Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: Enigma #5

Subtitle: Before the Moon Rise

Author: ENIGMA

Fandom: BIGBANG

Genre: Romantic drama, AU, Yaoi, Flashback

Rate: NC-17 [overall story]

Status: Miserable ongoing [can't see the end]

Author's note: เรื่อย.. เอื่อย.. เหนื่อยอ่อน.. ถอนใจ... และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นจินตนาการของผู้แต่ง   

+++

.

.

‘What's important is promising something to the people, not actually keeping those promises. The people have always lived on hope alone.'

Hermann Broch

#5

.

.

"จียง..นี่งานของนาย   หวังว่านายคงเข้าใจอย่างคร่าวๆแล้วนะ"

ร่างเพรียวพยักหน้าก่อนจะรับแฟ้มและอัลบั้มรูปเล่มใหญ่มาถือไว้   ยองเบเลิกคิ้วมองเพื่อนที่พยายามเบี่ยงตัวเฉียงใส่เขา

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอกลับเลย นี่คือครั้งสุดท้ายแล้วใช่ไหมจนกว่าจะพรีเซนท์งาน? มีอะไรก็ติดต่อผ่านยองเบแล้วกัน"

ประโยคหลังเขาพูดลอยๆไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร   ร่างเพรียวหอบแฟ้มและอัลบั้มรูปเดินปัดออกจากแบล็กเพิร์ลทันที   ยองเบยกค็อกเทลขึ้นจิบ   แผ่นหลังของเพื่อนสนิทหายไปหลังประตูหน้าร้าน   เขาชำเลืองร่างสูงฝั่งตรงข้ามก่อนเอ่ยถาม

"ไม่ตามไปหรือไง?"

"..........................."

"นี่...จะไปไหนต่อไหมคะ?"ซอนเยม้วนปลายผมเล่นอย่างหน่ายๆ   สายตาของหล่อนแทบไม่หลุดจากโครงหน้าคม   ความหวามไหวแฝงกายโลดแล่นในน้ำเสียง   ดวงตายาวรีของซึงฮยอนทอดนิ่งที่เตกิล่าซันเซท   สีส้มของมันกระท่อนกระแท่นใต้แสงไฟนวลนิ่ง..หรือเขาตาฝาดไป?  

"คิดว่าไม่...เธออยากไปไหนล่ะ?"

"แล้วคุณล่ะ?"

"บ้านเธอเป็นไง?"

ซอนเยหลุดหัวเราะเล็กๆและลุกขึ้นแทนคำตอบ  หล่อนพร้อมที่จะไปจากที่นี่นานแล้ว   เรื่องที่คุยมีแต่เรื่องน่าเบื่อ   ยองเบนั่งพิงพนักอย่างสงบนิ่งมองหญิงสาวและชายหนุ่มตรงหน้า   ซึงฮยอนล้วงกระเป๋าเพื่อจะหยิบกระเป๋าเงินแต่ร่างสันทัดโบกมือเชิงปฏิเสธ

"ถือว่าฉันเลี้ยง.."

"อย่ารับของฟรีจากพ่อค้า"เสียงทุ้มพูดอย่างเรียบเฉย

"นั่นหลักการของนายหรือไงซึงฮยอน?   ...ขอเตือนไว้นิดว่าจะเล่นอะไรก็เพลาๆบ้าง"ร่างสันทัดปรายตาไปที่ร่างบางซึ่งฉอเลาะไม่ห่างชายชุดดำ   ยองเบดื่มราวกับกระหาย   "อย่าลืมว่าฉันจะขายสินค้าของฉันให้กับผู้ที่ให้ราคาดีที่สุดเท่านั้น"

"...........นั่นนายหมายถึง?"

ซอนเยกระตุกแขนเรียวยาวของซึงฮยอนเพื่อเร่งเร้า   เพลงแจ็สทอดเวิ้งบรรเลงเสียงนิ่งจนน่าใจหาย   หล่อนไม่เข้าใจว่ามีอะไรในประโยคของยองเบที่ทำให้คู่ควงของหล่อนถลึงตาจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย   กล้ามเนื้อแท่นแขนใต้ร่มผ้าเกร็งแน่นฝืนแรงดึงของหล่อนไว้ทันที   ซอนเยนิ่วหน้าและเดินออกจากร้าน   ซึงฮยอนไม่มองตามหล่อนไปด้วยซ้ำ   ยองเบยกแก้วขึ้นดื่มอึกสุดท้าย..

"ไม่ตามไปหรือไง?"

"ที่นายพูดอย่างนั้นหมายความว่าไง?"

"...หมายความว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่นายน่ะสิ"ร่างสันทัดยกแก้วส่องประกายล้อแสงไฟด้านบน  

.

.

เท่าที่มองผ่านเนื้อแก้ว..สีหน้าของซึงฮยอนเป็นกับแกล้มชั้นดี

+++

.

บ้าชิบ...ควอนจียงคลำลำคออย่างเบามือ   มันแสบนิดๆหวังว่ามันคงจะแค่ถลอก?   กลับบ้านไป..เขาจะอาบน้ำเป็นอย่างแรก   เขาไม่มีทางมองแผลเด็ดขาด   เรื่องแค่นี้...

แต่ทำไมหมอนั่นจะต้อง...

บนรถไฟใต้ดิน เขารู้สึกเหมือนทุกสายตาจับจ้องมาที่ซอกคอ   จากทางซ้าย...ทางขวาหรือแม้แต่คนที่กำลังยืนพิงที่ว่างข้างหน้าต่างตรงนั้น   ทุกคนล้วนจ้องมอง..   จียงมองกระจกฝั่งตรงข้าม เขาดูปกติดี..แต่การมีอยู่ของแผลบ้าๆนี่ต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกเป็นจุดสนใจ   ความรู้สึกโดดเดี่ยวในฝูงชนปนเปกลับไปกลับมากับความกลัวการถูกเพ่งมอง   ห้องขาวของตู้ขบวน..ความมืดด้านนอกกระจก..อากาศเย็นยิ่งทำให้เขาตัวเล็กลีบ  

เขาอยากได้ไม้ขีดไฟ..

ความคิดแปลกประหลาดพุ่งทะลุทุกความคิดขึ้นมา   เขาอดหัวเราะกับตัวเองไม่ได้   ถ้าอยากจะได้..เอาไฟแช็กไม่ดีกว่าหรือไงนะควอนจียง?   ทำไมต้องเป็นไม้ขีด..   

คนบางตาลงเมื่อถึงปลายสถานี  ร่างเพรียวเดินหอบแฟ้มเอกสารและอัลบั้มรูปขึ้นห้อง   ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปแทบอยากจะขว้างพวกมันออกนอกหน้าต่างเพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจ   สุดท้ายแล้วจียงโยนพวกมันลงบนโต๊ะตัวเตี้ย   เขาถอดแหวนเงินลงกล่องและปลดเสื้ออย่างรวดเร็ว  

ปลายเท้าก้าวเข้าห้องน้ำทางซ้ายมืออย่างไม่รีรอ   เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเสี้ยววินาทีที่จียงปิดประตูลง   น้ำจากฝักบัวหยดแรกไล้ผ่านแผลยังไร้ความรู้สึก   จนเมื่อน้ำสาดซัด ความแสบเกิดขึ้นที่หน้าผิว   ตอนนี้มันเริ่มบวมเล็กน้อย  จียงรู้เพราะส่วนนูนโค้งใต้ปลายนิ้ว      แม้ว่าเขาไม่อยากจะโดนมันสักเท่าไร

โลกภายนอกเป็นอย่างไรไม่รู้..ที่เขารู้คือโลกใต้สายน้ำและความรู้สึกที่ยังหลงเหลือบนแผลนี่  

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นต่อเนื่องเมื่อร่างเพรียวเดินออกมา   ชุดคลุมอาบน้ำหลวมเปียกชื้น   เขาไม่เร่งร้อนรับโทรศัพท์เท่าที่ควร   อย่างไรที่มีเบอร์ของเขาก็คือคนสนิทและก็รู้ดีว่า-จียง-กับ-มือถือ-ไม่ได้ถูกโรคกัน   เบอร์แปลกตาขึ้นบนหน้าจอ   แต่เขารู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหน   ผ่านไปห้านาทีปลายสายไม่ลดความพยายาม 

ใคร...?

จียงตัดใจกดรับด้วยเสียงเงียบ

"....................................."

".............................................."

"ครับ?   อย่าบอกนะว่า.."

"......................................"

"ผมไม่รู้ว่าเป็นเบอร์ของพี่"

"......................................................................................................."

"เอาสิครับ   ผมไม่ได้จับมานานแล้วด้วย    ตั้งแต่จบมาผมปล่อยร้างไปเลย"

"....................................................."

"ก็สบายดีครับ   พี่ได้เบอร์มาได้ไง"

"...................."

"อาฮะ...เปล่าฮะ  พี่คิดถูกแล้วเพราะผมไม่ค่อยเปิดเครื่อง"

"........................................"

"ได้ครับพี่ไว้คุยกันคราวหน้า"

"......................................................................................"

"บาย"

จียงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะตัวเดิม   อากาศเย็นเลี้ยวลดพันกาย   เขานึกถึงบรรยากาศเก่าๆสมัยเรียนมหาวิทยาลัย    เสียงดังสนั่นที่คุ้นเคยหรือแม้แต่สัมผัสเยียบเย็นของโลหะ   วันที่เขามีโอกาสดีๆและความจำแสนเลวร้ายไปพร้อมๆกัน  

ไม้ขีดกับไฟแช็ก   ตอนนี้เขายังไม่รู้ถึงความต่างของมันเท่าใดนัก

.

.

อย่างน้อย..มันก็อุ่นเหมือนกันล่ะนะ

+++

.

.

"หมอนั่นใครน่ะ?"เพื่อนตัวโตถามเด็กชายผอมบางซึ่งกำลังเก็บหนังสือลงกระเป๋า   ร่างเล็กไหวไหล่อย่างไม่ใคร่ใส่ใจ ก่อนมองไปทางที่อีกคนเพิ่งเดินจากไป

"อ้อ...เจ้านั่นน่ะเหรอ   ฉันเจอที่ร้านเกม   เพิ่งรู้ว่าเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกัน"

"เมื่อไร?"

"เมื่อวานไง   ที่นายติดชมรมแล้วไปไม่ได้"

"นายไม่รอเองต่างหาก"

"ฉันบอกนายล่วงหน้าไปสามวันแล้วว่าเกมภาคต่อล่าสุดจะลงร้านเมื่อวานนี้   ฉัน ...รอนายสามวันแล้ว"

"โอเค..แล้ววันนี้จะไป..."

"โทษทีนะซึงฮยอน   ฉันกำลังติดเกมที่เพิ่งได้มาน่ะ   ถึงนายไปที่บ้านฉันก็ไม่ได้คุยกันหรอก   เจอกันพรุ่งนี้นะ"เพื่อนร่างเล็กเหวี่ยงเป้ขึ้นพาดไหล่ก่อนโบกมือเดินออกไปจากห้องเรียน   เด็กชายตัวสูงใหญ่ยืนคว้างอยู่ลำพังในห้องร้างนักเรียน   ร่างเล็กปิดประตูกระแทกปัง..ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งห่างออกไป

สายตาคมขัดมองเงาของเพื่อนสนิทจากเบื้องหลังผ่านหน้าต่างห้องเรียน   เด็กนักเรียนทยอยเดินออกจากโรงเรียน   แผ่นหลังบางๆของจียงถูกกลืนหายไปกับชุดเครื่องแบบที่เหมือนๆกันนับร้อยนับพัน   

หันหลัง..  มองจากเบื้องหลัง..  เพื่อนใหม่...

เขาเกลียดคำเหล่านี้

รอยโหว่เล็กๆระหว่างเขาและจียงมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรนะ   พยายามมองเมินและคิดว่าสักวันมันจะหายไป   แต่เพราะในวันนั้น...วันสุดท้ายของการเป็นนักเรียนมัธยมต้น..   เขาถึงรู้ว่ารอยโหว่เล็กๆขยายกว้างเป็นปากเหวในฉับพลัน..

ชายหนุ่มร่างสูงถอนหายใจเมื่อนึกถึง   เขาหมุนรูบิกในมือกลับไปกลับมา   ปริศนาก้อนสี่เหลี่ยมในมือ   เขาเหลือเพียงสีเดียวก็จะเสร็จสมบูรณ์...อีกแค่สีเดียวแท้ๆ   แต่มันก็ทำให้เขาหมดความอดทนได้ทุกครั้ง   โยนมันทิ้งไปสุดมุมห้องก็หลายหนแต่เขาก็ต้องเอามันกลับมานั่งพิจารณา   รื้อให้มันกลับสลับสีเหมือนเดิมน่ะง่ายกว่ามากนัก

 และครั้งนี้ก็เหลืออีกสีเดียวอีกเช่นเคย

ซึงฮยอนโยนปริศนาในมือลงพรมห้องก่อนทิ้งตัวลงนอน   คำพูดของยองเบลอยวนดุจว่าสามารถคงอยู่นิรันดรในห้วงความคิด   กลับมาที่ห้องตอนไหนเขาจำไม่ได้   เจ้าของเล่นที่เขาเพิ่งโยนทิ้งจ้องตอบเขามาจากพื้นห้อง    เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทาย..   

คนอย่างเชวซึงฮยอนกับเจ้าปริศนาตัวจ้อย?     

"เกม...ในมือของฉันก็คือเกมของฉัน"

.

.

+++

TBC