Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: What ‘Lies' Beneath Special Chapter #2

Author: ENIGMA

Genre: AU

Rate: G

Status: complete

Author's note:   ตามคำขอ...    แต่อย่าเพิ่งคาดหวังอะไร   มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดนะฮ้า

+++

                .

                .

                ความวุ่นวาย ณ ที่แห่งนี้เป็นความวุ่นวายที่มีความเฉพาะตัว  

กระเป๋าต่างขนาดละลานตาหลากรูปแบบและหลายสีสันถูกขนส่งและลำเลียงไม่รู้จบ   บ้างอยู่ในมือของเจ้าของ..บ้างอยู่บนสายพาน   เสียงเซ็งแซ่มาจากทุกทิศทาง   ป้ายขนาดใหญ่แสดงตัวเลขและรหัสลับในภาษาต่างๆ    ผู้คนทุกเพศทุกวัยมารวมตัวที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกันคือ..เพื่อเดินทาง

เชวซึงฮยอน..ในชุดแจ็กเก็ตสีเทาเข้มและกางเกงยีนส์ดำพร้อมกระเป๋าเดินทางใบโต  ร่างสูงไขว่ห้างและลูบสันปกหนังสือเดินทางเล่มเล็กๆ  เขาเอนหลังบนพนักพิงพร้อมมองภาพแห่งสถานที่แห่งนั้น   มีคนเป็นร้อยพันแต่เขากลับนั่งเพียงลำพัง   หากเขาหันหน้าไปขวาเขาก็จะได้เจอกับมนุษย์ผิวขาวผมทอง  ทางซ้ายมือคือกลุ่มคนผิวโทนน้ำตาลผมดำเข้ม   คนจากทุกมุมโลก..แต่เขากำลังเดียวดาย   แผนที่ในมือของเขาเป็นเส้นเวียนวนที่วกเวียน

ห้องพักขนาดเล็กที่เขาตระเวนหาอยู่ไม่ไกลจากเลคซิตี้สตรีท   ตอนที่เก็บกระเป๋าจากมา..เขาคิด    มันใช่เวลาแล้วจริงๆหรือ   เขาพร้อมแล้วจริงๆหรือ    หากว่ามันสายเกินไปที่จะกลับมา..

แต่รูปในมือถือเป็นสิ่งเดียวที่ต่ออายุให้กับเขา   อย่างน้อยขอเพียงได้พบหน้า..การเดิมพันที่เกิดขึ้น  เขาอยากจะลองเสี่ยงอีกครั้ง   เพื่อนสนิทให้เบอร์นี้มาก่อนขึ้นเครื่อง   ที่อยู่ในมือของเขาถูกกำจนเปื่อยยุ่ยแต่เขาจำได้ขึ้นใจ    เหลือแค่เพียงออกจากที่นี่และไปหา...

ร่างสูงลุกขึ้นยืนและออกเดินทาง   ทิ้งความวุ่นวายของสนามบินไว้เบื้องหลัง

+++

...บ้านแบบสเปนโกธิกหลังใหญ่   รั้วเตี้ยด้านหน้าทาสีขาว   สนามหญ้าเขียวขจีมีเพียงโต๊ะบาร์บีคิววางทิ้งไว้อย่างเหงาหงอย   ร่างสูงยืนนิ่งที่ริมรั้ว   ไฟสว่างจากห้องทางซ้ายมือชั้นล่างสักพักจึงมีไฟสว่างที่ห้องใต้เพดาน  

เขามาทำบ้าอะไรที่ตรงนี้..

ราวกับคนโรคจิต..

เขาไม่รู้จะเริ่มตรงไหน   จะให้เขา..เดินยิ้มแย้มเข้าไปทักทายราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น?   จะให้เขาเคาะประตูบ้านและเข้าไปนั่งในห้องรับแขกอย่างนั้นเหรอ?   ..ก่อนอื่นเขาอยากรู้ว่าตอนนี้หมอนั่นทำอะไร  ยังเหมือนเดิม? ...ยังเป็นคนเดิม? 

ถ้าจียงเปลี่ยนใจไปแล้ว..?

ซึงฮยอนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ   อย่างนี้ก็เขาก็เหมือนไอ้งั่งบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อยืนมองหน้าบ้านของอีกฝ่าย   สิ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยถามหรือคุยให้รู้เรื่อง..  ไม่เคยสนใจว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร   แต่ครั้งนี้...เขาอยากรู้เนื้อแท้..อยากรู้ว่าจียงคิดอย่างไร   ที่ผ่านมามันมากเกินไป...

เขากดเบอร์โทรศัพท์อย่างระมัดระวัง   เช็กดูสองรอบว่าใช่เบอร์ที่ยองเบให้มา    ไฟชั้นล่างดับลงไปแล้วแต่ข้างบนยังสว่างอยู่    เขาไม่ได้อยากคุย...สิ่งที่ต้องการคือแค่ได้ยินเสียง

"Hello?"

"...................................."

"Who do you want to speak to?"

"...................................."

ปลายสายตัดไปอย่างง่ายดาย   เสียงพูดของหมอนั่นแปร่งหูไปเล็กน้อย  เพราะว่ามันเป็นอีกภาษาหนึ่งหรือเปล่า...   ร่างสูงเก็บโทรศัพท์และเดินกลับห้องพัก   นาย..ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอะไร   ปลายประโยคดูเหมือนจะห้วนเล็กๆ   ...นึกหน้าของนายออกเลย

ขอโทษนะ..แต่ฉันอยากได้ยินเสียงของนาย

แค่เท่านี้ก่อน..

ชายหนุ่มหันกลับไปอีกครั้ง ม่านสีขาวถูกแหวกกว้าง    ร่างเพรียวจากระยะไกลดูผอมกว่าที่เห็นครั้งสุดท้าย   ซึงฮยอนยืนในเงามือของเสาไฟฟ้า    เขาจึงยืนมองอยู่ตราบจนม่านถูกปิดลงอีกครั้งและไฟดับลง

ฝันดีนะ..จียง

+++

ซึงฮยอนมองพาสปอร์ตในมือ   พลิกมันกลับไปกลับมา    เกือบสัปดาห์แล้วสินะ...ทั้งที่อีกฝ่ายอยู่ถัดไปแค่สองถนนเท่านั้น   แต่เขาต้องห้ามใจไม่ให้ถลาไปหา  ต้องดูอยู่ห่างๆ   หากว่าหมอนั่นมีคนอื่นหรือลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว   มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะโผล่ไปให้อัดอึดใจ

แต่อย่างเดียวที่เขาห้ามตัวเองไม่ได้..คือโทรศัพท์ไปหา

มันบ้าชัดๆ..ใช่    แต่ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกของพวกสโตลเกอร์ขึ้นมาเล็กน้อย    ทุกครั้งที่กดเบอร์ จียงพูดด้วยความอดทน   เขาอยากตอบกลับไป..แต่มีเรื่องบ้าๆอย่างหนึ่งที่เขาแอบหวังไว้   หากสักครั้งที่เขาโทรไปแล้วหมอนั่น..เรียกชื่อของเขา    แค่พูดออกมาเบาๆเท่านั้น..

เรียกชื่อเขาสิ..

มันคงจะเป็นไปไม่ได้..   ชายหนุ่มจึงต้องเงียบต่อไป   คงอีกไม่นานที่จียงจะเปลี่ยนเบอร์ทิ้ง   เขาไม่รู้ว่ามีเวลาอีกเท่าไร   เหลือช่วงเวลาปาฏิหาริย์อีกเท่าไร   ซึงฮยอนไม่เคยรู้สึกโง่เง่าเท่านี้มาก่อน    ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง    หรือว่าเขาควรถอดใจกลับไป?  

มีทางไหน..ที่จะบอกหมอนั่นว่าเขายังเหมือนเดิม   บอกว่าอยากจะชดเชยเรื่องต่างๆที่เขาเคยทำไว้   อยากจะเริ่มต้นใหม่โดยที่ไม่ทำให้เจ็บปวด   ช่วงเวลาหนึ่งปีที่ห่างหาย..มันทำให้คิดทบทวนถึงอดีตได้ดี   แต่...เขาไม่ได้คำตอบว่าใครผิด   ปมปัญหามันเริ่มที่ตรงไหนเขาตอบไม่ได้

ซึงฮยอนลูบปลายนิ้วบนมือถืออีกครั้ง   เขารู้แค่ว่า อยากเจอ อยากพบ  อยากถาม  อยากพูด  อยากขอโทษ อยากอยู่ใกล้ๆ  อยากจูบริมฝีปากนั่น..หรือโอบไหล่อย่างทะนุถนอม..ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำ   เขาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเรียวปากจียงอ่อนนุ่มเพียงไร   มันอุ่นจัดหรือว่าเย็นชืด..

เขาไม่เคยรู้...

"Yes?...."

"............................................."

"....................will you speak?"

เขาปิดเครื่อง..สัญญากับตนเองว่าพรุ่งนี้จะโทรหาเป็นวันสุดท้าย   ชายหนุ่มนอนเหยียดยาวบนเตียงแคบๆ   นึกถึงเมื่อกลางวันที่ร่างเพรียวเดินเข้าคลินิกจิตแพทย์   ดูคุ้นเคย.. กับสถานที่   ชายสูงวัยคอยไปรับไปส่งตลอดเวลา..คงจะเป็นพ่อ   ถ้าหากว่าท่านรู้ว่าลูกชายเพียงคนเดียวเป็นอย่างนั้นเพราะเขา    คงไม่รอช้าที่จะชกหน้าเขาสักหมัด   เขาสาบานว่าจะไม่หลบแม้แต่น้อย  

แค่นั้นมันยังไม่สาสมไปด้วยซ้ำ...

+++

เส้นทางในชีวิตประจำวันของควอนจียงคือคลินิก บ้านและทะเลสาบใกล้ๆ   ออกจากบ้านตอนสายๆ ไปหาจิตแพทย์ประมาณหนึ่งชั่วโมง   อาหารกลางวันที่ร้านอาหารขยะ   และก่อนเข้าบ้าน...หมอนั่นชอบนั่งนิ่งในตอนเย็นมองดูท้องฟ้าริมทะเลสาบ   ม้านั่งสีเขียวหันหน้าเข้าหาแหล่งน้ำใส    ไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากสายน้ำที่ไหลเอื่อย   ไม่มีใครเดินผ่านหรือว่าเสียงรบกวน   แต่ซึงฮยอนก็พอใจที่จะนั่งอยู่ห่างๆและมองภาพนั้น   ราวกับว่าเขาได้นั่งใกล้ๆกัน...   อย่างน้อยเขาสามารถดูแลได้หากมีอะไรเกิดขึ้น    ท้องฟ้ายามโพล้เพล้ของที่นี่ดูอ่อนอุ่น    แผ่นหลังบอบบางของหมอนั่นราวกับกำลังคะนึงหาอะไรบางอย่าง

กำลังร้องไห้...?

วูบหนึ่ง..ที่เกิดขึ้นในสมองคือ เขาทำในสิ่งที่ใช่แล้วใช่ไหม?   เขาอยากมั่นคงกว่านี้แต่ที่ปล่อยให้ผ่านเลยมาก็มากเกินกว่าที่จะทนได้  

หรือเขาควรที่จะกลับไป?

ร่างสูงเดินตามในระยะไกลเพื่อส่งควอนจียงที่หน้าบ้าน    แน่ใจแล้วว่าหมอนั่นเข้าบ้านเรียบร้อยถึงเดินกลับไปที่พักซึ่งอยู่ถัดไปสองถนน    อพาร์ทเมนต์เล็กๆและมอเตอร์ไซค์เช่า    ชายหนุ่มตรวจความเรียบร้อยก่อนจะเดินขึ้นห้องชั้นสาม   พรุ่งนี้เขาอยากไปส่ง...ไม่สิ   พบหน้าอีกครั้ง

เชวซึงฮยอนคนเดิมหายไปไหนเสียล่ะ    ไม่เป็นอย่างที่เขาคิดก่อนขึ้นเครื่องเลยสักนิด    มันไม่ง่ายเลย...

อยากได้หมอนั่นกลับมาใช่ไหม?   ...คำว่า "ใช่" กระแทกอกเปรี้ยงใหญ่   

ถ้าอย่างนั้น.......เขาต้องได้!

"Yes?...."

"............................................."

".........Is somebody there? Who are you? Answer me now!"

"............................"

"Hey, if you don't wanna find yourself in trouble, stop fucking call me! Get it, right?" ปลายสายตะโกนกลับมา

"..........................."

เขายิ้ม

+++

รถคันสีดำของบ้านควอนเลี้ยวแตกต่างไปจากเส้นทางเดิม   ซึงฮยอนเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์ตามไปด้านหลัง    มันไม่ใช่อย่างที่เขาตั้งใจไว้แต่แรก    เขาคิดว่าถ้าหากจียงออกจากคลินิก จะมีเวลาประมาณสิบนาที    ชายหนุ่มคิดจะใช้ช่วงเวลานั้นเพื่อคุยหรืออาจจะลาจากกันด้วยดี    ถนนแอชเชอร์อเวนิวเป็นแหล่งท่องเที่ยว    ร้านเล็กๆมากมายซ้อนแทรกในตรอกซับซ้อน    เขามองร่างเพรียวเดินเข้าร้านซีดีหลังแยกจากพ่อหน้าร้านขายอุปกรณ์ตกปลา

มันคงจะถึงเวลาพิสูจน์

หากว่าหมอนั่นไล่ตาม...  หากว่าหมอนั่นยังคิดคะนึงถึงกัน    หากว่าหมอนั่นจะรักเหมือนที่เคยบอกว่ารัก...    ร่างสูงเดินผ่านหน้าร้านในจังหวะที่จียงเงยหน้าขึ้นจากแผงซีดี    ราวกับหัวใจจะหยุดเต้น...หากว่าหมอนั่นไม่เห็นหรือว่าไม่วิ่งตามหาล่ะ?    ช่วงเวลาที่หยุดนิ่งผ่านพ้นไป...เสียงตะโกนโวยวายเกิดขึ้นที่ด้านหลัง   เสียงของหมอนั่น...พูดอะไรสั้นๆกับชายผิวหมึก

นั่นจะใช่เพราะเขาหรือเปล่า?

ชายหนุ่มเลี้ยวเข้าตรอกทางซ้ายมือ    ลานน้ำพุมีผู้คนบางตาทั้งที่เป็นวันหยุด     ร่างสูงก้าวขึ้นไปบนระเบียงชมเมือง    จากตรงนี้เขาคงจะได้เห็น...ถ้าควอนจียงตามมา    มือเขาสั่นเมื่อเห็นแผ่นหลังบางๆหอบหายใจมาหยุดที่ริมบ่อน้ำพุ    เขามองอย่างไม่เชื่อสายตา..    มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

ซึงฮยอนกดโทรออกเบอร์เดิมแรกสุด    เขาเห็นว่าร่างเพรียวยกมันขึ้นแนบหูโดยไม่ได้ใส่ใจกับเบอร์บนหน้าจอ

"พ่อฮะ..ผมคิดว่าผมหลงทางล่ะ"

"................................."ซึงฮยอนยิ้มเล็กๆที่ร่างเพรียวคิดว่าพ่อโทรมา..เขาจึงเงียบต่อไปเพื่อดูปฏิกิริยา

"เอ๋..?"จียงยกมือถือขึ้นดูเบอร์และเตรียมขว้างลงน้ำพุขณะเดียวกันซึงฮยอนตัดสินใจกรอกเสียงลงไป    พยายามแค่ไหนเพื่อไม่ให้น้ำเสียงลิงโลดและตื่นเต้นจนเกินไป    พยายามแค่ไหนไม่ให้เสียงสั่นตามอารมณ์ในอก

"....เหนื่อยไหมควอนจียง"

"...................นาย"เขาเห็นหมอนั่นหมุนวนรอบตัวเพื่อมองหาเขา

"ที่วิ่งไล่...เพราะนายคิดถึงฉันใช่ไหม?"มันเป็นสิ่งที่เขาอยากรู้แทบบ้า   สีหน้าแตกตื่นและดวงตาเป็นประกายอย่างนั้นเป็นเพราะเขาหรือเปล่า   หอบหายใจกระชั้น...เพื่อฉัน?

"......อยู่ที่ไหน?"

"นาย..น่ะ...ยังเหมือนเดิมหรือเปล่า"ซึงฮยอนกลั้นหายใจพูดประโยคนี้ออกมา   มันหนักอึ้งมานานนับปีและตอนนี้เขาจะได้บอกออกไป...

".........นายอยู่ที่ไหน?"

"............ฉันน่ะยังเหมือนเดิม   แต่ฉันยอมรับว่าเพราะนาย..ฉันจึงเจ็บปวด   เพราะนาย..ฉันจึงทรมาน   เพราะนาย..ฉันถึงทำอย่างนั้น  แล้วทำไมนายถึงไม่..บอกฉันล่ะ  .. บอกฉันตั้งแต่แรก"

"บอกอะไร.."

"บอกว่านาย..รักฉัน"

"นายเคยให้โอกาสฉันอย่างนั้นหรือ    นายบอกสิวะคนที่ไล่ฉันจนตกหน้าผาคือใคร"

"ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องซ่อนหากันอย่างนี้ต่อไป"

ชายหนุ่มกดตัดสาย...  รอยยิ้มเล็กๆเกิดขึ้นที่มุมปาก    เขาพูดจาร้ายกาจออกไปอีกแล้ว   แต่คราวนี้ไม่เหมือนกับในอดีต..เขาไม่ได้หมายความอย่างที่พูด   มันเพียงพอแล้วที่เขาจะมั่นใจ    เขาไม่ได้ยึดติดเพียงฝ่ายเดียว...    เขาจะเดินลงไป...เพื่อการเริ่มต้นใหม่   เพื่อซับน้ำตาที่เอ่อท้น..  

เขาจะลงไป..เพื่อโอบกอดร่างนั้นอีกครั้ง

+++

END What ‘Lies' Beneath Special Chapter #2

 ปล. สำหรับผู้ต้องการเก็บไฟล์หรือว่าอ่านในนี้ไม่ถนัด  เรามีให้โหลดค่ะ...เย้   คลิกด้านล่างนี้ได้เลย

 medirefire-->what 'lies' beneath special chapters #1-2