Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: Enigma #4

Subtitle: Before the Moon Rise

Author: ENIGMA

Fandom: BIGBANG

Genre: Romantic drama, AU, Yaoi, Flashback

Rate: NC-17 [overall story]

Status: Miserable ongoing [can't see the end]

Author's note: Don't expect for anything because I've started it from nothing. Don't copy any part of it without my permission. All happens here is just my imagination. Hope you would have some fun.

หนึ่ง.          เรื่อย.. เอื่อย.. เหนื่อยอ่อน.. ถอนใจ...

สอง.           เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นจินตนาการของผู้แต่ง   

+++

.

.

‘What's important is promising something to the people, not actually keeping those promises. The people have always lived on hope alone.'

Hermann Broch

#4

.

.

"นายหายไปไหนเมื่อวาน?"

"...ไปอวกาศ"

"ควอนจียง!"

ทงยองเบโยนนิตยสารไทม์เล่มล่าสุดลงกับโต๊ะ   ถ้าไม่ติดว่าพาร์ทติชั่นของที่ทำงานมันไม่เก็บเสียง เขาจะตะโกนให้ลั่นห้อง   เพื่อนตัวดีของเขานั่งเอนหลังบนเก้าอี้   สองขาเรียวยาวไขว่พาดบนโต๊ะทำงาน   ดินสอแท่งโปรดหมุนกลับไปกลับมาที่ปลายนิ้วของจียง   สีหน้ายียวนกวนใจ   ท่าทางของเขาดูไม่ใส่ใจนักกับคำบ่นของเพื่อน   ยองเบขมวดคิ้วก่อนก้มลงกระซิบดุดัน

"วันนี้นายต้องไปให้ได้"

"Shut the fuck up."จียงกระซิบตอบมาดุดันไม่ผิดกัน   พนักงานทยอยเดินออกจากสำนักงานเพื่อพักเที่ยง   พนักงานหญิงส่วนใหญ่ชำเลืองมองดีไซเนอร์ร่างเพรียวก่อนจะเดินออกไป   ยองเบกระแอมไอเล็กน้อย  ไม่นานนักก็เหลือชายทั้งสองเพียงลำพัง   ร่างเพรียวดึงแฟ้มงานออกมาจากซองข้างที่นั่ง  

ยองเบเหลือบมองรูปผลิตภัณฑ์ที่ยังระบายสีไม่เสร็จบนนั้น   ฉลากไวน์...  งานตั้งชาติหนึ่งมาแล้วยังจะหยิบขึ้นมาทำบังหน้า   เขาฉกแผ่นกระดาษจากมือของจียงและโยนไปที่โต๊ะข้างๆ   ร่างเพรียวเลิกคิ้วเชิงถาม

"แล้วอย่างนี้เมื่อไรจะได้คุยงานวะ?"

"ไปทีไรมีแต่เรื่องซวยๆ"

"หืม?   ฉันไม่เห็นว่านายจะซวยตรงไหน"

ยองเบหันมองนอกหน้าต่าง   ท้องฟ้าตอนเที่ยงเจิดจ้า   ลายเมฆกรีดริ้วบางๆที่มุมลับตา   จากเงากระจกร่างที่อยู่ด้านหลังกำลังขีดเขียนสะเปะสะปะ   เขาขยับปกเสื้อสูทลำลองขณะคิดใคร่ครวญถึงเหตุผล 

"สงสัย..ถ้านายไม่ไปก็คงต้องให้ซึงฮยอนมาที่นี่แทน?"

จียงเงยหน้าขึ้นมองเขาในทันที   ร่างสันทัดหลุดยิ้มชั่ววูบ   แม้ว่าเงาในกระจกจะไม่ชัดแต่เขารู้ว่าเพื่อนตัวแสบจะทำหน้าอย่างไร   ...แต่ที่แน่ๆคือกำลังเดาะลิ้นอย่างชั่งใจ

"เลือกเอา  ว่าจะไปหาหรือนั่งอยู่เฉยๆ"

"ยองเบ ฉันพูดจริงๆ งานน่ะฝากผ่านนายมาก็ได้นี่หว่า เรื่องคอนเซปต์หรือว่าความต้องการของลูกค้าน่ะ   ปรกติถ้าฉันไม่ได้คุยเอง  ฉันก็ให้เออีเขาคุยอยู่แล้ว"

ร่างสันทัดยืนนิ่ง

"ว่าไงละยองเบ?   มันไม่ผิดวิสัยไปหน่อยหรือไง?   หรือว่ามันมีลับลมคมในอะไร"

"ฉันควรถามนายมากกว่า   ถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างนายกับหมอนั่นมีแค่นั้นจริง  ทำไมนายปฏิเสธที่จะคุยขนาดนี้    นายไม่ได้ปิดบังอะไรฉันไว้แน่นะ?"จียงจ้องตาผู้พูดเขม็ง   ยองเบถามอย่างไม่เร่งร้อนอะไร น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เป็นการเป็นงาน  

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ

"กี่โมง?"ควอนจียงยอมมือยอมแพ้พลางหลับตา   สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่สบอารมณ์  เขามองชุดที่ตนเองใส่มาวันนี้   กางเกงยีนส์ปอนๆและเสื้อยืดตัวบางสีเทา   ...ที่นั่นหนาวเสียด้วย

ยองเบยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน...

+++

ไม่น่าหลงกลมาเลยพับผ่า..   ควอนจียงนั่งมองสองร่างที่กำลังเบียดชิดกันบนเบาะตรงข้าม    ผู้หญิงผมสั้นนั่งคลอเคลียหมอนั่นไม่ห่าง   แล้วในวันนั้นยังมีหน้ามาถามถึงมินอา    ร่างเพรียวรู้สึกตัวว่ามองท่อนแขนเรียวของหล่อนมากเกินไปจึงยกแก้วเครื่องดื่มไว้ในมือ   น้ำแข็งในแก้วละลายตัวอย่างเชื่องช้า   ทงยองเบดึงแผนงานจากแฟ้ม   รายชื่อผู้ร่วมหุ้นยาวเป็นหน้าๆ   เขาพยายามชะโงกอ่านแต่เพื่อนสนิทของนั่งห่างจากเขาไปมากโข  

เหมือนมาเป็นส่วนเกิน...

เสื้อตัวนี้ก็บาง..จียงรู้สึกหนาวเล็กๆที่ต้นคอ   ไม่ได้สนใจบทสนทนาที่กำลังเดินทางอยู่รอบๆ   ซึงฮยอนและแววตานิ่งเย็นพูดคุยกับยองเบโดยไม่มองเขาด้วยซ้ำ   แต่เขาสังเกตเห็น..ว่าปลายนิ้วของร่างสูงไม่ได้หยุดนิ่ง   มันไล้ผ่านต้นแขนของฝ่ายหญิงกลับไปกลับมา  

จียงจ้องมอง..

กระโปรงของหล่อนสั้น   สายเสื้อเส้นเล็กราวกับพร้อมถูกปลดได้ทุกเมื่อ   ปลายนิ้วของซึงฮยอนเลื่อนไปที่มัน..เหมือนรู้ว่าเขากำลังสนใจ   หนึ่งสะกิดสายดำเลื่อนไหล   สะกิดสองรั้งสายกลับที่เดิม   จียงเงยหน้ามองเจ้าของมือ   ร่างสูงสบตาประชัน

"ฉันไปห้องน้ำเดี๋ยว"

จียงอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยขึ้นกลางปล้อง   เขาผุดลุกขึ้นยืนและรีบเดินออกมาจากที่ตรงนั้น    รู้สึกถึงสายตาของซึงฮยอนจี้ติดท้ายทอย   เขาเปิดประตูห้องน้ำและรีบเปิดก๊อกน้ำเพื่อล้างมือ    มองหน้าตนเองในกระจก..แล้วก็ต้องเบือนหน้าหนี

หมอนั่นมันจงใจ!

แดมน์...ไม่อยากกลับไปนั่งตรงนั้นเลย   ร่างเพรียวโอ้เอ้อยู่ในห้องน้ำสีแดงเข้มสักพัก   ถ้าเขาดื้อกลับไปเฉยๆอีกมันก็ต้องมีครั้งต่อไป   ถ้าทนๆให้มันจบไปก็ไม่ต้องมีอะไรอีก   เมื่อคิดอย่างนี้แล้ว ร่างเพรียวผลักประตูออกไปอีกครั้ง   ปลายเท้าสะดุดกับรองเท้าหนังราคาแพงคู่หนึ่ง   เจ้าของรองเท้ายืนกอดอกพิงกำแพงอย่างนิ่งเฉย   ผมดำปรกหน้าเล็กน้อยแต่มันไม่สามารถบดบังแววตาคู่นั้นได้

"ชอบหล่อนไหมล่ะ?"

"นายหมายถึงใคร?"

"ซอนเย...   คนที่มากับฉัน"

"ฉันไม่ใช่นาย"

"อย่างนั้นเหรอ?   เห็นนายมองหล่อนไม่วางตา"ซึงฮยอนพูดเสียงทุ้ม   ...อาจจะคิดไปเองว่ามีเสียงเยาะหยันเจือปน   ร่างสูงคลายวงแขน จียงถอยหลังหนึ่งก้าว   เขาไม่อยากพูดว่าสิ่งที่เขามองไม่ใช่เนื้อหนังมังสาของซอนเยอะไรนั่น   สองขาพร้อมที่จะเดินออกจากตรงนี้แต่ร่างที่ยืนค้ำตระหง่านไม่ปล่อยให้เขาเดินกลับไปโดยง่าย

จียงเงยหน้าขึ้นมอง

"หลบไป"

"ไม่สนใจหล่อน..แล้วนาย ‘สนใจ' อะไร?"

ร่างเพรียวเบี่ยงตัวไปด้านขวาแต่แขนยาวเอื้อมกางขวางไว้   จียงหันไปอีกด้านทันทีแต่มือแข็งแรงรวบเอวพร้อมผลักชนกำแพงด้านข้าง   ทำไมเรื่องไม่จบไม่สิ้นสักที   จียงเตรียมชกร่างสูงให้พ้นทางแต่ก่อนที่จะง้างหมัดซึงฮยอนโน้มใบหน้าลงฝังเขี้ยวที่ซอกคอ   ร่างเพรียวนึกถึงภาพทะเลที่ใสสงบแต่พลันมีสายฟ้าฟาดลง...ฝนพรั่งพรู  

คมเขี้ยวขบเค้น...เย็น ตกใจ เจ็บ ดิ้นรน

ร่างเพรียวดันไหล่ด้านหน้าแต่ไม่เป็นผล   หากใครมาเห็นเข้า..   หากว่ายองเบมาเห็น   ชายหนุ่มร่างสูงกัดย้ำซ้ำที่เดิม   ซึงฮยอนเลื่อนมือผ่านเนื้อผ้าจากด้านล่างขึ้นมาถึงส่วนนูนบนอก

...บิดเบาๆ

"ซึงฮยอน!"

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นและปล่อยมือ   เขากระชากชายเสื้อของจียงและสะบัดมันทิ้งราวกับแขยงมือ  

"จะบอกอะไรไว้อย่าง..   ...เสื้อตัวนี้มันบางชะมัด    มองเห็นอะไรไปถึงไหนต่อไหน..." 

ควอนจียงยกมือขึ้นป้องที่ลำคอราวกับเกรงว่าร่างสูงจะโน้มลงมากัดอีกครั้ง   ความเงียบลอยวนอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่ซึงฮยอนจะหันหลังเดินกลับไป   เขาเกรงกลัวอะไรที่จะชกหมอนั่นสักหมัด   ความเจ็บแล่นริ้ววนรอบแผลเมื่อมือแตะโดน   เขาหงายฝ่ามือขึ้นมอง   สีแดงจางๆติดปลายนิ้ว

เลือด..

ทะเลหลังฝน... ไม่น่ามอง

+++

TBC