Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: Enigma #10

Subtitle: Before the Moon Rise

Author: ENIGMA

Fandom: BIGBANG

Genre: Romantic drama, AU, Yaoi, Flashback

Rate: NC-17 [overall story]

Status: Miserable ongoing [can't see the end]

Author's note: เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นจินตนาการของผู้แต่งค่ะ   (มันกลายเป็นเรื่องอิโรติกไปตอนไหนนะ?)    

+++

.

.

‘What's important is promising something to the people, not actually keeping those promises. The people have always lived on hope alone.'

Hermann Broch

#10

.

.

แสงแดดอ่อนๆพรมปลายนิ้วบนเปลือกตา   จียงยันกายลุกขึ้นช้าๆก่อนมองห้องสว่างซึ่งโล่งหันหน้าออกทะเลสาบ   เกล็ดระยิบระยับของคลื่นสะท้อนเข้าตา   ร่างเพรียวจึงเลื่อนผ้าม่านสีขาวเข้าหากัน   ห้องกว้างมีมิติมากขึ้นเมื่อแสงจากภายนอกจืดจาง   จียงมองหาเสื้อผ้าที่เคยกองระเกะระกะตามพื้น   แต่ตอนนี้พวกมันหายไปอย่างไร้ร่องรอย   อย่างน้อยเขาคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กได้หนึ่ง   พันกายท่อนล่างไว้หมิ่นขอบพลางเดินสำรวจรอบห้อง

ห้องของซึงฮยอน...

เขามองรูปกรอบสีน้ำตาล แหวนและนาฬิกาที่ถอดวางไว้ใกล้ๆกัน   เก้าอี้หนังเข้าชุดสีดำ   ข้างผ้าม่านหันหน้าออกทะเลสาบมีเก้าอี้ขาวไว้เอนหลัง   เตียงหลังใหญ่ที่ยับย่น   โต๊ะข้างเตียงมีเพียงขวดน้ำและมือถือของเขาวางไว้    จียงไม่เห็นเงาของใครอื่นนอกจากตัวเขาเอง   รูบิกที่เล่นไว้ครึ่งๆกลางๆสงบนิ่งอยู่ริมระเบียง   ร่างเพรียวคว้ามันมาเล่นอีกครั้ง   เรียวนิ้วบิดกลับไปกลับมาโดยไม่ทันสังเกตร่างที่เคลื่อนเข้าใกล้  

"ไม่หิวข้าวหรือไง?"เสียงทุ้มของอีกฝ่ายถามขึ้นเบาบางแต่จียงได้ยินมันชัดเจน  เขาเงยหน้าจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่   ร่างสูงโน้มกายเข้าหาดูสูงใหญ่กว่าที่เป็นจริง

ในห้องเหลี่ยมมีเพียงแค่เขาและซึงฮยอน...ดั่งเช่นวันวาน

"ไม่หรอก..คิดว่าไม่หิว"

ซึงฮยอนจ้องมองปริศนาในมือของร่างเพรียว   สีทั้งหกเลื่อนผ่านไปผ่านมาเหมือนเจ้าตัวกำลังทำให้มันแย่ลงกว่าเดิม   เขารินเครื่องดื่มมาวางไว้ที่พื้นห้องก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตาม  ...จ้องมองเขม็ง   ไม่มีใครปริปาก   ซึงฮยอนละเลียดเครื่องดื่มของตนอ้อยอิ่ง  ร่างเพรียวจดจ่อกับปริศนาในมือ..     

ทุกอย่างมีเวลาของมันเอง..

จียงใคร่ครวญถึงสิ่งที่เขากำลังทำอยู่   มันเหมือนกับคนที่กำลังหาทางออกจากทะเลทราย   แผนที่ในมือก็มีแล้ว   เส้นทางก็มีอยู่   แต่ระหว่างย่ำไปในแต่ละก้าว กลับรู้สึกเหมือนไม่ทางออกและดูไร้หนทางสิ้นสุด   หวั่นใจว่ากำลังหลง..  หวั่นใจว่าจะจมลง..  ..ราวกับยืนบนยอดของปัญหา   กำลังเดินอยู่ในทะเลทราย

เวลาอย่างนั้นหรือ?

จียงหยุดมือลง  เขาน่าจะหยุดมานานเกินไปแล้ว   งานที่ค้างไว้เหลือเพียงแค่เขียนรายละเอียดปลีกย่อย   พร้อมส่งแต่ยังมีบางจุดที่เขารู้สึกไม่พอใจ   รูปแบบฉลากและวัสดุที่ใช้..มันไม่ใช่ที่เขาต้องการ  ร่างเพรียวขัดสมาธิและกำสี่เหลี่ยมรูบิกเอาไว้   ถ้ามีกระดาษอยู่แถวนี้สักหน่อย...    เขาเหลียวมองไปรอบกาย   บังเอิญสบสายตากับเจ้าของห้อง   ...นั่นทำให้รู้ว่าตนตกอยู่ในเป้าสายตาของอีกฝ่ายตลอด...ตลอดเวลา

"นายเหม่ออย่างนี้ประจำ"ซึงฮยอนพูดขึ้นเสียงเรียบ   มันคือการต่อว่า..หรือมาจากการสังเกตกันนะ

"ฉันคิด...ไม่ใช่เหม่อ"

"ท่าทางของนายเหมือนเหม่อ...ใจลอย"

"บางครั้งอย่าเชื่อสิ่งที่เห็น..จะดีกว่า"...จียงสะอึกในคำพูดของตนเอง  ผุดลุกขึ้นยืนฉับพลัน   สองขาก้าวจากเก้าอี้ริมระเบียงแต่ซึงฮยอนคว้าข้อแขนไว้ทัน   แรงบีบที่เหมือนเร่งรัดทว่าอ่อนโยน   น่าแปลกที่เขาเดินตามไปอย่างว่าง่าย...เพราะดวงตาเชื่อมแสงคู่นั้นน่ะหรือ?  

หากเป็นเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาอาจจะไม่มีโอกาสมาเหยียบแม้กระทั่งห้องนี้ด้วยซ้ำไป  

...ถือว่าเป็นความก้าวหน้าได้หรือเปล่า?

โต๊ะตัวยาวมีเพียงผ้าขาวพาดกึ่งกลางและถ้วยสองใบ   ลายผ้า..ความขาวสะอาดบ่งบอกว่าเจ้าของห้องไม่ใคร่ใช้มันเท่าไร   สลัดง่ายๆพูนสองถ้วย   หน้าตาของพวกมันไม่ต่างอะไรกับเศษผักรวม   สีเขียวช้ำ สีม่วงคล้ำและสีส้มเข้มปะปนกันอย่างไร้ศิลปะ   เขาหันมองซึงฮยอนซึ่งกำลังนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามและลงมือกับถ้วยตรงหน้า

"นายทำเอง?"

"นั่งลงเถอะน่า.."

ควอนจียงเสมองห้องครัวที่เปิดโล่ง   ไซด์บาร์ด้านหน้ายังมีรอยเปียกเล็กน้อย   เขาจดจ้องผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้า คนสลัดโดยไม่เงยหน้ามาสบตา   จียงสามารถเห็นดวงตายาวรีที่เลี้ยวลับไปในขนตายาว   คิ้วที่เชิดอย่างทระนงกำลังซ่อนตัวอยู่หลังม่านผมสีดำ   ...และสีแดงเล็กๆนั่น    สุดท้ายแล้วเขาก็นั่งลงและจับช้อนส้อมขึ้นมา 

หน้าตาไม่เอาไหน..

เขาคลุกเคล้าสลัดพวกนั้นให้เข้ากับน้ำสลัดแล้วตักชิม   ..รสชาติก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก   อาหารเช้าควบอาหารกลางวันท่ามกลางความเงียบงัน   จียงไม่เคยรู้สึกว่าส้อมจะกระทบกับแก้วได้ดังกังวานขนาดนี้   เขายกส้อมขึ้นเชื่องช้าผิดกับเจ้าของห้องที่จังหวะการกินรวดเร็ว   นั่นสินะถ้ากินเสร็จแล้ว..เขาจะกลับ

กลับ..

กลับบ้าน

จียงรวบช้อนและส้อมไว้ด้วยกัน   อาจจะเพราะว่าเขาหิวโหย..หรือจะกำลังโรยแรง สลัดถ้วยนี้จึงไม่เหลือ   ร่างสูงดึงถ้วยของเขาไปโดยไม่พูดอะไร   มันดูตลกสิ้นดีที่มองแผ่นหลังกว้างของซึงฮยอนกับอ่างล้างจานอยู่ด้วยกัน   แต่เขาก็กำลังจ้องมอง..จ้องมองมันเกิดขึ้น  

"ทำไมวันนั้นนายถึง..."ร่างเพรียวหยุดชะงักก่อนจะจบประโยค 

เขาเกือบลืมว่าเกมยังไม่จบ..

เสียงน้ำไหลกลบคำถามที่เขาพลั้งเผลอไปหมดสิ้น   ชายหนุ่มร่างสูงไม่ขานรับคำเขาด้วยซ้ำ   ร่างเพรียวเอนหลังกับเก้าอี้..เรื่องที่อยากรู้แต่ถามไม่ได้   เรื่องที่ค้างคามาตลอดเหมือนหนามคอยยอกแปลบ   ไม่ว่าเมื่อไร มันก็ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด 

 แม้เบาบาง..แต่ก็เจ็บปวด

ซึงฮยอนมาหยุดยืนเคียงโดยที่เขาไม่ทันสังเกต   มือหมาดน้ำกำรอบต้นแขนพลางออกแรงฉุดให้ลุกขึ้นยืน   ความงุนงันปรากฏชัดบนใบหน้าของจียง   มือเย็น..แต่รู้สึกได้ถึงเลือดเนื้อที่ไหลวน  

มนุษย์ที่ยังมีชีวิต จิตใจ..มีอารมณ์         

"เมื่อนอนเต็มตาและอิ่มท้อง..ที่เหลือก็คือเซ็กซ์ไม่ใช่เหรอ?"

"....................."

เรื่องง่ายๆที่พูดออกมาแล้วช่างน่าเกลียดในความรู้สึก  

เซ็กซ์?  จียงครุ่นคิดถึงประโยคนั้น   ดวงตาเรียวเล็กเหลือบมองคนที่อยู่เหนือร่าง   นั่นพูดออกมาจากใจหรือเปล่า?   นั่นคือตัวตนของนายหรือเปล่า?   นั่นนายหมายความอย่างนั้นๆจริงใช่ไหม? 

"ดวงตาของนายมีแต่คำถาม   ...หวังว่านายยังจำกติกาได้นะ?"คำเตือนของซึงฮยอนทุ้มนุ่มแต่เขากลับคิดว่ามันไม่ได้มีความจริงใจแม้แต่น้อย   มือของอีกฝ่ายเลื่อนลงต่ำ..

ผ้าขนหนูผืนเล็กแค่สะกิดก็ปลิวปลิด   มันไม่ได้สำคัญอะไรมากไปกว่าเศษผงชิ้นหนึ่ง   เบา..และเป็นปราการที่อ่อนด้อยเหลือเกิน  ปล่อยปลดให้ศัตรูรุกไล่ไปตามพื้นผิว    แล่นและท่องไปบนเนินเนื้อ   ที่ระคาย..ไม่ใช่ปลายนิ้วหรือความร้อนที่ส่งผ่าน

สายตาต่างหาก..

 "นายรู้อะไรไหม..ในบางครั้ง ฉันคิดถึงเรื่องระหว่างเรา...ฉันพยายามคิดหาหลายวิธีที่จะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น    และทำไมถึงกลายเป็นอย่างนี้..ทำไมมันต้องจบแบบนี้   จบในแบบที่ฉันเลือกไม่ได้" กระซิบแผ่วเบา

"เรื่องมันยังไม่จบ.."ซึงฮยอนนิ่วหน้า   ความรู้สึกแบบนี้มันเหมือนตอนที่เขาเล่นเจ้าปริศนารูบิกนั่นไม่มีผิด   ซับซ้อนขณะเดียวกันก็ง่ายที่จะเห็นทุกมุม   ปริศนา..ที่พัดพาเขาออกไปจากเหตุผล  อยากจะชนะ..อยากจะควบคุม

"จบเถอะ..นายไม่รู้หรอกว่าฉันพยายามมากแค่ไหน   นายไม่รู้หรอกว่าฉันทำอะไรไปบ้าง   นายไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเจอกับอะไร   ผลของการฝืนกับสิ่งที่พังไปแล้วน่ะ"

เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตะโกน   จียงไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องตะโกนทั้งที่อยู่ใกล้เพียงแค่นี้   อีกไม่กี่นิ้วก็แทบสัมผัสริมฝีปากซึ่งกันและกัน   เสียงสั่น...เขาห้ามตัวเองไม่ได้

"เราซ่อมใหม่ได้..เราเริ่มใหม่ได้"

"ไม่..นายคิดว่าอะไรคือหลักประกันถ้าเราจะ...  อะไรคือปลายทาง?"

"เรา..."

"หยุดใช้คำว่า ‘เรา' จะได้ไหม?   ทำไมวันนั้นนายถึงไม่มา   ฉันรอนาย...ฉันรอนายเกือบทั้งคืน   รู้สึกเหมือนไอ้งั่งที่ไปนั่งกลางสวนอยู่ดึกดื่นกับความหวังลมๆแล้งๆบนสัญญาว่างเปล่า   นายตอบฉันได้ไหม?   นายทำไม..ถึง"เสียงสั่นพลันลดระดับความดังลงเหลือเพียงกระซิบ   จียงยกสองมือขึ้นปิดใบหน้า   เขาเกลียดตัวเอง..เกลียดที่สุด  

ซึงฮยอนมองภาพตรงหน้า..   ร่างเพรียวนอนหงายบนเตียงกว้าง   แผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลงโดยแรง..เสียงลมหายใจที่สะอื้นฮั่ก  ผ้าขาวและผิวสีอ่อน..เสริมกันจนดูเลือนราง   ถ้าหากว่าเขาไม่จับไว้ให้มั่น..  ร่างสูงปล่อยให้ความเงียบครอบพื้นที่ในห้อง  เขาปล่อยให้มันกดทับท่วมบ่าทั้งสองและเขารู้ดีว่าจียงเองก็สัมผัสมันได้เป็นอย่างดีเหมือนกับเขา

"นายแพ้แล้ว..จียง"

"..................."

ซึงฮยอนเอื้อมดึงฝ่ามือที่ซ้อนเร้นใบหน้าออก  ร่างเพรียวไม่ได้ฝืน...   เขารู้ดีว่ามันเปียก..เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากจะบดบังอารมณ์อ่อนแอ   อีกฝ่ายอาจจะโกรธจัดจนหลั่งน้ำตา   แต่ที่แน่ๆคืออีกฝ่ายไม่อยากมองเขาหรือรับรู้การมีตัวตนของเขาในตอนนี้ 

...แต่เขาก็อยากจะเห็น

เห็นน้ำตา..

"ฉันขอโทษ..นั่นเป็นเพราะว่าฉันตั้งใจจะตัดใจ   ...แต่พอเจอหน้านายอีกครั้งฉันก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้..ไม่สิมันอาจจะล้มเหลวมาตั้งนานแล้วก็ได้"

"หมายความว่า?"สายตาของจียงเปิดเผยอารมณ์มากกว่าครั้งไหนๆแม้จะยังพราวด้วยหยาดใส   สิ่งที่ซึงฮยอนพูด...ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถจะคาดเดาถึง   เรื่องง่ายๆ..เรื่องที่เป็นเหมือนเส้นผมบังภูเขา   คำว่า ‘ทำไม' ก้องตะโกนจนแสบแก้วหู..ทั้งที่โลกภายนอกเงียบสงบมีเพียงลมหายใจและผิวเนื้อเปลือยเบียดไซ้เสียดสี

"นายปกติ..ฉันรู้   แล้วฉันก็เป็นเพื่อนของนาย"

"เพื่อนอะไรกัน?  ที่นายทำเรียกว่าเพื่อนหรือไง?  ...นายคิดว่าฉันจะไล่ตะเพิดนายเพราะว่านายไม่ปกติอย่างนั้นเหรอไง?"

"......................."ดวงตาของซึงฮยอนกำลังตอบคำถามของเขา   ที่แล้วมามันไม่ใช่อย่างที่คิด..แล้วที่เขาทำลงไปล่ะ?  

"ที่นายห่างเหินไปเฉยๆโดยไม่มีสาเหตุก็เพราะเรื่องนี้?   เย็นชาตั้งแง่เหมือนคนแปลกหน้าแบบนี้เรียกว่าเพื่อน?   โธ่เว้ย..นายรู้ไหมว่า.."จียงเลือกที่จะหลับตาลง ก้อนแข็งเลื่อนขึ้นมาอุดตันที่ลำคอ  

เขาอยากร้องไห้อีกครั้ง...

"แล้วนายจะให้ฉันทำอย่างไร   เข้าไปบอกว่านายว่าฉัน..อยากจะ...มี.."ซึงฮยอนถอนหายใจลั่นและขบริมฝีปากแน่น   มือใหญ่บีบราวไหล่ของร่างเบื้องใต้แน่นเข้า "ขอโทษทีเถอะ ‘เพื่อน' อย่างนายจะให้ฉันได้หรือไง    นายเข้าใจฉันดีแค่ไหนจียง?   ควอนจียงนายเข้าใจฉันดีแค่ไหน?   ฉัน..ที่ต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าของนายจากในฝัน   คืนแล้วคืนเล่าที่ฉันได้แต่จินตนาการ    เด็กโง่ๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร   ต้องทนมองนายยิ้ม หัวเราะให้คนอื่น..และ...จูบ..."

น้ำหนักที่โถมเข้ามาทำให้จียงเงียบแบบไร้เงื่อนไข   เขามองประกายตาที่มุ่งมั่นของซึงฮยอน..   มันจะดีแค่ไหนถ้าเขารู้..

มันจะดีแค่ไหน...

"ฉันแค่..." จียงลังเลที่จะบอกออกไป   เขารู้ดีว่าเหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้นเมื่อไร  ภาพของสายลมหนาวยังประทับเด่นแต่ไม่ใช่หน้าของผู้หญิงคนนั้นที่ชัดเจน..  

"ถ้าฉันทำได้..ตอนนั้น ฉันจะไม่ลังเลที่จะทำแบบนี้    ฉันคงไม่กลัวนายจะเกลียดฉัน..หากว่าฉันรู้วิธีที่จะให้ได้นายมา   ...ทำให้นายหลงและไม่สามารถไปจากฉันเหมือนตอนนี้..."

"นายมั่นใจแล้วหรือ..ว่านายทำได้"

"...ฉันเปิดไพ่ให้นายดูหมดแล้ว..นี่คือเดิมพันของฉัน"

"...มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย...."ร่างเพรียวเบือนหน้าออก   หยดหนึ่งเปียกลงผืนผ้าขาว.. ก่อนจะซึมหายลงไปอย่างอ้อยอิ่ง   ไม่มีหยดใดไหลจากหน่วยตาคู่เดิม

"อยู่ข้างๆกันแบบนี้ไม่ได้เหรอ   .....มันสายไปแล้วใช่ไหม?"เสียงของซึงฮยอนแหบพร่า..

จียงไม่คิดว่านั่นคือคำถาม..จียงไม่ตอบ...   

มันช่างคล้ายกับเสียงตัดพ้อกับดวงจันทร์หรือใครสักคน  

เดิมพันของซึงฮยอน..เดิมพันของจียง

ด้วยสายตาเหม่อลอยและเสียงนาฬิกาแสนแผ่วเบา ใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นเชื่องช้าแต่เรืองชัดจนยากลบเลือน

...มินอา

+++

.

.

ยองเบกดโทรศัพท์เป็นครั้งที่สิบสามของวัน   ปลายสายไม่สามารถติดต่อได้มาตลอดห้าวันนี้    มันหายไปไหนของมัน?   กำหนดงานก็งวดเข้ามาทุกที   อย่าบอกเขาว่าเจ้านั่นมัวแต่ทำตามแผนของตัวเองจนลืมงาน   แบบนี้เขาไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย..เสียทั้งงานและเวลา   ติดต่อใครไม่ได้สักคน..เลขาของหมอนั่นบอกแค่ว่าซึงฮยอนลายาวถึงวันจันทร์  

มันเรื่องอะไรกันนักหนา..

คนมาคลับเพื่อผ่อนคลายแต่เขารู้สึกเหมือนมาทำงาน   สอดส่ายสายตาเพื่อมองหา   เขาไม่น่าเสนอแผนพวกนั้นด้วยความอยากลองฝีมือเลย   แน่นอนว่าไม่มีสินค้าตัวไหนที่ผ่านมือเขาแล้วขายไม่ได้และไม่มีลูกค้าคนไหนที่ผิดหวังเมื่อสั่งของจากเขา   ถ้ามันจะส่งผลให้เตลิดได้ขนาดนี้ เขาก็คงจะปราม...  มันเป็นผลข้างเคียงที่เขาไม่ได้คำนวณไว้นี่นะ   ผลข้างเคียง...คำนี้เขาก็ไม่ชอบ  

ยองเบนึกถึงรถมินิสีเหลืองสะดุดตาที่ยังจอดในลานจอดรถข้างนอก   ถ้าเขาสามารถสังเกตได้..คนอื่นก็เห็นได้เช่นกัน   ให้ตายสิ...เขาไม่อยากจะคิดว่าใครจะเห็นบ้าง   พี่แทบินล่ะ   แล้วยังจะมินอา?

ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ลงที่ข้างตัว ..ตอนนี้มันไม่มีค่างวดอะไรเท่าไรเมื่อไม่สามารถติดต่อกับอีกฝ่ายได้   เขาชักเริ่มเกลียดอะไรที่เป็นคู่..   มันมักจะไร้ประสิทธิภาพเมื่อไร้อีกฝ่าย  มันไม่สามารถสร้างประโยชน์สูงสุดได้โดยลำพัง..   ยองเบจิบแจ็กโรสอีกครั้งก่อนจะยกมือให้เอาแบบเดิมมาส่งที่โต๊ะ  

อดไม่ได้สุดท้าย..ก็ต้องหยิบเทคโนโลยีการสื่อสารขึ้นมอง

หน้าจอโล่งไร้วี่แววใดๆ...

"บ้าชะมัด  จะเอาไปกกกันถึงไหนวะ?"เขาสบถกับตนเอง

ชายผ้าสีแดงเคลื่อนผ่านรอบโต๊ะของเขา   เหลื่อมพลิ้วเหมือนผีเสื้อเริงระบำ..สุดท้ายแล้วก็หยุดลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับเขา   เสียงนุ่มของหล่อนทำไมเขาจะจำไม่ได้   ผมยาวเป็นลอนสลวย..   ปัญหาคือน้ำเสียง..ไม่เร่งรัดแต่รบเร้าอยู่ในที   นี่สินะ...ผลข้างเคียงที่ไม่ได้คำนวณไว้อีกข้อ

"ใคร 'กก' อะไรหรือคะ?"

ยองเบเกลียดอะไรที่เป็นคู่แล้วจริงๆ...

+++

          .

          .

          Stay tuned