่านางเป็นห่วงสุขภาพเด็กเหล่านั้น  หากเป็นเพราะว่าจะได้เก็บเอาไว้ทำเงินนานๆต่างหาก  

แต่ครานี้กลับประกาศให้ใช้สินค้าได้ถึงสามวันสามคืนเต็มๆ  คงต้องมีผลประโยชน์มหาศาลรออยู่แน่นอน   นางจิ้งจอกเฒ่ากระหยิ่มในความกระเหี้ยนกระหือของฝูงชนที่ต่างหลงในตัณหา   เสียงคุยซอกแซ่กไปทั่วบอกถึงความนิยมในตัวของไป๋ชง  ทุกคนอยากใคร่จะได้ครอบครองกายของนางคณิกาอันดับหนึ่งกันทั้งนั้น 

...แต่ถึงอย่างไรคืนนี้ก็ต้องมีผู้ชนะเพียงคนเดียว

สายตาเจ้าเล่ห์ของนางคาดหวังไปที่โต๊ะกลางห้องโถงด้านหน้า  มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังจ้องหงส์ที่นั่งนิ่งอยู่ข้างหน้า  ด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่ารักหรือแค้น...

+++++

หนานยี่ถงรอคอยโอกาสนี้มานานนับหลายปี  !

ตั้งแต่วันที่เขาได้บังเอิญพบกับนางคณิกาที่แสนเย่อหยิ่งผู้นี้ในวันฝนพรำ   ในชีวิตนี้หนานยี่ถงไม่เคยมีอะไรที่อยากได้...แล้วไม่ได้   เขาย่ำยีหรือเปรียบให้ดีกว่านั้น...ก็คือเชยชมดอกไม้ที่โน้มก้านลงแทบเท้ามานับไม่ถ้วนทั้งที่เป็นคุณหนู มีชาติตระกูล ลูกขุนนาง   เมื่อความหวานหอมนั้นสิ้นซากก็ผละจากไปไม่ไยดีแต่เขากลับติดใจในตัวหญิงคณิกาไร้ค่าขายร่างกายให้ผู้ชายมากหน้า

ไร้ยางอายแต่ก็เป็น...หญิงที่ไม่แม้จะชายตาพิจารณาข้อเสนองามๆของเขา !

ยามที่แค่เห็นชายผ้าพลิ้วลงมานั้นหัวใจก็พลันเต้นระทึกเสียแล้ว  ดวงหน้าที่เขาใหลหลงมาตลอดนั้นยังเย็นชาไม่เปลี่ยน  ....เย็นชาสำหรับเขาคนเดียว   ลำคอระหงเล็กๆที่ดูบอบบาง...อยากจะใช้มือนี้บีบให้เป็นรอยช้ำ   เนินผิวขาวๆคงจะตัดกับสีแดงฉานของเลือดดีพึลึก

ริมฝีปากชุ่มชื้นนั่นอีก  หากว่าบวมช้ำด้วยแรงจูบจะเย้ายวนเพียงใดกัน?  

แต่ดวงตาหวานโศกคู่นั้น...ที่มีสิ่งผิดปกติ  เพียงชั่ววูบเดียวเท่านั้น ประกายเจิดจ้าของความยินดีผุดในหน่วยตาคู่งาม  ผิวแก้มเป็นระเรื่อ แม้จะไม่ได้แย้มยิ้มพรายอย่างที่เรียกกันว่ายิ้มของนางหงส์

มันช่างงดงาม...

ทว่าสายตานั้นมิได้มองมายังเขา   มันกลับพุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มชุดดำริมห้อง   รัศมีบางอย่างฉายโชนมาจากชายผู้นั้น  ความเกรงขาม?   พวงแก้มที่ระเรื่อแม้เพียงเล็กน้อย...ไม่มีใครสังเกตเห็น

นอกจากเขา...

ความรู้สึกที่เขาอธิบายไม่ได้แล่นขึ้นมา...ยอก...อกเพราะพวงแก้มและแววตานั่น

เจ็บ................

...เป็นครั้งแรกที่เขาอยากให้ไป๋ชงมีความรู้สึกเช่นนั้นต่อเขาบ้าง   ที่ผ่านมาเขายินดีและชื่นชมในความงามอย่างเย็นเยือก   ทระนงว่าตนนั้นได้สัมผัสความงามอย่างเย็นชานี้แต่ผู้เดียว    บัดนี้เขารู้แล้วว่า...ความงามเพียงด้านเดียวไม่พอตอบสนองอาการอยากเป็นเจ้าของ   เขาต้องได้ครอบครองทั้งหมด!

คืนนี้เขาจะสอนให้รู้ซึ้งเลยทีเดียว...

"...คุณชายหนานจะให้เท่าไรคะ?" อาฮัวถามเมื่อเห็นบ่าวของแขกคนสำคัญยกมือขึ้น 

บ่าวหนุ่มตอบแทนผู้เป็นนายว่า "หนึ่งพันตำลึงทอง"

"มีใครเสนออีกไหมคะ?"เสียงอึงในราคาดังขึ้นกลบเสียงแม่เล้า

"คุณชายข้า คุณชายเง็กให้หนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง"เสียงหนึ่งตะโกนแข่งขึ้นมา

"หนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง คุณชายเง็กเจ้าค่า"

"ท่านฟางสามพันตำลึงทองและแหวนหยกขาวลิ่วจีหนึ่งคู่"แม่เล้าตะโกนซ้ำประโยคไล่หลัง  และละลานตาไปกับเงินที่จะหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย   ยังไม่ทันสิ้นเสียงของอีกคน  อีกคนก็ตะเบ็งราคาแข่งแทรกขึ้นมา   จนบัดนี้จำนวนเงินพุ่งทะยานสูงลิบจนหลายคนยอมแพ้และถอดใจการประมูลครั้งนี้

"คุณชายหนานให้ห้าพันชั่งทองและไข่มุกดำแห่งนานเป่ย"

"ท่านหูให้ห้าพันสามร้อยชั่งและตรากิเลนหยก"

ไป๋ชงนั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบๆและนึกสมเพชอยู่ในใจ...  เพราะคำว่า "ตัณหา" คำเดียว ทำให้ผู้คนนำเงินมากองทิ้งถึงเพียงนี้เชียว  ยิ่งถ้าต้องมาซื้อนางคณิกากำมะลอแล้วด้วยล่ะก็   ยิ่งน่าสมเพชเข้าไปใหญ่...

น่าสมเพชงั้นหรือ?

เพราะรูปลักษณ์ภายนอกเจ้ากรรมที่เป็นใจให้เขาเหมือนผู้หญิง  เสียจนไม่มีใครดูออกว่าเขาเป็นชาย...  เขาต่างหากที่น่าสมเพช...   แน่นอนหยางเฟยก็ย่อมไม่รู้ว่าเขาเป็นชาย  ยิ่งกว่านั่นยังเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งให้เขาไล่ตามมา....   หยางเฟยท่านล่าข้าได้เพียงแค่เงาเท่านั้น   หากท่านคว้าข้าได้เมื่อไรก็จะรู้ว่าข้าเป็นแค่...เศษธุลี

+++++

ตั้งแต่เริ่มการประมูล หยางเฟยมิได้เอ่ยราคาออกไปเลยสักครั้ง   สององครักษ์ได้แต่ลอบสังเกตสีหน้าขององค์ชาย  ไม่กล้าทักท้วงอันใด   จนตอนนี้เหลือผู้ที่ยังเสนอราคาเพียงสองคน  หยางเฟยก็ไม่แม้ที่จะเคลื่อนไหว  

องค์ชายท่านรออะไรอยู่กันแน่? 

 สององครักษ์กำลังใช้สมองขบคิดสาเหตุอย่างหนักหน่วงแต่เสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงที่ด้านนอกปลุกให้สององครักษ์ละทิ้งปัญหานั้นไปก่อน   สัญชาตญาณแห่งการระวังอันตรายให้ผู้เป็นนายตื่นขึ้นฉับพลัน  มือของสององครักษ์เลื่อนไปอยู่ด้ามกระบี่อย่างเตรียมพร้อม   หากว่าเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นก็สามารถชักกระบี่ออกมาได้ทันที

"คุณชายหนาน  คุณชายหนาน คุณชายหนาน ยี่ ถงขอรับ!!! เปิดประตูสิ  เรามีเรื่องจะเรียนคุณชาย ถอยไป" หากแต่ประตูยังไม่ยอมเปิดเพราะการประมูลยังไม่สิ้นสุด   เสียงตะโกนดังขึ้นแล้วเงียบไป  มีเสียงอาวุธโลหะกระทบกันดังขึ้นมาแทน   ในตอนนั้นเองที่คุณชายหนานเป็นผู้เสนอราคาคนสุดท้าย  ด้วยราคาสองแสนชั่ง พร้อมไข่มุกดำแห่งนานเป่ย  แหวนอำพัน  และพิณหยกขาว   อาฮัวกำลังจะประกาศให้หนาน ยี่ ถง เป็นผู้ชนะ  แต่พลันมีเสียงทุ้มกังวานขัดขึ้น

"ข้าให้สามแสนชั่ง..."

ทุกคนในห้องโถงเงียบ  มองชายหนุ่มหน้าหยกในชุดดำเนื้อดีที่กำลังก้าวออกมาด้านหน้าประจันกับหนาน ยี่ ถง เป็นตาเดียว   พัดในมือของชายหนุ่มยังไกวโบกอย่างสบายอารมณ์   อาฮัวเหมือนหูดับไปชั่วขณะเพราะจำนวนเงินก่อนที่จะตั้งสติได้

"ข้าน้อยขอทราบนามคุณชายท่านนี้ได้รึไม่?"

"ข้าแซ่หยาง"

"ออ...คุณชายหยาง  หากท่านจะให้ราคาตามที่ท่านลั่นวาจาไว้จริง  ท่านจะเป็นผู้ชนะในคืนนี้....เว้นแต่ว่า"แม่เล้าหันไปทางหนานยี่ถง "คุณชายหนาน จะเสนอราคาที่มากกว่านี้..."แต่ไม่ทันที่นางจะพูดจบ  ประตูไม้อย่างดีบานหนึ่งก็หลุดออกกระแทกพื้นดังโครม

คนกลุ่มหนึ่งเดินอย่างรีบร้อนเข้าในห้องโถง   แขกเหรื่อตกใจแตกกระจายเป็นวงกว้าง

"คุณชายขอรับ...  ข้าขออภัยจริงๆขอรับที่ต้องมาขัดจังหวะ  แต่บ่อนสามแห่งของเราถูกบุกขอรับ  สองแห่งถูกกวาดเงินแล้วเผา   อีกแห่งถูกกวาดเงินและล้มป้ายสำนักขอรับ"

"อะไรนะ?  พวกเจ้าดูแลอย่างไรกัน!?"แต่ฝ่ามือหนาแกร่งตวัดออกไปก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยปากอีก   ฟาดลงเต็มแรงที่คางของลูกน้องที่รายงาน   เลือดสดไหลซึมจากมุมปากเป็นทาง...แต่หาได้ยกขึ้นแขนเสื้อเช็ดไม่

"ข้าน้อยบกพร่องอย่างร้ายแรง...ขอให้คุณชายลงโทษด้วย"แล้วทั้งหมดก็คุกเข่าตามชายผู้นั้น

"พูดตรงนี้ท่าจะไม่เหมาะ...   ท่านฮัวหลัน  วันนี้ข้าคงต้องขอตัว เป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ   ไว้โอกาสหน้า"ก่อนไปดวงตาคมมองชายที่ชื่อหยางเฟยอย่างสำรวจตรวจตาจึงหันไปมองไป๋ชงที่ก้มหน้านิ่งอย่างสำรวม   เป็นแผนของเจ้ารึเปล่าไป๋ชง?  ความฉลาดของเจ้าก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เลื่องลือ   นี่ก็เป็นผลงานของเจ้าหรือเปล่า?

"ไปได้!"เขาตะโกนบอกด้วยเสียงอันดังเจือความไม่พอใจอย่างชัดเจน   บรรดาบ่าวต่างยกหีบเงินกลับตามหลังผู้เป็นนาย ประตูที่หลุดออกมายังนอนนิ่งที่พื้นห้องโถง   ตอนนี้อาฮัวไม่มีเวลาจะโวยวายค่าเสียหายแต่กำลังกระหายเงินสามแสนชั่งที่โชยออกมาจากคุณชายตรงหน้าต่างหาก

"ข้าขอประกาศว่าคุณชายหยางเป็นผู้ชนะในการประมูลครั้งนี้"

ผู้คนเริ่มทยอยออกจากห้องโถง  บ้างกลับบ้าน บ้างยังอยู่กับนางโลมที่ปรนนิบัติขาประจำ  จนกระทั่งเหลืออยู่แค่กลุ่มของหยางเฟยเท่านั้น   อาฮัวจึงเอ่ยประโยคที่ต้องการจะพูดจริงออกมาดังจิ้งจอกเฒ่าเผยหางให้เห็น...

" แหม...แต่อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะเจ้าคะ  แต่ท่านจะต้องแสดงหลักฐานว่าท่านสามารถจ่ายได้มาก่อนนะท่าน"

หยางเฟยมิได้ตอบแต่ล้วงเอาตั๋วเงินหนึ่งปึกออกมายื่นให้แม่เล้า

"หนึ่งแสนก่อนและเมื่อครบสามวันแล้วส่วนที่เหลือจึงจะมา   แต่ข้ามีข้อแม้ว่า..."อาฮัวกรีดนับตั๋วเงินอย่างชำนาญ

"ข้อแม้อะไรหรือค่ะท่าน?  บอกอาฮัวคนนี้มาเถอะค่ะ"

"ห้ามรบกวนโดยเด็ดขาด   ไม่ว่าจะมีเสียงใดๆรึไม่ก็ตาม"

"เรื่องแค่นั้นเองหรือคะ   โถๆๆๆ เรื่องปกติค่า ชายหญิงอยู่ด้วยกัน เสียงจะดังบ้าง  เราจะไม่รบกวนเด็ดขาดเลยค่า"

"ดี..."

"เด็กๆเก็บพิณ..."แม้ว่าจะเสียดายของมีค่าอื่นๆที่คุณชายเหล่านั้นเสนอให้แต่ถ้ามีเงินก็ซื้อเอาใหม่เองได้   ไป๋ชง ลุกขึ้นยืนดวงตายังเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

นิ่งงัน...

"ข้าจะพาหงส์ตัวนี้ไปได้รึยัง?"

"ออ...แหม  ข้านี่แย่จริง  เชิญค่ะเชิญท่าน   อาไป๋ปรนนิบัติท่านให้ดีล่ะ"ยังมิวายกำชับเป็นมั่นเหมาะ

+++++

หลิงจูแสนทึ่งไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น    อย่างที่คิดไว้ไม่ผิดเลยหากว่ากะพริบตาแล้วจะพลาดของดีจริงๆ   ยืมมือหนานยี่ถง ประมูลจนชนะทุกคนแล้วค่อยมาจัดการทีเดียวแต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเอาชนะตอนที่ตาหนานไม่สามารถแก้ลำกลับได้ 

ช่างบังเอิญจริงๆ

.

.

.

รึว่าจะวางแผนมา? 

แต่การบุกโรงบ่อนสามแห่งในวันเดียวกันไม่น่าจะเป็นงานง่ายๆ?  ยิ่งเป็นบ่อนตาหนานแล้วด้วย   อึ้ย...แค่คิดก็ไม่อยากจะไปเหยียบแล้ว   ทำได้อย่างไรนะ?   หลิงจูเดินกลับมาที่ห้องพบว่าพี่ไป๋ชงของนางและคุณชายที่ให้ความช่วยเหลือนั้นนั่งอยู่ก่อนแล้ว   ทั้งสองมีใบหน้าแดงก่ำ...  เป็นอะไรกันหว่า?

เด็กสาวรีบลงสลักไม้ห้องทันที

"พี่ไป๋   ข้าดีใจจังที่ท่านรอดคุณชายหนานมาได้อ่ะ" ไป๋ชงยิ้มเอ็นดูเด็กสาว  หลิงจูยิ้มตอบแล้วหันไปคุกคารวะชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่มีรอยยิ้มละไมบนใบหน้า

"คุณชายข้าขอขอบคุณที่ช่วยพี่ไป๋ของข้า   เขาจะได้เป็นอิสระเสียที"

เขา...?

หยางเฟยสะดุดเล็กน้อยแต่มิได้เอ่ยท้วงอะไร

"ลุกขึ้นเถิดแม่นางน้อย   เจ้าคงเป็นน้องสาวที่น่าเอ็นดูของแม่นางไป๋แน่นอน"

"มิได้ท่าน...ข้าเป็นเพียงเด็กรับใช้"

"ที่ไหนได้เล่าหลิงจู...  เจ้าน่ะคือน้องสาวของข้าจริงๆ"เด็กสาวซาบซึ้งในความใจดีของอาไป๋

"ขอให้คุณชายหยางรับการดื่มคารวะจากข้าน้อยด้วย"หลิงจูรินน้ำใสจากกาลงสองจอก  จอกหนึ่งส่งให้หยางเฟย   อีกจอกนั้นประคองไว้ด้วยสองมือ  ไป๋ชงจำกลิ่นเฉพาะของสุราชั้นดีของเลื่องชื่อของหอหลันฮัวได้

"ช้าก่อน...หลิงจูนั่นมันไม่ใช่น้ำชานี่  เจ้ายังเด็กอยู่...ข้าดื่มเองดีกว่า"

"แหม...ก็นึกว่าใช่"หลิงจูลืมนึกไปว่าตนนั้นเทเหล้านารีแดงลงไปตั้งหัวค่ำแล้ว  จึงยิ้มแก้เขิน 

"แต่ข้าอายุจะสิบสองแล้วนะพี่ไป๋"ไป๋ชงหัวเราะร่วน  หลิงจูสังเกตเห็นว่าหยางเฟยมิได้ละสายตาจากพี่ไป๋ของนางเลยแถมมองด้วยสายตาที่ชื่นชม...หรือว่าพี่ไป๋ ยังไม่ได้เฉลยว่าพี่ไป๋เป็นบุรุษ? 

"ยังไงเสีย  เจ้าก็เป็นเด็กสำหรับข้าเสมอนั่นแหละ"ไป๋ชงรับจอกเหล้าไปจากมือเด็กสาว  และยกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว

"แหม..."หลิงจูทำแก้มป่อง  พี่ไป๋...ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?   มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ก็ได้  การที่รู้ทีหลังมันเจ็บนะ....

"ท่านหยางเฟย ข้าขอดื่มคารวะ"ทั้งสองยกจอกจดริมฝีปากจดหมดหยดสุดท้าย  พอดีกับที่เงาดำสองเงากระโดดอย่าเงียบกริบเข้ามาในห้อง

"สหายหยางแม่นางไป๋  แม่นางหลิงจู  พวกข้าขอยินดีด้วย"

"เป็นไรมิได้...  ข้าต่างหากที่ควรขอบคุณท่าน"ไป๋ชงรินเหล้าลงจอกอีกสองใบ ส่งให้องครักษ์ทั้งสองและรินให้ตนเองอีกหนึ่งจอก

"เป็นไรมิได้เหมือนกันแม่นาง...จอกนี้พวกเรารับไม่ได้"

"ดื่ม..."ไป๋ชงยกจอกขึ้นดื่ม แต่สององครักษ์ยังอ้ำอึ้ง

"เหล้าดี  พวกเจ้าก็น่าจะลองลิ้มดูนะ"หยางเฟยพูดอย่างยิ้มๆ   ทั้งสองคนเข้าใจทันทีมันเป็นคำสั่ง   สององครักษ์ถึงยกจอกขึ้นจ่อริมฝีปาก

"คิดว่าเจ้าคงรู้จักสองสหายของข้าแล้ว  ผู้ที่รูปร่างสูงใหญ่นามว่า ยู้ ฉางเล่อ และอีกผู้หนึ่งนามว่าเซียว อี้ชิน"

"สำหรับท่านจอมยุทธอี้ชินพวกเรารู้จักแล้ว เพราะฉะนั้นยินดีที่ได้รู้จักท่านจอมยุทธยู้"

"เรียกข้าว่า ฉางเล่อก็ได้แม่นาง"

"ข้าน้อยไป๋ชงและนี่น้องสาวของข้าหลิงจู"ฉางเล่อผงกศีรษะคำนับตอบ  รู้สึกถึงความนอบน้อมของสตรีตรงหน้า  มิได้รู้สึกว่ากำลังคุยกับนางคณิกาที่ลือลั่นเลยสักนิด    ผิดกับที่คาดไว้โข   เขาหันหน้าไปมองอี้ชินที่ยืนมองจอกเหล้าในมืออย่างสงบที่มุมห้อง  ..ข้านึกว่าเจ้าจะมีเรื่องทะเลาะกันเสียอีก...  เมื่อเจ้าเจอนางคงรู้สึกผิดคาดเช่นเดียวกับข้าสินะ..    คนที่องค์ชายเลือกย่อมต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว..

"ท่านหยางเฟย ข้าขอละลาบละล้วงถามท่าน...ท่านจะทำอย่างไรต่อไปหรือ?"

"ข้ากำลังจะบอกเจ้าเช่นกัน...แต่เจ้าไปสถานที่แห่งหนึ่งกับข้าได้รึไม่?"

"เป็นที่แห่งใดกัน?"

"เจ้าไปก็จะรู้...แต่เจ้าจะไปหรือไม่?"น้ำเสียงเจือออกคำสั่งด้วยนิสัยที่ฝังรากลึกแต่มิได้เร่งรัดเอาคำตอบ

"ท่านอี้ชินและท่านฉางเล่อไปด้วยรึไม่?"

"แน่นอนว่า...ไม่"หยางเฟยยิ้มบางๆอย่างนึกเอ็นดู   สององครักษ์มองเจ้านายของตนทันทีอย่างไม่เชื่อหู....

"อ่า...งั้นข้าจะไม่..."ชายหนุ่มยิ้มสนุกที่เห็นความเย่อหยิ่งและความกตัญญูต่อสู้กันเองในหงส์ตัวนี้   หยางเฟยยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย

"รึว่าเจ้าไม่กล้าไป?  ไม่เป็นไรข้า..."

"ข้าไม่ปฎิเสธ !"ไป๋ชงตอบแทรกขึ้นมา   รู้สึกถึงคำที่บอกว่า ‘ฆ่าได้ หยามไม่ได้' ขึ้นมาชะงัด

"อย่างนั้นไปเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า  อี้ชิน ฉางเล่อพวกเจ้าอยู่ที่นี่รอข้านะ   เผื่อมีอะไรพวกเจ้าก็ปลอมเป็นพวกข้าได้"หยางเฟยคว้ากระบี่คู่กายแล้วลุกขึ้นยืนออกคำสั่ง

"ทำไมรีบไปขนาดนี้?"ไป๋ชงรู้สึกพลาดพลั้งเป็นครั้งแรก ไม่สิหลายครั้งแล้วตั้งแต่เจอคนๆนี้ 

"ก็เดี๋ยวเจ้าเปลี่ยนใจ...เจ้าเป็นคนรักษาคำพูดรึเปล่าล่ะ?"

"อย่างแน่นอน"สักพักจึงรู้สึกว่ายิ่งดิ้นยิ่งถูกมัดแน่น   ถูกมัดด้วยคำพูดแน่นเสียกว่าปมใดๆทั้งหมดก็มาจากศักดิ์ศรีที่ค้ำคอตัวเอง   ไป๋ชงหนอไป๋ชงจะสิ้นท่าเป็นนกติดแร้วก็เพราะตัวเองนี่ล่ะ

"เดี๋ยว...ท่านหยาง  ข้าขอไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ?"หลิงจูร้องห้ามไว้...ทำไมชอบทิ้งหลิงจูอยู่เรื่อยเชียว

"ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

"งั้นข้าขอไปด้วย  สหายหยาง"อี้ชินวางจอกเหล้าลงบนโต๊ะ  ที่ถูกต้องควรจะเป็น "โยน" มากกว่า

"คงจะไม่ได้หรอกอี้ชิน   เจ้าต้องอยู่ทางนี้คอยช่วยฉางเล่อ  ข้าจะไปที่นั่น...เจ้าก็รู้นี่ว่ามันปลอดภัย"อี้ชินเม้มริมฝีปากแน่นไม่มีคำใดเล็ดลอดออกมา

"ไปได้รึยังแม่นางไป๋  แม่นางหลินจู"หลิงจูพยักหน้าถี่อย่างดีใจ  แต่ขณะที่กำลังจะเกาะมือไป๋ชงถลาลงหน้าต่างนั้น  เสียงร้องเรียกคุ้นหูก็ดังขึ้นที่หน้าประตู

"อาหลิงจูเอ้ย...อาหลิงจูเจ้าอยู่ไหนลงไปที่ครัวไปเอาอาหารมาเร็วเข้าเมื่อครู่คุณชายหยางสั่งไว้"หยางเฟยยิ้มบางๆ

"จะไปเอารึเปล่า แม่นางหลิงจู?"

"ฮึ...อย่างไรข้าก็ต้องไปเอาอยู่ดี  หรือท่านจะให้อาฮัวยกมาให้  พวกท่านไปเถอะ"เด็กสาวกระเง้ากระงอด

"หลิงจู...เจ้าอย่านอนดึกนะ"ไป๋ชงเตือนด้วยความเป็นห่วง

"ไปเถอะ..."สองร่างกระโดดตัวเบาจากขอบหน้าต่างเพียงถีบตัวสองทีก็ไปไกลจนลิบตา

"ว้าว...พี่ไป๋มีวิชาตัวเบาด้วย..."

"นั่นสิ...ทำไมนางคณิกาถึงมีวิชาตัวเบา?"ฉางเล่อพูดราวกับกระซิบกับตัวเอง

"ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน    แต่เดี๋ยวข้าจะไปยกสำรับมาให้พวกท่านนะ   ลงสลักได้เลย  ถ้าข้ากลับมาข้าจะเคาะประตู4 ครั้ง  และพูดว่าเป็ดน้อยนะ"เด็กสาวพูดจาฉะฉาน

เป็ดน้อย?

"อืม...เจ้าไปเถอะ"ฉางเล่อนึกเอ็นดูเด็กคนนี้ เขาเดินไปลงสลักประตูอย่างแน่นหนาทั้งห้องเหลือเพียงเขาและอี้ชิน...   ร่างบางยืนพิงหน้าต่างที่ทั้งสองคนนั้นได้ละลิ่วออกไป   

เหม่อมอง...แสนไกล

"อี้ชิน...เจ้าได้รับคำสั่งให้อยู่ที่นี่นะ"

"ข้ารู้แล้ว..."อี้ชินปิดหน้าต่างลงเพราะไม่อยากรู้สึกทรมานใจทั้งที่ทางออกก็อยู่แค่เอื้อม...เมื่อปิดหน้าต่างลง ร่างบางก็เดินมานั่งที่โต๊ะกลางห้องรินเหล้าลงจอกเล็ก  จอกแล้วจอกเล่าจนฉางเล่อต้องห้าม

"อี้ชิน...เจ้าจะบ้ารึไง?  สักวันองค์ชายก็ต้อง..."

"พอแล้วหยุด...ข้าไม่อยากฟัง"

"ไม่...วันนี้เจ้าต้องฟังข้า  เจ้าจะหนีข้าอีกไม่ได้แล้ว"

"ไม่ ไม่ไม่ ...!!!"อี้ชินร้องอย่างเสียสติ  ฉางเล่อเดินตรงเข้าจับไหล่บางสองข้างเพราะคิดว่าอี้ชินอาจจะโวยวาย  แต่ผิดคาดร่างบางกลับร้องไห้เงียบๆ

"ข้ารู้หรอก ฮึก  ข้ารู้..."น้ำตา...ไล้เสี้ยวแก้มนวล  ฉางเล่อใจอ่อนยวบ

"ข้าไม่ได้ตั้งใจ...อี้ชิน"ฉางเล่อรู้สึกมาตั้งแต่ตอนเข้าห้องแล้วว่าห้องนี้ร้อนพิกล   และหน้าต่างปิดสักพักยิ่งชัดเจน   แต่เหงื่อเขามิได้ออกโทรมกายตรงกันข้ามที่ร้อนคือส่วนแก่นกลางของร่างกาย 

กลิ่นหอม...อบอวลในห้อง

กำยานไม้แดงเผาได้ที่แล้ว  ส่งกลิ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง...

"ฉางเล่อเจ้าทำอะไร?"มือที่กระชับไหล่ทั้งสองข้างเลื่อนมาเป็นโอบรัดกาย   อี้ชินดิ้นรนจะคลายวงแขนนั้นแต่เรื่องพละกำลังเขาแพ้ฉางเล่อมาตั้งแต่เด็กๆ  จึงไม่สามารถจะผลักให้เขยื้อนสักคืบเดียว

"ฉางเล่อปล่อย...อื้ม"ฉางเล่อรวบร่างบางที่กำลังดิ้นให้รับจูบ  เขาไม่ได้รู้สึกไปเองว่าร่างบางเองก็จูบตอบเขา   ดวงตาสีน้ำตาลไหม้หรี่ลงเชื่อมปรอยเมื่อลิ้นร้อนลากผ่านริมหู ซอกคอ ลาดไหล่แต่สองมือยังผลักไส  แม้จะไม่มีผลก็ตามที

"ร้อน...ร้อนเหลือเกิน"อี้ชินพึมพำในลำคออู้อี้  ลมหายใจหอบกระชั้น  ชายหนุ่มร่างสูงอุ้มร่างที่อ่อนแรงแต่ร้อนรุ่มภายในกายลงเตียงหยกขาว   ลงมือปลดเสื้อผ้าทีละชิ้น  ผิวขาวเนียนมือทอดกายใต้ร่างของเขา

"เจ้าต้องหยุดนะ...อา  ฉางเล่อ   ไม่งั้น"

"เจ้าเองก็ต้องการ"มือแกร่งไล้หน้าท้องเนียนลงสู่จุดที่ไวต่อสัมผัสของร่างข้างใต้   กอบกุมไว้อย่างหลวมๆและเริ่มขยับช้าๆขึ้นลง

"อย่า...อ๊ะ  ไม่งั้นข้า...ข้าจะแทนเจ้าเป็นองค์ชายเฮยหลง"

ได้ผล...ฉางเล่อชะงักงันไปชั่วครู่ 

 แววตามีประกายของความเจ็บปวด จนอี้ชินเริ่มรู้สึกสงสาร   ฉางเล่อสบตานิ่งอี้ชินเห็นบางอย่างในดวงตาคู่นี้มาตลอดและพยายามปฎิเสธมันเสมอ   อีกครั้งที่มันฉายโชนอย่างชัดเจน   กลายเป็นเขาที่ต้องหลบตาประกายคมกล้านั่น   ไม่...ไม่...ไม่...ไม่ใช่   เขาชอบองค์ชายเฮยหลง   

ท่องไว้สิ  อี้ชิน  ข้าชอบองค์ชายเฮยหลง

+++++

เป็นตัวแทน?

นึกแค่นหัวเราะอยู่ในใจ

แค่ตัวแทน?

ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะต้องคิดอย่างนั้นแล้วถอดใจแต่คืนนี้...เขาจะสู้ดูสักตั้งกับกำแพงที่มองไม่เห็นในใจของอี้ชิน   สักวัน...ย่อมพังทลาย "ข้าจะทำจนกว่าเจ้าจะกรีดร้องชื่อของข้า..."

"ไม่..."ดวงตาน้ำตาลไหม้เบิกกว้าง  ส่ายหน้าถี่เร็ว

"ข้ายินดี..."เขาตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยและอ่อนโยน    มือแข็งแกร่งไล้ไปตามโครงหน้าหวาน

"ข้าสัญญาข้าจะปกป้องเจ้าด้วยมือนี้....แม้ตัวตาย"ฉางเล่อประกบจูบอีกครั้งหนึ่งนานเนิ่น   แกมบังคับ...รุกราน...เอาแต่ใจ   ลิ้นร้อนพันวน   อี้ชินแทบหายใจไม่ออกแต่ก็ยังไม่เท่ากับการที่ฝ่ามือแกร่งกำลังขยับบนแกนกลางของตนด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นทุกที   ริมฝีปากถูกถอดถอน  แผ่นอกเรียบสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจ   ดูแล้วช่างเย้ายวน...

"แต่ขอเถอะนะอี้ชิน...ขอเศษเสี้ยวความรักให้ข้าบ้าง...อย่างน้อยพอให้ข้ามีชีวิตอยู่"ริมฝีปากร้อนของชายหนุ่มยังลากผ่านเรื่อยลงมาที่ยอดอก  ละเลียดอย่างนุ่มนวล  อี้ชินเผลอครางแผ่วเบายิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของชายหนุ่มให้ขึ้นสูงจนยากจะลดลงมา   เขาประทับรอยความเป็นเจ้าของไว้ทั่วแผ่นอกเรียบ   เขาไม่สนแล้วว่าองค์ชายจะกลับมาพบในสภาพอย่างไร   เหตุผลทั้งมวลถูกเขาปัดทิ้งไปสิ้น......

"โกหก...อือ...ถ้าปกป้อง...ข้า   เจ้าต้องปล่อย  อ้า............อะ"เมื่อร่างบางอารมณ์ถึงขีดสุด  หยาดหยดขาวขุ่นกระจายเปรอะหน้าท้อง   ฉางเล่อยกเรียวขาแยกออกกว้างพาดบ่า ร่างบางส่ายหน้าวิงวอนอย่างระโหยโรยแรงแต่มันกลับยิ่งดูยั่วเย้า   ชายหนุ่มใช้คราบขาวเมื่อกี้สำรวจช่องทางที่คับแคบ   อี้ชินเกร็งสะโพกแน่นตามสัญชาติญาณเพื่อกันสิ่งแปลกปลอม

"อี้ชิน...รับข้าหน่อย"เสียงของชายหนุ่มแหบไปด้วยอารมณ์   ชายหนุ่มโน้มใบหน้าไปประกบปากอีกครั้งพร้อมขยับนิ้วไปด้วยเมื่อช่องทางขยับขยายมากกว่าเดิม   ร่างสูงจึงเพิ่มนิ้วและความลึกในการสำรวจ

"อ๊ะ....................."

"ตรงนี้รู้สึก?"ฉางเล่อขยับนิ้วรุกหนักหน่วง  เวลาผ่านไปเท่าไรแล้ว?  อี้ชินรู้สึกเหมือนสะโพกแทบลุกไหม้   เขาแอ่นโค้งขึ้นรับมือของชายหนุ่มโดยที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้...  

 นี่กลายเป็นร่างกายของใครไปแล้วหรือไร? 

ถึงไม่ขัดขืนการกระทำที่แสนน่าอายอย่างนี้  ตรงกันข้ามสะโพกของเขากลับบิดเร่าๆตามแรงขยับเสียอีก   ก่อนที่จะรู้ตัวปากก็เปล่งเสียงออกไปเสียแล้ว

"อย่า...ออก"เสียงหวานเครือ   ฉางเล่อเมื่อได้ยินประโยคนั้นแม้จะแผ่วเบาแต่ตัวแทบลอยวาบ ชายหนุ่มถอนนิ้วออกพร้อมกับความชุ่มชื้นลากเป็นทางยาว   บ่งบอกถึงความพร้อมของร่างตรงหน้า   เขาแทนที่นิ้วด้วยแกนกายของเขาเอง

"อี้ชิน...ข้ารัก....เจ้า"ฉางเล่อเสือกกายเข้าไปจนสุด  และเริ่มขยับจังหวะที่รุนแรง  ช่องทางเล็กแคบถูกเสียดสีเร็วแรงและขยายกว้าง   กลิ่นคาวเลือดจางลอยมาแตะจมูกของเขา   แต่ให้หยุดตอนนี้ฆ่าเขาทิ้งเสียยังดีกว่า...   เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของอี้ชินจึงดังขึ้นที่ริมหูต่อไป   ชายหนุ่มคำรามต่ำในคอพยายามสกัดกั้นความรู้สึกสุขสมที่กำลังจะล้นปรี่

"ฉางเล่อ............!!"สองแขนเรียวยาวเกาะเกี่ยวรอบคอของเขาเพื่อยึดเหนี่ยว   ปลายเล็บจิกลงที่บ่ากว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดผสมผเสกับความสุขซึ่งตามมาในภายหลัง

"ฉางเล่อ............ให้ข้าไป    ฮึก...อา.........ฉางเล่อ!!"เขาไม่ได้ตอบด้วยคำพูดใด

มันยังเร็วเกินไปอี้ชิน 

ค่ำคืนนี้ยังอีกเนิ่นนาน........

+++++

TBC