Dolce Sussurro [빅뱅]

Title: หงส์มิได้คู่มังกร #7

Author: hephaestion

Rate: NC-17[overall story]

Status: incomplete

Genre: Chinese Period, Drama, Yaoi

Author's note: เรื่องนี้คือนิยายจีนโบราณเรื่องแรกทึ่เฮเขียน  ซึ่งก็ผ่านมานานน่าดู...เมื่อไรหนอจะจบสักที

+++

 ตอนที่7

ยิ้มเย้างามยั่วแย้ม       ยิ้มยวน

เพียงแผ่วผะแผ่วผิว    ผินผาย

สะอางสะคราญส       -ล้างมลาย

กายกลิ่นกรุ่นกำจาย    สุคนธ์

.

.

ร่างในชุดดำและฟ้าอ่อนละล่องเหนือยอดไม้   มีแสงจันทร์เป็นโคมไฟนำทาง    ยิ่งเดินทางก็ยิ่งใกล้จากตัวเมือง  มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าเขาทั้งสองคนดั่งเล่นเล่ห์กันอยู่   เล่ห์กลที่ใครเอ่ยปากถามก่อนเป็นผู้แพ้...

ไป๋ชงเร่งฝีเท้าตามร่างสูงในชุดดำไม่ลดละ...ไม่เอ่ยปากขอให้ช้าลง  ไม่เอ่ยปากให้กลับมาพยุง  หากแต่พยายามเร่งแซงหน้าต่างหาก ร่างสูงเหมือนจะจับความรู้สึกอยากเอาชนะนี้ได้จึงไม่ผ่อนฝีเท้าลงเลย   ซ้ำกลับใช้พลังมากขึ้นอีกหนึ่งส่วน   ทิวทัศน์รอบกายทั้งสองเริ่มเปลี่ยนไป  จากป่าเขาเริ่มเป็นแปลงสวนสมุนไพร  ดอกไม้ใบหญ้าที่ต้องมีคนดูแล  จนมาหยุดที่หน้าหอสูงแห่งหนึ่ง    แม้จะสูงไม่เท่าหอหลันฮัวแต่ก็มีความงดงามกว่ามากด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและสงบ   ดูจากสภาพภายนอกแล้วไม่น่าจะมีใครอยู่   เพราะไม่มีโคมไฟติดเรียงรายที่หน้าหอ   แปลงดอกไม้แปลงสมุนไพรก็มีหญ้าวัชพืชขึ้นแซม

ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อสำรวจความปลอดภัยก่อนหันกลับไปหาร่างโปร่งที่กำลังมีสีหน้าครุ่นคิด

"แม่นางไป๋...ท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือ?"

"กำลังคิดว่า...ท่านต้องการเจรจาเรื่องใดกันจึงมาในที่แสนไกล"ไป๋ชงยิ้มบางๆและรู้สึกว่าไม่น่าฝืนเร่งพลังตามเลย   ตอนนี้รู้สึกร้อนวูบๆชอบกล

"ข้าเพียงอยากให้เจ้าได้เห็น...หอชมดาวเมิ่งกั๋ว"

"หอชมดาวเมิ่งกั๋ว..  คงเป็นสถานที่สำคัญต่อท่าน"

"ใช่แล้ว...สถานที่สำคัญให้คนสำคัญ"หยางเฟยยิ้มพรายให้ร่างโปร่ง   ใต้เงาจันทร์เช่นนี้ทำให้ดูเหมือนภูตผีนัก...แต่ก็เป็นภูตที่ขโมยดวงใจหญิงสาวได้ง่ายๆ

"ท่านกล่าวหนักไปแล้ว..."แต่รู้สึกอุ่นวาบที่พวงแก้ม  ...หวังว่าเขาคงไม่สังเกต

"ทำตัวตามสบายเถอะ...ชงยี้"

"ใครกันชงยี้...?"ไป๋ชงเลิกคิ้วอย่างสงสัยแต่ก็สังหรณ์ใจไว้แล้ว

"เจ้านั่นแหละชงยี้...เจ้าน่าจะมีชื่อเล่นบ้างนะ  เรียกแซ่พร้อมชื่อตลอดมันเหินห่าง"

"เรียกข้าว่าแม่นางไป๋...ก็มิผิดธรรมเนียมใด"อาไป๋หันไปมองดวงจันทร์ที่เต็มดวงสุกปลั่งในตอนนี้   แล้วถอนหายใจ...   มีผู้ชายที่ไหนที่จะดีใจกับเรื่องแบบนี้?

"ไปเถอะชงยี้...ข้างบนงามกว่านี้ยิ่งนัก..."บอกว่าอย่าเรียกแบบนั้น...ไม่ฟังคนอื่นบ้างเลยเชียว

"ข้าพึงใจที่จะยืนชมอยู่ตรงนี้  โบราณว่า...จะมองอะไรอยู่ที่ใจทั้งนั้น..."

"ข้าคงต้องตามใจเจ้า...ถ้าเจ้าจะเอ่อ..."

"อะไรหรือท่าน?"

"กลัว...จนมิกล้าขึ้นไปกับข้าสองต่อสอง"

"ข้ามิได้กลัว...เพียงแต่มัน..."ไป๋ชงนึกจะต่อด้วยคำพูดที่ว่า ในยามวิกาลชายหญิงไม่ควรที่จะอยู่ตามลำพัง ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองเป็นหญิงนางโลม....นึกไปนึกมาก็ไม่ได้เป็นทั้งนางโลมทั้งหญิง..   แล้วมีเหตุใดที่ต้องกลัว?

"ไม่เหมาะ...สม"หยางเฟยยิ้มอย่างคนรู้ทัน

"ขอโทษด้วยที่ข้าไม่ให้เกียรติเจ้าเลย...งั้นเรานั่งคุยกันตรงก็ย่อมได้  เกรงแต่ว่าชุดสวยของเจ้าจะเปรอะเปื้อนก็เท่านั้น"

"งั้นขึ้นไปเถอะ...ข้าก็มีเรื่องจะบอกท่านเช่นกัน"ไป๋ชงบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากนิ่งเงียบไปนาน  ร่างโปร่งตัดสินใจแล้วจะเป็นอย่างไรคืนนี้เขาก็ต้องบอกความจริงให้จงได้

หยางเฟยนำทางเข้าไปในหอชมดาว   บรรยากาศข้างในไม่ผิดกับข้างนอก  อบอุ่นและสงบใจ   ตกแต่งอย่างเรียบง่าย    ทั้งสองคนเดินขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด   หยางเฟยจุดไต้ที่พกติดตัวมากับเชิงเทียนเล็กๆหนึ่งเดียวที่ผนังห้อง   เผยให้เห็นว่ามีเตียงว่างอยู่ริมห้อง และโต๊ะที่มีกองกระดาษพู่กันวางอย่างเรียบร้อยตั้งอยู่กลางห้อง   นอกจากเก้าอี้อีกตัวหนึ่งแล้วไม่มีอะไรอื่นอีก   แม้แต่หน้าต่างหรือประตูออกระเบียงที่จะให้ดูดาวก็ไม่มี  

น่าขำ...นี่นะหรือหอชมดาว?

"เจ้าคงคิดล่ะสิว่าไหนกัน  ว่าเป็นหอชมดาว"หยางเฟยเดินไปที่มุมห้องดึงเชือกสีดำเก่าที่เร้นตัวอย่างกลมกลืนไปกับม่านห้อง   เสียงกึงกังของกลไกที่ไม่ได้ทำงานมานานร้องประท้วงลั่น   ไป๋ชงรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบนพื้นเบาๆ   และเงารางเลือนบนพื้นห้องของตนเองนั้นก็เข้มขึ้นอย่างสังเกตได้

หลังคาห้องกำลังแยกออกจากกัน...

หลังคาแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์มิได้ทะลุเป็นรูหรือพังทลายแต่แยกออกจากกันเป็นสองส่วน   ไป๋ชงเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่บัดนี้อยู่ตรงหัวพอดี   แสงสีเงินยวงของมันตกมาใส่คนในห้องอย่างอ่อนโยน

"อัศจรรย์ยิ่งนัก...หอคอยนี้ของท่านหรือ?"

"ไม่ใช่หรอกชงยี้...หอนี่เป็นของอาเก้าที่สร้างให้ภรรยาของท่าน  อาสะใภ้ของข้าชอบดูดาวมากและจดบันทึกตำแหน่งดาวไว้เสมอ..."หยางเฟยพูดแล้วเงียบไป...  แววตาที่คมกล้าบัดนี้หม่นลงเล็กน้อย

"ท่านคงรักและอาลัยที่แห่งนี้เกินกว่ามาอาศัยอยู่สินะท่าน?"คล้ายพูดประชดแต่น้ำเสียงของไป๋ชงมิได้สื่อความเช่นนั้น  มันอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจ   หยางเฟยยืนมองใบหน้าหวานที่เงยมองฟากฟ้าและยิ้มกลับมาให้เขาอย่างอบอุ่น   มีไม่กี่คนในแผ่นดินนี้ที่จะเข้าใจสาเหตุที่ท่านอาเก้าของเขาไม่มาอยู่อาศัยที่นี่   แต่ท่านก็ส่งคนมาดูแลสม่ำเสมอและมาเยือนบ้างบางโอกาส....ในบางเวลาที่หวนคำนึง

"ท่านจะจ้องข้าทำไม?"

"เพราะ...?"หยางเฟยก็ยังตอบไม่ได้  เพียงแต่รู้ว่าอยากจะมองไปนานแสนนาน

"ท่านจะทำอย่างไรต่อไป?"

"ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้าว่าเจ้าจะไปไหนหลังจากนี้น่ะ ชงยี้"

"ข้า..."

"กับของสิ่งนี้..."หยางเฟยยื่นห่อแพรเล็กๆให้ร่างตรงหน้า   ไป๋ชงยิ้มอย่างดีใจ   ทำไมนะแค่ชงยี้ยิ้มให้แค่นี้   ข้าถึงรู้สึกพึงใจนักหนา...แต่ในใจร่ำร้องว่ายังไม่เพียงพอ....ดั่งกระหายน้ำคอแห้งผาก   น้ำเพียงจอกมิสามารถดับได้  เขาต้องการอะไรสักอย่างที่มากกว่านี้...มาดับกระหาย  คลายความร้อนรุ่มที่ก่อตัวอย่างรุนแรงภายในแต่เขายังตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไรกันที่เขาต้องการ...

+++++

คฤหาสน์ตระกูลหนาน

ห้องโถงเล็กที่ตกแต่งอย่างงดงามด้วยของมีค่าจากแดนไกล   บัดนี้มัวหมองไปด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่นของเจ้าของห้อง

"เจ้าบอกว่าคนร้ายมีสามคนงั้นรึ?"เหล่าลูกน้องมองหน้ากันเลิกลั่ก  คนที่น่าจะเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่หวาดหวั่นด้วยรู้จักอารมณ์ผู้เป็นนายดี

"ขอรับท่าน...บ่อนเราสามแห่งสองแห่งถูกเผาและกวาดเงิน   อีกแห่งถูกกวาดเงินไปเฉยๆขอรับ"

ฝ่ามือแกร่งตวัดลงแก้มผู้รายงานอย่างฉับไว  แรง เร็ว

เงียบ...

เลือดไหลซึมออกมุมปากเป็นครั้งที่สองแล้ววันนี้

"เหวินจั๋ว...เจ้าพูดว่าเฉยๆงั้นเหรอ?   เจ้ากับลูกน้องตั้งเป็นสิบเจ้าบอกว่ามันมีกันแค่สามคน...  แต่เจ้าก็ยังปล่อยให้มันกวาดเอาเงินของข้าไปทั้งสามบ่อน  แล้วยังเผาทิ้ง ไปเฉยๆใช่ไหม?"ผู้พูดทำท่าจะง้างมือตบให้สาแก่ใจอีกแต่คราวนี้   เหล่าลูกน้องที่ก้มหน้าอยู่ห่างๆต่างกรูกันเข้ามาคุกเข่าอ้อนวอนใกล้กับหัวหน้าของพวกตน

"ลงโทษพวกข้าเถิดครับ...คุณชายหนาน  ลงโทษพวกข้า...หัวหน้าหลงไม่ผิด ลงโทษพวกข้าเถิดขอรับ"ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหรือคุณชายหนานที่พวกเขาเรียกกันยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

"เจ้าเป็นเจ้านายหรือข้ากันที่เป็น?  มาออกคำสั่งข้างั้นหรือ?  ดี! ข้าจะลงโทษพวกเจ้าทั้งหมด"

"คุณชายหนานขอรับ...  ข้าน้อยขอรับผิดไว้เพียงผู้เดียว  เป็นเพราะข้าดูแลลูกน้องและจัดการไม่รอบคอบ  ทำให้ท่านต้องสูญเงินและบ่อนไป  โปรดลงโทษข้าเถิด"

"หัวหน้าหลง...."

"ถอยไปนะพวกเจ้า...  ถ้ายังเห็นข้าเป็นหัวหน้าอยู่"เหล่าลูกน้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว   หาใช่เพราะความเกรงกลัวแต่เป็นเพราะเคารพหัวหน้าที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า   ไหล่บางๆสะท้านขึ้นลงตามแรงหายใจ  ด้วยความโกรธ...   หนาน ยี่ถงคลี่ยิ้มหนักๆ  มือแกร่งข้างหนึ่งจับคางมนบิดขึ้นมองหน้า   แรงที่กดลงไปนั้นเรียกความเจ็บปวดได้ไม่น้อยแต่กลับไม่มีเสียงร้องขอความเมตตาเลยสักนิดเดียว

แววตาเด็ดเดียวเงยขึ้นสบตาผู้เป็นนาย   เลือดแห้งจากมุมปากจรดปลายคางโดยมิได้เช็ดออกซ้ำรอยเดิม   ดวงตาคู่นี้ที่จ้องมองมาตั้งแต่เด็ก  ตั้งแต่เริ่มจำความได้...   บ่าวคนนี้ก็อยู่ข้างกายมาตลอด   บ้านที่กว้างใหญ่นี้คนที่รู้ใจมากที่สุดกลับมิใช่บุพการีแต่เป็นบ่าวที่ต้อยต่ำคนนี้...

หลงเหวินจั๋ว

"หึ...รักกันดีนะ  เจ้าพวกนี้  ในเมื่อเจ้าอยากรับผิดคนเดียว  เหวินจั๋ว..."หนาน ยี่ถงสะบัดปลายมือทิ้ง  หน้าของหัวหน้าองครักษ์หันไปอีกทางทันที 

"ไปรอที่ห้องข้าคืนนี้  เหวินจั๋ว...  จำไว้ว่าชะตากรรมนี้เจ้าเลือกเอง"

ค่อยยังชั่ว...ค่ำคืนนี้เขามีของเล่นแทนนางหงส์แล้ว

หนาน ยี่ถงเดินออกไปจากห้องโถงเล็ก   ทิ้งไว้เพียงมวลอากาศที่หนักอึ้งเบื้องหลัง

"หัวหน้าหลง...พวกข้าสะเพร่าเองต่างหากท่านไม่ต้องมารับผิดแทนพวกข้าเลยแม้แต่นิด"

"พวกเจ้าพูดเรื่องอะไร...   ข้าผิดเองนั่นแหละ  อย่ามาคร่ำครวญรับผิดแทน  มันน่ารำคาญถ้าสำนึกจริงก็เอาเวลาไปสืบหาตัวคนร้ายมาแก้ความผิดดีกว่า"

"แต่ว่า..."หนึ่งในลูกน้องจะโต้แย้งขึ้นมา

"ข้าต้องไปแล้ว...ช้าจะโดนหนักขึ้นไปอีก"

หลง เหวินจั๋วเดินออกไปจากห้องโถงเล็กโดยมีสายตาชื่นชมปนรู้สึกสำนึกผิดมองตามหลัง   เหล่าลูกน้องในอาณัติของตระกูลหนานมองหน้ากันแล้วพากันเดินออกมาจากห้องโถงนั้น   ไปด้านนอกและที่พักของตนเองที่เรือนเล็ก  ตลอดระยะทางไม่มีใครกล่าวอะไรจนเมื่อใกล้จะถึงเรือนเล็กที่ไม่ได้เล็กตามชื่อ   ห้องดื่มน้ำชารวมจุดไฟไว้สว่างไสว

"คราวนี้หัวหน้าหลงจะนอนซมไปสักกี่วันนะ?"หนึ่งในองครักษ์เปิดประเด็น

"อืม..."ที่เหลือไม่ตอบเพราะไม่สามารถคาดเดาได้

"คราวที่แล้วหัวหน้าหลงก็นอนซมไปสามวัน...ถามว่าถูกลงโทษอะไรมาก็ไม่ยอมตอบ"องครักษ์คนเดิมยังไม่ลดละ

"เจ้าน่ะเพิ่งมาใหม่...  หัวหน้าหลงน่ะถูกลงโทษมาตั้งแต่ยังเด็กแล้ว   ยังไม่มีใครรู้เลยว่าถูกทำโทษยังไงบ้าง   และหัวหน้าหลงเองก็ไม่เคยปริปากบ่นด้วยซ้ำ"

"ระดับฝีมือย่างหัวหน้าหลงไปที่ตระกูล สำนักไหน เขาก็รับทั้งนั้น  แถมหน้าตายังสำอางสะสวย"

"เฮ้ย...ถ้าหัวหน้าหลงมาได้ยินเข้า   ต่อให้ป่วยซมแค่ไหนก็ฆ่าเจ้าให้ได้แน่นอน"

"แต่ตอนนี้หัวหน้าไม่อยู่นี่...ข้าจะระวังแล้วกัน   หรือพวกเราควรจะย้ายตระกูลดี...?"

"ข้าไม่ไป.."

"เออ...ใช่ข้าก็ไม่ไป"เสียงปฎิเสธดังขึ้นพร้อมกันในห้อง

"ข้าก็พูดไปงั้นแหละ...  ถ้าหัวหน้าหลงอยู่ที่นี่ข้าก็จะอยู่   มันคือเหตุผลเดียว"

"แต่ไม่รู้ว่าอะไรถึงทำให้หัวหน้าอยู่ที่นี่นะ?  ทำร้ายขนาดนั้น  ข่มน้ำใจก็ขนาดนั้น"

"ข้าอยู่ที่นี่มานานยังไม่รู้เลย   เห็นว่าเคยเป็นเพื่อนกันตอนเด็กๆแต่ก็ไม่แน่ชัดนัก"ทั้งห้องเงียบลง   ทั้งหมดมีความคิดที่คล้ายๆกันผุดวาบขึ้นมา  นี่ขนาดเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ  ยังรุนแรงขนาดนี้?

"อีกไม่กี่เดือนหัวหน้าหลงก็จะแต่งงานแล้ว   น่าจะมีเรื่องยินดีเกิดขึ้นสิ   นี่อะไรกลับมาถูกลงโทษ"

"ก็จะเพราะใคร?  ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา"

"แต่พวกมันวรยุทธสูงมากจริงๆนี่   ขนาดหัวหน้าหลงเองก็เกือบจะพลาดท่าให้เหมือนกัน  แล้วพวกเราเป็นใคร?"เหล่าองครักษ์นั่งดื่มน้ำชากันที่ห้องนั่งเล่นรวมจนเวลาล่วงไปค่อนคืน  จนองครักษ์คนหนึ่งกล่าวขึ้นมาเบาๆท่ามกลางความเงียบที่ดำเนินมาหลายชั่วยาม

"ไม่ต้องรอหัวหน้าหลงหรอก...รุ่งเช้านั่นแหละถึงจะกลับมา"ไฟในห้องนั่งเล่นดับลง  ทุกคนแยกย้ายไปนอนที่ห้องของตนพร้อมกับทอดถอนใจ

.

.

.
....

......

.........

ห้องของหนาน ยี่ถง

แสงเทียนนวลส่องไปทั่วห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวา  สีสันของห้องแม้จะดูออกว่าถูกเลือกมาอย่างบรรจงแต่กลับไม่ได้ช่วยให้ห้องนั้นน่าอยู่ขึ้นเลย   ของทุกอย่างในห้องนี้แม้ว่าจะเป็นของมีราคาแต่แทบจะไม่ได้รับการชื่นชมจากเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย  

หลงเหวินจั๋วนั่งคุกเข่าอยู่ในห้อง   พลางจมอยู่ในความคิดของตนเอง....   เมื่อไรกันที่คุณชายเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้?  เมื่อไรกัน? เขาเฝ้าถามตัวเองทุกวันแล้วทุกวันเล่า  ดวงตาคมที่เคยร่าเริงสดใสกลายเป็นเย็นชา   ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลายเป็นหยิ่งทระนงดูถูกคนอื่น   เปลี่ยนไปแม้กระทั่งกับคนรอบตัว

มันเมื่อไรกัน?

เขาจมอยู่ความคิดเหล่านี้  เวียนวนกลับไปกลับมาในหัวจนไม่ได้สังเกตว่าร่างสูงมาหยุดยืนตรงเบื้องหน้าแล้ว

"คิดถึงย่งจีเมียในอนาคตของเจ้าอยู่หรือไง?"เสียงประชดประชันอย่างเย็นชาดังขึ้นตรงหน้า  เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ

"หามิได้ขอรับ  ข้าเพียงนึกถึง...เอ่อ   ช่างมันเถอะขอรับ"จะตอบได้อย่างไรว่าเขานึกถึงเรื่องของคนตรงหน้า   หนาน ยี่ถงจ้องมองร่างที่กำลังคุกเข้าตรงหน้านิ่ง   ดวงตาเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นบ่าวจ้องมองกลับมา   เขาเดินไปนั่งที่เตียงไม้ที่ฉลุเฉลาลงมุกงดงาม   เอนกายนิดๆบนหมอนปักลายวิจิตรก่อนออกคำสั่ง

"ลุกขึ้นสิ...เจ้าก็รู้นี่ว่าต้องทำอย่างไร"หลงเหวินจั๋วลุกขึ้นช้าๆ  ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวนั้นพลันว่างเปล่า

หนาน ยี่ถงยิ้มเหี้ยมเกรียม....

+++++

แสงจันทร์ตรงหัวสุกปลั่ง...ไป๋ชงยิ้มดีใจที่ได้แพรห่อนั้นมาไว้ในมือ  หากแต่ยังไม่แกะออกดู   เขาลอบมองสีหน้าของบุรุษที่อ้างว่าชื่อหยางเฟยตรงหน้า 

 ต่างคนก็ต่างมีความลับ

"ท่านมาเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้อย่างไร?"

"อืม...อยากรู้สินะ?"

"เกี่ยวข้องกับบ่อนสามบ่อนของคุณชายหนานหรือไม่?"หยางเฟยคลี่พัดด้ามงามออกมา  ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเช่นนี้  อ่านบทกวีบนพัดได้ชัดยิ่งกว่าแสงเทียนเสียอีก   ไป๋ชงมองพัดด้ามนั้นแล้วกล่าวต่อไป

"แล้วยังพัดเล่มนั้นอีก?"

"ยังหรอกท่าน  ยังไม่จบคำถาม ‘หยางเฟย'เป็นนามแฝงของท่านใช่หรือไม่   และท่านเป็นใครกันแน่?"

"เจ้านี่อยากรู้ไปหมดเลยนะชงยี้"

"ท่านจะหาว่าข้า...สอดรู้หรือไร?"

"มิได้...ข้าจะตอบคำถามเจ้า  ทีละข้อนะแต่กลับกันข้าก็จะถามเจ้ากลับเช่นกัน"ไป๋ชงเดินมานั่งที่เก้าอี้กลางห้องเพื่อเตรียมฟังเรื่องราวที่จะพรั่งพรูมาจากชายผู้นี้  แม้ว่า...จะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดแต่เขาก็พร้อมที่จะเชื่อ...

"ข้อแรกการที่ข้ามีเงินมากมายขนาดนั้นเป็นเพราะว่าเงินเหล่านั้น  ข้าปล้นเขามา"ไป๋ชงหุบยิ้มอย่างงงๆ

"ซึ่งสัมพันธ์กับข้อสองเพราะที่ที่ข้าไปปล้นนั้นก็คือ บ่อนทั้งสามที่อยู่นอกเมืองของตระกูลหนาน  อย่าเพิ่งขมวดคิ้วสิ...ชงยี้  ข้านำเงินมาเพียงบางส่วนเท่านั้น   นอกนั้นข้านำไปแจกจ่ายให้กับครอบครัวของชาวบ้านที่นำเงินมาเล่นการพนัน  แล้ว..."

"เผาทิ้ง?"

"อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่มีที่เล่นไปสักระยะ   จะห้ามชาวบ้านให้เด็ดขาดก็คงจะยากเพราะเรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องของจิตสำนึก..."

"แต่ท่านก็ปล้นเผา  เอาเงินมาซื้อนางโลมไม่ใช่รึไร?"

"อืม...ก็เพราะว่ามาช่วยเจ้านั่นแหละ ชงยี้"หยางเฟยหยอดคำหวาน   ไป๋ชงสะอึกเล็กน้อยเพราะเอามาซื้อตัวเขาจริงๆ

 แต่ก็พร้อมที่จะย้อนตอกกลับไปบ้าง

"ท่านผ่านไปที่ไหนก็ช่วยเขาไปหมดหรือไร?"อยู่ๆความคิดนี้แล่นขึ้นมาในหัวของไป๋ชง   เขาช่วยข้าไม่ได้หมายความว่า  เขาช่วยคนอื่นไม่ได้นี่  หากว่ายิ่งเป็นสาวงามแล้ว...คงจะช่วยไปเสียทุกคนหรือเปล่านะ   ความคิดนี้ช่างเห็นแก่ตัวเหลือเกิน...ไป๋ชงหนอไป๋ชงอะไรทำให้เจ้ามีความคิดแย่ๆอย่างนี้?

"เจ้า...ไม่ชอบหรือ?"หยางเฟยแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์   เมื่อคิดว่าร่างโปร่งตรงหน้านี้อาจจะเกิดอาการ...หึง

"เปล่า...ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามอีกข้อ..."ไป๋ชงรีบเสไปทวงคำถามอื่น

"...พัดนี้น่ะหรือ   ข้ามีเป็นคู่  อีกเล่มหนึ่งอยู่ที่เจ้า   เจ้าไม่ต้องคืนข้าหรอกนะ   บทกวีที่เขียนอยู่บนนั้นเป็นบทต่อกัน"

"เห็นทีคงจะไม่ได้...  พัดด้ามนี้คงมีราคามากอยู่  ของมีค่าเช่นนี้ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกท่าน..."ไป๋ชงหยิบพัดที่เก็บไว้ที่เอวส่งคืน  แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าช้าเป็นเชิงปฏิเสธ

"ข้อสี่ห้าข้าขอรวบตอบในข้อเดียว  ถูกต้องว่านามที่แท้จริงของข้าไม่ใช่หยางเฟย...  ส่วนข้าเป็นใครนั้น...ข้าบอกได้เพียงว่าตัวข้าไม่ได้อยู่ทั้งบนฟ้าและบนดิน  ใต้หนึ่งเหนือแสน"

ไป๋ชงมองหน้าที่คมคายของชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด  กำลังล้อเล่นอยู่หรือไร?  ใต้หนึ่งเหนือแสนน่ะมัน...ไม่น่าจะเป็นไปได้...    เมื่อหยางเฟยเห็นคิ้วเรียวยาวขมวดมุ่นด้วยความสงสัยจึงรีบเบี่ยงเบนความสนใจ

"ข้าถามเจ้ากลับบ้างดีกว่า...เจ้าจะไปไหนต่อ?"

"ข้าเอ่อ...อาจจะฟังดูพิลึกแต่ข้าอยากจะไปตามหาชาติกำเนิดของข้า...   แม้ว่ามันอาจจะต้อยต่ำหรืออย่างไรก็ตาม"

"เกี่ยวกับของในห่อนั้นด้วยใช่รึไม่?"ไป๋ชงกระชับห่อนั้นเข้าหาตัวแน่นเข้าและพยักหน้าน้อยๆ

"อืม...ทำไมเจ้าถึงมีวรยุทธ์?"ไป๋ชงอึกอักเล็กน้อย

"ข้าบังเอิญได้คัมภีร์วรยุทธ์มาจากอาฮัวโดยบังเอิญแต่คัมภีร์มีแค่บางส่วน...ข้าเลยฝึกได้ไม่เต็มที่"

"เจ้าอยากฝึกต่อไหม?"

"ท่านจะสอนข้าหรือ?"หยางเฟยพยักหน้าช้าๆอย่างมั่นคงเพื่อเป็นการย้ำ   ร่างโปร่งคลี่ยิ้มกว้าง  พวงแก้มเนียนเจือสีชมพูอ่อน

"ท่านถามข้าได้อีกหนึ่งข้อ"ไป๋ชงพูดอย่างอารมณ์ดี   หยางเฟยเดินเข้ามาประชิดร่างบางที่โต๊ะหนังสือ   ชายหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางมือไวยกคางมนขึ้นเชยแสงจันทร์    ไป๋ชงมิได้ขัดขืนแต่อย่างใดปล่อยให้มือแกร่งไล้ปลายคางอย่างนุ่มนวล   ยังนำความรู้สึกดีๆมาให้

งามเหลือเกิน...หยางเฟยรำพึงกับตัวเอง

สิ่งนี้ที่ข้าทนทรมานจากความคิดถึง...  บัดนี้ข้ากำลังจะได้ไว้ในมือ

เพียงเจ้าเท่านั้น ข้าไม่ขออะไรอีก...

ดวงตาโศกเชื่อมแสงหรุบลงด้วยความอาย   เพราะสายตาที่คมกล้าของชายหนุ่มมองตรงลงมาอย่างเปิดเผย   ทั้งอ่อนโยนและร้อนแรง  ริมฝีปากอ่อนนิ่มถูกเข้าจับจองโดยร่างสูงผิดกับครั้งแรกที่ชายป่าแห่งนั้น   ตอนนั้นไป๋ชงไม่สามารถโต้ตอบหรือขัดขืนได้แต่ปล่อยให้ชายหนุ่มละลาบละล้วงความหวานอย่างจาบจ้วง    ครานี้เขามีโอกาสและเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนได้ทุกขณะแต่ลมหายใจอุ่นซึมแทรกในทุกอณูเนื้อ  

ร้อน...

รุกราน...

เป็นเจ้าข้าวเจ้าของ...

ทำให้เขารู้สึกดีเหลือเกิน

หากแต่ร่างบางก็พยายามฝืนเม้มริมฝีปากไว้ให้ได้นานที่สุด   เพราะรู้ดีว่าอย่างไรก็ตามลิ้นร้อนต้องแทรกสอดเข้ามาจนได้แน่นอนแต่ถึงอย่างไรก็ขออย่าให้เลยเถิดไปมากกว่านี้เลย...    เขาตระหนักรู้...มันก็เป็นแค่คำภาวนาที่ถูกทอดทิ้ง   ลิ้นอ่อนนุ่มและร้อนแทรกตัวเข้ามาอย่างดื้อดึง 

พันวน

บดขยี้

รุนแรงดั่งพายุจนยากจะดับ...

เมื่อรู้สึกตัวอีกทีร่างทั้งร่างของตัวเองก็ลอยหวือไปนอนบนเตียงริมห้องเสียแล้ว   หยางเฟยอาศัยจังหวะที่ร่างในอ้อมกอดตกใจ  เล็ดลอดเข้าไปชิมความหวานข้างในอีกครั้ง

ละเลียด...อุ่น...อ่อนหวาน...

ไป๋ชงยังมิทันปริปากบ่นที่ตนถูกยกมาที่เตียง  ก็ถูกปิดปากเป็นครั้งที่สอง  ไม่รู้นานเพียงใดแล้ว...ชายหนุ่มยังมิได้ถอนปากเสียที   มือแกร่งกลับเลื้อยลามไปทั่วแผ่นหลัง  แม้จะมีร่มผ้ากั้นแต่ก็บางเฉียบเนียนลื่นส่งเสริมให้สัมผัสนั้นรัญจวนยิ่งกว่า  ส่วนอีกข้างโอบกอดรั้งตัวร่างบางให้มาชิดแน่นกับอกกว้าง  

แน่นดังศิลาทว่า...อุ่น

ไม่มีทางหนี...

ปิ่นหยกแดงถูกปลดออกอย่างนุ่มนวล   ช่อผมทิ้งตัวสลวยคลี่ลงมาเคลียแก้มเคลียบ่า   ผมนั้นลื่นมือจนคนกอดอดไม่ได้ที่จะถอนจูบไปซุกเรือนผมหอม    ร่างบางเห็นเป็นโอกาสที่จะได้พูดปรามจึงรีบฉวยเอาไว้

"ท่าน...หยุดเถอะ   ข้า...ไม่ อยา"ปลายลิ้นที่หยอกเย้าปลายคางกระชากเสียงหายไปสิ้น

"อืม..."คนตรงหน้าได้แต่คำรามในคอต่ำๆเป็นเชิงรับรู้   และเลื่อนปลายลิ้นลงต่ำที่ติ่งหูนิ่มละไล้มาถึงซอกคอระหงจนถึงลาดไหล่   เสื้อนอกของไป๋ชงถูกแหวกจนไปกองที่ต้นแขน  ลิ้นร้อนลากผ่านไปทางใดก็รังแต่จะสร้างรอยระเรื่อสีชาดทิ้งไว้   สร้างความรู้สึกซ่านเสียวในแต่ละจุดที่ผ่าน

ดั่งสติจะหลุดลอย...

รุ่มร้อนเฉกไฟสุม...

เสื้อนอกสีฟ้าอ่อนถูกโยนไปกองที่พื้น  กว่าไป๋ชงจะระลึกได้ว่านั่นคือเสื้อของตนเองก็เกือบสายไป

"ท่านหยางเฟย !!!ท่านยังไม่ถามข้าข้อหนึ่งเลยไม่ใช่หรือ?"ตอนนี้ทำได้เพียงถ่วงเวลาเท่านั้น   ปลายนิ้วกร้านจ่ออยู่ที่สายเสื้อเอี๊ยมชั้นใน  หากออกแรงกระตุกเท่านั้น  ปมก็คลายได้โดยง่ายแต่ชายหนุ่มก็ยอมหยุดชะงักเล็กน้อยอย่างนึกเอ็นดู

"นั่นสินะ...ข้าลืมได้อย่างไร?"เขาคว้าร่างบางเข้าโอบกอดแน่นกว่าเดิมแล้วกระซิบที่ริมหู

"เจ้าเป็นของข้าได้รึไม่?   ชั่วฟ้าดินสลาย..."เสียงทุ้มแผ่วเบาแต่มั่นคง   บ่งบอกถึงความตั้งใจและหมายความเช่นนั้นจริง    ไป๋ชงหายใจไม่ทั่วท้อง   เขาปล่อยให้เหตุการณ์ล่วงเลยมาอย่างนี้ได้อย่างไร   เสียงของหลิงจูดุจลอยมาจากที่ไกลๆ  เป็นประโยคที่ก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขาตอนนี้

----รู้ทีหลังมันเจ็บนะพี่ไป๋----

นั่นสินะ...

เขา...กำลังทำอะไรอยู่   หลงระเริงไปกับคำหวาน  เพลิดไปกับรสสัมผัสที่เขามอบให้  หลงดวงตาที่อ่อนโยนทอประกายจริงจัง   ไป๋ชงเอ๋ย...เขามิได้เห็นตัวจริงของเจ้าสักหน่อย   ดวงตาที่เจ้าเห็นมิได้ทอดมาให้เจ้า   รสสัมผัสที่อ่อนหวานนั้นก็มิได้ให้เจ้าชิม   ความอ่อนโยนที่เขามอบก็มิได้เพื่อเจ้าแต่เพื่อสตรีที่ชื่อไป๋ชงนางคณิกาลือลั่นนั่นต่างหาก

ใช่แล้ว...

เขามองข้าในฐานะผู้หญิง

ผู้หญิง

ผู้หญิง

ผู้หญิง

ที่ตรงนี้ควรจะเป็นของผู้หญิงดีๆสักคน  ยิ่งถ้า ‘ใต้หนึ่งเหนือแสน'เป็นจริงอย่างที่เขาเข้าใจ

ที่ตรงนี้ต้องไม่ใช่เขา 

ที่ตรงนี้ต้องไม่ใช่...เขาอย่างเด็ดขาด

"ชงยี้  ทำไมไม่ตอบข้าล่ะ?"ร่างสูงโน้มใบหน้ามาแนบริมฝีปากกับแก้มเนียน   ไป๋ชงรวบรวมคำพูดและพยายามเค้นออกมาสุดความสามารถ  ความรู้สึกหวามไหวเอ่อล้นในอก  แม้ยินดีในรสหวานเมื่อแรกลิ้นกลับข่มปร่ายามกล้ำกลืน

"ท่านหมายถึง...เป็นภรรยาของท่าน?"มือแกร่งไล้แก้มแผ่วเบา  หน้าผากกับหน้าผากแนบกัน

"ถ้าจะเรียกเช่นนั้น...  ข้ายินดีที่จะมีเจ้าเพียงหนึ่ง"น้ำใสเอ่อท้นขึ้นมาในสองหน่วยตาคู่งาม   ไป๋ชงผินหน้าไปทางอื่นก่อนที่ร่างสูงจะได้เห็นหยาดนั้นระริน

"ข้าทำไม่ได้..."ประโยคสั้นที่เบาไม่หย่อนกว่าเสียงกระซิบทำลายความรู้สึกหอมหวานที่คับพองในอกของหยางเฟยไปสิ้น   สองมือจากโลมไล้กลายเป็นบีบเค้นเพื่อหาคำตอบ

"ทำไม?...ชงยี้"ชายหนุ่มกระชากไหล่บางทั้งข้างออกห่างตัวเพื่อจะได้สำรวจใบหน้าให้ชัดเจน   แต่ไป๋ชงนั้นเอาแต่หันหน้าหนี   ยิ่งยั่วโมโหให้กับเขายิ่งนัก

"เจ้าตอบข้ามาสิ..ชงยี้"ร่างบางในมือยังนิ่งเงียบ   เขารู้สึกได้ว่าไหล่บางนั้นสะท้านเบาๆแต่ร่างนั้นยังนิ่งเงียบ

"หากว่าเจ้ามีสาเหตุอะไร...เราจะได้ช่วยกันแก้ไข  เจ้าบอกข้ามาสิ"

"ท่านแก้ไขอะไรไม่ได้.."ชายหนุ่มฉุนกึกขึ้นมาทันที

"เจ้ายังมิทันได้บอกว่าเพราะอะไรจะรู้ได้อย่างไรว่าแก้ไขไม่ได้   ...รึว่าเจ้ามีชายในดวงใจอยู่แล้ว?"ชายหนุ่มฉุกคิดขึ้นได้คงไม่มีสาเหตุอื่นอีกแล้วที่ทำให้นางหงส์ของเขาต้องปฏิเสธเขาอย่างนี้ 

                หากว่าเขารู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร...  แค่ขอให้รู้เท่านั้นเถอะ

"มิใช่เช่นนั้น..."ไป๋ชงสูดลมหายใจแน่นเพื่อรวบรวมความกล้าหาญครั้งสุดท้ายเพื่อที่จะบอกถึงความจริง   ถึงวันนี้ตัวต้องตายแต่ก็ขอตายโดยไม่โกหกใคร...

"หากแต่ว่าเป็นชะตาที่ฟ้าลิขิต   ให้ข้าเกิดมานั้นเป็น...ชาย"

เงียบ...

มีเพียงแสงจันทร์สีเงินยวงเริงระบำอย่างเศร้าสร้อยในหอแห่งนี้    ท่ามกลางความเงียบกริบดุจดั่งรัตติกาลที่ไร้ดาว  คนสองคนนั่งประจันหน้ากันไม่ไหวติงบนเตียงไม้เก่าๆ

"เจ้าไม่.... ไม่ใช่น่า   ถ้าเจ้าจะปฏิเสธข้าก็ไม่ต้องใช้เหตุผลอย่างนี้ก็ได้"

"ข้าพูดจริง..." ดวงตาที่ขุ่นมัวด้วยน้ำตามองตรงมาที่ชายหนุ่ม  หากแต่เอ่อล้นมิได้ท่วมท้นออกมา   มือเรียวยาวกระตุกสายเสื้อเอี๊ยมชั้นในสีฟ้าครามลงช้าๆ   แผ่นอกเนียนเรียบแบนราบปรากฏแก่สายตาของร่างสูง   หยางเฟยเบือนหน้าหนีอย่างเจ็บปวด

"เจ้า...โกหกข้าทำไม?"

"ข้ามิได้ตั้งใจเพียงแต่ไม่มีโอกาส..."ไป๋ชงลุกขึ้นเหยียดตรง

"ข้าขอโทษ"ร่างบางพึงใจที่พูดคำนี้   เขาหยิ่งเกินกว่าที่จะขอความเห็นใจและแก้ตัวด้วยวิธีที่ทำให้ตนเองน่าสงสาร  

หากว่าผิดแล้ว..ลูกผู้ชายไยไม่ยอมรับผิด?

ไป๋ชงหันหลังให้กับร่างสูงตลอดเวลา   ทั้งนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้เห็นหยาดน้ำที่รินหลั่งอย่างช้าๆ เขาผูกเอี๊ยมเข้าที่เดิมและหันไปหยิบเสื้อนอกที่ถูกโยนทิ้งกองอยู่กลางห้องมาสวมใส่  น้ำเสียงสั่นพร่าแต่ก็ยังดีกว่าปล่อยสะอื้นให้เขาสมเพช   ร่างบางหันหลังใส่เสื้อก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาที่แผ่นหลัง

"แผลนั่น...?"ชายหนุ่มกระซิบถามเพียงแผ่วเบาคล้ายรำพึงกับตนเอง   แม้ประหลาดใจกับรอยแผลที่กลางบั้นเอวของร่างบางแต่ความรู้สึกที่ว่าถูกหลอกลวงกลายเป็นเมฆหมอกมาบดบังสายตาไปสิ้น

"สำหรับเงินที่ท่านจ่ายไป  ท่านไปเอ..."

"ให้ข้าอยู่คนเดียว!"หยางเฟยตวาดขึ้นเบาๆ   ร่างบางไม่รีรอที่จะยืนอยู่ที่นั่นต่อแม้เพียงเล็กน้อย  ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากจะหาที่ไหนสักแห่งระบายน้ำตาที่อัดอั้น  อยากจะหาที่ไหนสักแห่งที่ลับตาเพื่อจะได้สะอื้นจนตัวโยน  ที่ไหนก็ได้ที่ชายคนนี้ไม่อยู่ และไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น   เขาเดินลับลงบันไดจากไป  น้ำตาหลากไหลพรั่งพรู  ก้อนสะอื้นพุ่งมาติดที่คอจนร้าวราน   หากแม้เปล่งเสียงพูดเพียงคำก็หมดสิ้นศักดิ์ศรี    ดังนั้นจึงไม่เอ่ยคำใด...  

ไม่แม้...แต่คำลา

"เจ้าช่าง...เลือดเย็นนัก"แม้แผ่วเบาแต่ก็ยังมิพ้นหูของไป๋ชงไปได้  ด้วยความที่ว่าอยากให้ได้ยิน   คำว่าเลือดเย็นนั้นกรีดลึกลงไปในใจและฝังตัวอยู่ในนั้นแนบแน่น  กลายเป็นแผลสดที่แม้แห้งหายตกสะเก็ดไปแล้วก็ยังเหลือแผลเป็นที่ฉกาจฉกรรจ์

เป็นแผลที่ต่อไปนี้ไม่มีวันจาง...

+++++

น่าหัวเราะ?

เฮยหลง องค์ชายที่ทั่วแคว้นต่างกล่าวขานร่ำลือถึงความปรีชารอบด้าน  ถึงสายตาที่เฉียบแหลม  ไม่ว่าจะกรีฑาทัพไปทิศใดก็มิเคยพ่ายแต่เขากลับ...มาปราชัยต่อบุรุษหน้าอิสตรี   ชายผู้ที่ช่วงชิงเอาสิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาไป   สิ่งสำคัญที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นได้   สิ่งสำคัญที่คิดว่าไม่สามารถมอบให้ใครได้อีกแล้ว...

สวรรค์นี่ท่านเล่นตลกอะไร?

ไยฟ้าต้องลิขิตมาเช่นนี้   ข้าห้ามมิให้ฉางเล่อชอบอี้ชินแต่ตัวข้ากลับมากอดจูบกับผู้ชายเสียเอง...ถึงขั้นขอมาเป็นชายาด้วยซ้ำ   ช่างน่าอับอายเสียนี่กระไร  ข้าจะสามารถมองหน้าใครในแผ่นดินนี้ได้อีก?

ปิ่นหยกแดงสงบนิ่งอยู่ข้างกายก็จริง  แต่การอยู่ของมันเฉยๆก็ทำให้เจ็บอก...ยอกแปลบได้พิลึก   ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาพินิจดู  เนื้อหยกแดงใสราคาแพงไม่มีตำหนิ  กลิ่นหอมจากเรือนผมสลวยยังตราตรึง   พาลให้นึกถึงเจ้าของที่เพิ่งจากไป  จากไปโดยไม่มีแม้แต่คำลา   มือแกร่งกำลังจะตวัดปิ่นนั้นหมายพินาศลงให้พ้นตาแต่ด้วยเสียงบางเสียงในใจสั่งห้ามไว้  

ใจหนึ่งอยากตัดขาด...แต่ใจหนึ่งก็ห่วงหา

เขาตัดสินใจเก็บปิ่นหยกแดงนั้นไว้

เพื่อเตือนใจ?

เพื่อทำร้ายตัวเอง?

เพื่อระลึกถึง?

เพื่อคำนึง?

เพื่ออะไร?

เสียงสองเสียงโต้เถียงเผ็ดร้อนสับสนวุ่นวาย   ทั้งที่โลกภายนอกกลับเงียบสนิทไร้เสียงหรีดเรไร   ดวงจันทร์เริ่มคล้อยตัวไปอีกทิศบ่งบอกถึงเวลาที่ล่วงเลยไปเนิ่นนาน  บทเพลงลมหวนกรีดร้องบาดผิวเนื้อกระหน่ำแทง    แต่เขาหาได้รู้สึกถึงสายลมพัดที่รุนแรงหรือน้ำค้างที่ลงอย่างหนัก...แม้เพียงนิด   เฮยหลงเอนตัวลงเตียงที่ว่างเปล่า  ไออุ่นของร่างที่เคยนั่งอยู่ที่ตรงนี้ยังตราตรึง

ดวงตาสีนิลคมกล้ามีแววของความเหนื่อยล้า 

เขาฟังเสียงใจทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างดุเดือดทั้งคืนจนผล็อยหลับไป

...

..

.

รุ่งเช้าเมื่อมังกรกลับไป...กลับไร้แล้วซึ่งแววหงส์

+++++

TBC