Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: What ‘Lies' Beneath Special Chapter #3

Author: ENIGMA

Genre: AU, YAOI

Rate: PG-13

Status: complete

Author's note:   เอาเข้าไป เขียนแล้วหยุดมะได้...ทำไงดี๊   เหมือนเดิมค่ะ...อย่าคาดหวังอะไรเพราะมันอาจไม่เป็นอย่างที่คิดนะคะ  

Ps. Happy Valentine's Day to all depth of souls ( แต่ดันลงวันศุกร์ 13 -*-)

+++

#3

.

                .

                ร่างเพรียวนั่งอ่านนิตยสารเล่มหนาบนเก้าอี้สีเทา   ปลายนิ้วคีบหน้ากระดาษหน้าต่อไปไว้อย่างหมิ่นๆ    สายตาของเขาไล่ตามบรรทัดก็จริงแต่สมองกลับจดจำเรื่องราวที่ร้อยเรียงตรงหน้าไม่ได้สักอย่าง   สายฝนของเมืองนี้หนาวจับใจและที่แย่ไปกว่านั้นคือท้องฟ้าสีเทาทึบทึมด้านนอก   ไม่ว่าเมื่อไรเขาก็ไม่สามารถคุ้นเคยกับมันได้สักที  

ควอนจียงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเอื้อมหยิบถ้วยกาแฟเบื้องหน้า   กาแฟลาเต้..และลายใบไม้ขาว   เขาจิบมันเล็กน้อย..   สายตาที่พุ่งตรงมาทางเขาอย่างไม่ปิดบังทำให้เขารู้สึกเกร็ง   รสชาตินุ่มลิ้นของกาแฟไม่ได้แสดงความอร่อยเท่าที่มันควรจะเป็น    บังคับตนเองไม่ให้หันมอง..  สายตาคู่นั้นยังไล่มองจนเขาวางถ้วยสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ  

ร่างเพรียวดึงนิตยสารเข้าประชิดตัวมากขึ้น   ร้านกาแฟในเมืองนี้ค่อนข้างพลุ่กพล่าน   ถ้าสายตาคู่นี้แค่มองทิวทัศน์ด้านนอกกระจกล่ะ...เขาจะไม่ได้สำคัญตัวเองผิดไปงั้นหรือ   มองนาฬิกาข้อมืออีกไม่เกินสิบห้านาทีก็ถึงเวลานัด   หรือว่าจะไปเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้นเลยดี   เขาชักเกรงสายตาคู่นั้น..    เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางขวาและตรงมาที่เขา   จียงรีบปิดหนังสือและเตรียมลุกขึ้นจากเก้าอี้    แต่เงาซึ่งเคลื่อนตัวเมื่อครู่ปรากฏขึ้นขวางทางเดินของเขาอย่างจงใจ  

สายตาคู่นี้แหละที่จ้องมองเขา   ...ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว   ผมสีดำและโครงหน้าและกรามเรียวเล็กกว่าชาวยุโรปแต่กระนั้นก็คมกว่าหน้าของร่างเพรียวเอง   คนเอเชียไม่ผิดหรอกแต่..เพราะอะไรล่ะ   ทำไมถึงได้จ้องมองเขาไม่วางตา..

 เขาไม่รู้จักคนๆนี้แต่......มันกลับทำให้เขาคิดถึงคนอีกคน

อีกฝ่ายยกถ้วยกาแฟเชิงชวนดื่มมาทางเขา   จียงได้แต่จ้องมองสิ่งที่ผู้ชายนั้นทำอย่างเฉยชา   ผู้ชายคนนี้อาจจะแค่ต้องการเพื่อนชาติเดียวกันหรือว่าอยากจะทอดสะพานสัมพันธ์บางอย่าง   ร่างเพรียวไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตนเองได้   ราวกับว่าเขาไม่มีสิทธิในร่างกายของเขาเองอีกต่อไปแล้ว..ไม่มีสิทธิกระทั่งเหนือหัวใจของตนเอง

จียงสะบั้นทุกอย่างลงโดยยกหนังสือขึ้นบังหน้าอีกครั้ง   สักพักชายคนนั้นลุกขึ้นจ่ายออกจากร้านไป จียงลดหนังสือลงวางพาดตัก  ...กาแฟหายร้อนแล้ว

เป็นไปได้ไหม..ถ้าเขาจะเริ่มต้นใหม่กับคนใหม่

เป็นไปได้ไหม..ถ้าเขาจะเปลี่ยนมุมมอง

..ถ้าเขาจะเปลี่ยนใจ

.

.

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร..   วินาทีแรกที่เขาสบตาหรือเสี้ยววินาทีที่เดินผ่านกัน  

ทุกอย่างมันคลุมเครือและยับเยิน...  

ละอองฝนบางโปรยปรายลงแต้มกระจก เขาเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนได้ไม่ถึงเดือน   อากาศเดือนนั้นแย่สุดๆ   ทางเดินมักเฉอะแฉะด้วยน้ำฝนและดินโคลน   รองเท้าของเขามักจะเปื้อนสีน้ำตาลคล้ำก่อนจะถึงห้องเรียนทุกครั้งไป

อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเขาไม่ลืมร่มในวันนั้น..

รถรับส่งในมหาวิทยาลัยวิ่งช้ากว่าเดิมเมื่อฝนตก   ร่างเพรียวยืนรอรถที่ใต้ตึกเรียน   แม้ว่ามันจะไกลจากป้ายแต่เขาไม่อยากจะเปียกเพราะละอองฝน มันทำให้เขาไม่สบายง่ายกว่าฝนเม็ดใหญ่   แปลก...แต่มันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา

มันอาจจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวแต่เขาไม่เหมือนคนอื่นในหลายๆเรื่อง

จียงรู้สึกอย่างนี้มาตั้งนานแล้วแต่เขาไม่ได้บอกใคร  เขาชอบอะไรที่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาของคนอื่น   แม้แต่แม่ที่สนิทที่สุดก็พูดออกไปไม่ได้   เขาไม่กล้าคิดว่าแม่จะรับได้ไหม   หากว่ามันจะให้แม่เขาต้องเสียใจ เขาเลือกที่จะเก็บงำมันไว้ตลอดไปดีกว่า  

ร่างสูงหนึ่งหยุดยืนที่ข้างเขา..

สาบานว่ามันยาวนานไม่ถึงหนึ่งนาที

.

.

แรงชักจูงแรกมันอาจคือความปรารถนาทางร่างกาย  เขาคิดว่าอย่างนั้นขณะที่แผ่นหลังกว้างผ่านสายตา...    ไหล่กว้าง ผมดำสนิท โครงหน้าเรียวยาวและดวงตาคู่นั้น...  

ถ้าสบตากันตรงๆจะดีแค่ไหนนะ?

จียงนั่งกอดเข่าบนขั้นบันไดและเอียงคอน้อยๆมองร่างสูงที่ตั้งท่าจะวิ่งฝ่าฝนออกไป   กระเป๋าเป้ไนกี้สะพายพาดหลัง   แม้ว่าในมือจะมีร่มหนึ่งคันแต่ก็ตั้งใจจะวิ่งไปที่ป้ายรอรถเหรอ?

ร่างเพรียวอมยิ้มและซุกใบหน้ากับท่อนแขนตนเอง   ผมส่วนหนึ่งตกลงปรกหน้าเคลียหน้าผาก  เขาปรับสีหน้าไม่ทันเมื่อชายหนุ่มอีกคนวิ่งสวนขึ้นตึกมา   รอยยิ้มเอ็นดูของจียงยังคงค้างบนใบหน้า   ร่างสันทัดในชุดขาวพร้อมหมวกสีเดียวกันหยุดนิ่งชั่วขณะเมื่อสบตา    เขาจ้องมองจียงก่อนเอ่ยปากพูดคุยกับชายหนุ่มคนแรก

มันดังพอที่ร่างเพรียวจะได้ยินโดยไม่เสียมารยาท

"โทษทีชมรมเพิ่งเลิก   ฉันเอามาให้แล้ว"

"ถ้านายไม่วิ่งมา  ฉันว่าจะวิ่งไปรับอยู่พอดี   หนังสือกับรายงานไม่เปียกนะ?"

"จะกางร่มเดินมารับฉันหรือไง?"

"ชิท...เดินในร่มกับผู้ชายสองต่อสองน่าแขยงจะตายห่ะ  ฉันไม่ใช่โฮโมนี่หว่า"

.

.

จียงรู้สึกเหมือนถูกผู้ชายคนนี้ชกหน้า  

น้ำเสียงตะคั้นตะคอก   รู้ว่าอาจจะใส่อารมณ์หยอกกับเพื่อนสนิท   แต่ดวงตาเฉี่ยวคม..รั้นดื้อเสริมความหนักแน่นของคำพูด   อีกคนแค่ส่ายหน้าและหัวเราะเบาๆแต่สายตาของเขาประสานนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียว   ถ้าทำได้หรือว่าล่วงรู้ถึงเส้นด้ายแห่งความเจ็บปวดของพวกเขาทั้งหมด   เขาจะไม่ปล่อยให้ตนเองถูกช่วงชิงสายตา      เขาจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากที่ตรงนั้น   เขาจะปฏิเสธร่มจากมือคู่นั้น  

เขาจะ...

สายเกินรู้ตัว ปมด้ายที่เขาก่อ...มันรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก   ถ้าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นและตายอย่างเงียบๆในใจของเขา...   ตายตั้งแต่คำพูดหักหาญแบบนั้นของซึงฮยอน   เจียมตนว่ามันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่ครั้งนั้น..   มันคงจะเจ็บน้อยกว่านี้มาก...มาก

แต่เขาก็รับร่มจากมือของทงยองเบ

ผู้ชายคนนี้ยิ้มอย่างอบอุ่น เสนอร่มให้ในวันฝนพรำ   ก่อนจะออกวิ่งฝ่าละอองน้ำไปที่ป้ายรอรถกันกับเขาคนนั้น   ชั่ววูบหนึ่งจียงหวังว่าเจ้าของร่มที่แท้จริงจะใยดีกับสิ่งที่เพื่อนกำลังทำ  ทงยองเบ...ถ้าไม่เข้าใจว่าเขาเป็นทอมก็คงจะรู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ผู้หญิง   ทำไมเขาไม่ฉุกคิดถึงแววตาเทิดทูนของยองเบในตอนนั้น..

ไม่มีประโยชน์สักนิดควอนจียง..

เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ในตอนนั้น   รอยความทรงจำสีจางย้อมทับด้วยความรู้สึกรุนแรงสีเข้ม   เขาพยายามจะลบมันออกไปเพื่อมองเห็นอดีต   แต่เขาทำได้เพียงโยกย้ายความรู้สึกเจียนล้นไปอีกที่ช่วงเวลาสั้นๆพอให้อดีตแทงยอดขึ้นมา   ...พลุ่งพล่านพลันพรั่นพรึง 

แค่อยากจะจับร่มที่คนๆนั้นเคยจับ

เท่านั้นเอง...

.................ตัวตนที่น่ารังเกียจ

เขาโค้งแนะนำตัวกับหมอนั่นพูดทักทายเพียงสิบห้าวินาทีและคืนร่มให้   ร่างสูงก็เบือนหน้าไปทางอื่น   มีเรื่องพูดคุยกับคนอื่นมากมายแต่ไม่สักเรื่องสำหรับเขา   ในบางครั้งที่เขาไม่รู้ตัว สายตาของซึงฮยอนจะจับจ้องอย่างจับผิด   ทอดมองเพียงชั่ววูบ..ก่อนละสายตาไป   หลายครั้งที่เขาแกล้งเหม่อลอยเพื่อลวงล่อให้สายตาคมของหมอนั่นหยุดที่เขานานอีกนิด  

...แค่อีกนิด  

เขาและซึงฮยอน...แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องรู้จักกันด้วยซ้ำ..ที่เขาคบด้วยคือทงยองเบ   ทงยองเบ...คนที่ยิ้มและเลิกนิสัยเพลย์บอยเพื่อเขา  

จียงไม่ได้ห้าม..  

จียงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการที่ผู้ชายกับผู้ชายคบกันต้องทำอย่างไร   มันจะให้ความรู้สึกแบบไหน   เขาไม่ค่อยเข้าใจเพราะคนที่คบและคนที่ทำให้เขารู้สึกร้อนรนคือคนละคนกัน   เขาไม่รู้แย่สักนิดถ้ายองเบจะเพลย์บอยเหมือนเดิม   เขาไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังโดนหลอกหากว่ายองเบจะไปกับคนอื่นบ้าง   พอเถอะ...มันก็แค่คนแย่ๆหาข้ออ้างให้ตนเองรู้สึกผิดน้อยลง..

.

.

                ยองเบเป็นคนดีเกินกว่าจะเลือกคนรักมากกว่าเพื่อน

                ..และเลือกเพื่อนมากกว่าคนรัก

นึกชังหลายครั้งในเวลาที่อยู่กับยองเบแต่เมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่เขาสามารถเดินผ่านใกล้ๆหรือนั่งโต๊ะเดียวกันกับซึงฮยอน...แม้จากระยะไกล   หรือช่วงเวลาที่เขาสามารถมองแผ่นหลังซึงฮยอนขณะแข่งบาสเก็ตบอล ...ไปเชียร์ ไปกินข้าวหรือแม้แต่รอยยิ้มเล็กๆเมื่อเดินสวนกันที่ระเบียงตึกเรียน  เขามีความรู้สึกไร้รูปร่างพองคับอัดแน่นในช่องอก   มันจะเต้นตุ้บเมื่อเจอหน้าคนๆนั้น...มันช่างต่างจากที่เขาพยายามให้เกิดขึ้นเมื่อพบยองเบ

แน่นอนว่าทุกสิ่งที่ทำ...ฉลากหนึ่งใบประทับตัวเขาแน่น 

...มันเขียนไว้ว่า ‘คนรักของยองเบ'

ไม่ว่าจะทำอะไร...เขาก็คือนาย‘คนรักของยองเบ' เท่านั้น   ระยะห่างที่ร่นเข้ามาระหว่างเขากับหมอนั่นเพิ่มช่องว่างระหว่างการพูดการจาการวางตัวระหว่างกัน   ชื่อของเขา..จียงไม่คิดว่าซึงฮยอนจะรู้ด้วยซ้ำ   น่าขำ...ยองเบและเขามาถึงจุดสูงสุดของความสัมพันธ์แต่ราวกับว่ามันร่วงถึงจุดต่ำสุด

รู้ตัวอีกครั้งเมื่อสำเหนียกได้ว่ารอยมือบนร่มมันก็คือรอยมือเย็นๆ   สิ่งที่เขาไล่ตามมันไม่มีตัวตนสักนิด   แววตาของหมอนั่นเวลามองเขาก็คือมองอากาศธาตุ   รู้สึกอิจฉารุ่นน้องชมรมบาสตอนมัธยมปลายที่หมอนั่นพูดถึงบ่อยๆ   เปล่า..หมอนั่นไม่ได้เล่าให้ฟัง   เขารู้จากหัวข้อสนทนาในหมู่เพื่อนฝูงที่จียงตั้งใจฟังภายใต้สีหน้าเบื่อหน่าย   ความหนักแน่นยังปรากฏในแววตาทุกครั้ง   มันตอกย้ำ..ขณะเดียวกันก็ทำให้เขามั่นใจว่ายังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจไปจากคนๆนี้

แต่..ทุกอย่างมีขีดจำกัด

สักวันการเฝ้ามองก็ไม่สามารถตอบความโหยหาส่วนลึกได้   มันไม่สามารถเต็มเติม   ยิ่งใช้อีกฝ่ายเพื่อเข้าหาอีกฝ่ายที่หลบเลี่ยงและรังเกียจเขายิ่งกว่าเชื้อโรค   มันต่างอะไรกับการวิ่งชนกำแพงทุกวัน?

เหนื่อยทั้งวิ่งตามและแสร้งว่าไม่ใส่ใจ

เหนื่อยกับการวิ่งชนกำแพง

ปีเดียวทุกอย่างพังทลาย...

ทุกวันนี้เขามักจะครุ่นคิดหาเหตุผลที่เขาบอกความจริงท่วมท้นในใจให้ยองเบฟังเพราะอะไร   มันเพราะความเห็นใจหรือไง?   ถ้ามันเป็นเพราะความเห็นใจ..เขาคงไม่ทำอย่างนี้ตั้งแต่แรก   เพราะเขาเริ่ม-ชอบ-ยองเบ....?   เขาคิดว่ามันอาจจะใช่ความรู้สึกนั้น...แม้ว่ามันจะเบาบางและบีบรัดหัวใจของเขาได้น้อยกว่าที่อีกคนสามารถทำได้ ...โดยที่หมอนั่นไม่ต้องพยายามเลยแม้แต่น้อย  

ไม่อยากให้ยองเบต้องเจ็บปวดอีกต่อไป..

ฝนพรำ..

วันสุดท้ายของความสัมพันธ์หลอกลวงของเขาและยองเบคือวันแรกของชะตาคู่ขนาน...

.

.

..ในเมฆหมอกของคำลวง  

+++

END #3