Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: Enigma #12 [end]

Subtitle: Before the Moon Rise

Author: ENIGMA

Fandom: BIGBANG

Genre: Romantic drama, AU, Yaoi, Flashback

Rate: NC-17 [overall story]

Status: complete on May 14, 2009

Author's note: เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นจินตนาการของผู้แต่งค่ะ   

+++

.

.

‘What's important is promising something to the people, not actually keeping those promises. The people have always lived on hope alone.'

Hermann Broch

#12

.

.

ยองเบเดินผ่านรถมินิสีเหลืองอีกครั้งในค่ำคืนนี้   เขาไม่รู้ว่าเมื่อเข้าไปข้างในคลับแล้วจะได้พบใคร   ใครกันที่เขาจะต้องส่งข้อความของจียงไปให้... ใคร่ครวญอยู่นานว่าเพราะอะไรจียงถึงไม่เอ่ยชื่อออกมาโดยตรง   หรือมีใครอื่นที่ไม่อยากให้รู้อย่างนั้นหรือ?   ...แต่ในห้องนั้นก็มีเพียงเขาและจียง?  

ทำไมเขารู้สึกใจไม่ดีอีกแล้ว..

เมื่อเข้ามาในแบล็กเพิร์ล ดนตรีแจ็สกรีดกรายออกมาต้อนรับพร้อมไอเย็นของบรรยากาศ  เขาเดินเลียบเคียงอยู่หลายโต๊ะแต่ไม่เจอคนที่เขา ‘เดา' เอาไว้   จนมาจนถึงโต๊ะสุดหัวมุม   ชายรูปร่างสูงใหญ่ใกล้เคียงกันนั่งดื่มท่ามกลางบรรยากาศเงียบกริบ   ยองเบรู้สึกว่าบริเวณนี้เท่านั้นที่เสียงดนตรีไม่สามารถทะลวงเข้าถึง  

อิมแทบินเป็นคนแรกที่สังเกตการมาของเขา   รุ่นพี่ต่างชมรมเชื้อเชิญให้ยองเบนั่งลงที่โซฟา   ชายร่างสันทัดนั่งลงอย่างว่าง่าย    วันนี้ไม่เหมือนกับทุกวัน เขาไม่พร้อมที่จะสั่งเครื่องดื่มตามปกติ   สองคนที่อยู่ตรงหน้านี่ต่างหากที่น่าสนใจมากกว่าเรื่องไหน

"ทำไมพี่แทบินถึงมานั่งดื่มกับ..."

"บังเอิญน่ะ.."แทบินอยากจะกัดลิ้นตนเองที่พูดคำน่าเบื่อหน่ายที่สุดในช่วงนี้ออกไป   ยองเบมองออกว่าต่อให้เอาเชือกมามัดทั้งสองคนด้วยกันไว้   ซึงฮยอนก็เป็นคนสุดท้ายในโลกที่รุ่นพี่อิมอยากพบเจอ

"เพราะว่าฉันกำลังรอธุระอื่น   ถ้าเรียบร้อยแล้วก็จะไม่รบกวนรุ่นพี่หรอกครับ"ซึงฮยอนยกค็อกเทลขึ้นดื่มอีกครั้ง   ยองเบเพิ่งสังเกตว่าข้างกายของชายหนุ่มผมดำมีกล่องไม้ขนาดหย่อมวางอยู่   รูกุญแจบนกล่องไม้สวยงามนั่นก็ช่างคลับคล้ายคลับคลา..

"คงจะสำคัญมากสินะ"แทบินพูดแทรกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้  สีหน้าอวดดีเหมือนกำชัยชนะบางอย่างไว้นั่นก็ช่างยั่วโมโห   ถ้าจะมีทางไหนที่ทำให้ความมั่นใจของหมอนั่นหักโค่นลงมาบ้างล่ะก็...  

"เป็นเดิมพัน..   คำตอบที่ได้คือสิ่งที่ผมรอ  จะเป็นหนึ่งหรือสอง..ขึ้นอยู่กับเขา"

ยองเบเดาเอาไว้ไม่ผิด..   แต่ก็อยากจะรู้เหลือเกินว่าปฏิกิริยาตอบสนองของหมอนี่จะเป็นอย่างไร

"ถ้าฉันบอกว่า...ธุระของนายปฏิเสธที่จะมาคืนนี้ล่ะ?"

ซึงฮยอนตวัดสายตามองสีหน้านิ่งสงบของยองเบเพียงชั่วครู่ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนและก้าวฉับออกไปราวกับพายุ   มันเป็นเวลาเพียงชั่ววินาทีเท่านั้น   รุ่นพี่หนุ่มไม่ทันจะได้เอ่ยท้วงถึงกล่องไม้ที่ซึงฮยอนลืมไว้   ยองเบมองตามรถสีดำคันหรูซึ่งแล่นปราดออกจากลานด้านหน้า   มันพุ่งตัวออกถนนใหญ่อย่างไร้เงา

ซึงฮยอนคนนั้น..เป็นไปได้ขนาดนี้?   

+++

.

ชินมินอายืนอยู่ตรงที่เดิม  

ความเงียบกางกั้นให้จียงไม่สามารถพูดอะไรได้   แววตาของความตระหนกผุดขึ้นชัดเจนในดวงตา   เวลาของการเปิดเผยทั้งหมดมาเร็วเกินกว่าที่เขาคิดไว้   ไม่มีแม้แต่เวลาให้หายใจ   ณ ตอนนี้การถอนหายใจก็ดูเหมือนจะเสียงดังเกินไป   หญิงสาวยิ้มเย็นและค่อยๆก้าวเข้ามากลางห้อง   ความอิดโรยบนใบหน้าของหล่อนทำให้เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้   เพราะเขาเอง..ทุกอย่างมันเพราะเขาเอง

"ผมมีเรื่องที่จะต้องบอก..."ร่างเพรียวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วแต่มั่นคง     

มินอาหยุดนิ่งเหมือนไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่เขาพูด  ร่างเล็กบอบบางนั่งลงที่พื้นและวางกระเป๋าไว้ตรงหน้า   มือเล็กๆของหล่อนรูดซิปอย่างอ้อยอิ่ง   จียงมองกระเป๋ากีฬาใบนั้น   มันอยู่ที่พี่แทบินนี่...แล้วทำไมถึง?   เขาจำได้ดีว่าข้างในกระเป๋านั่นคืออะไร   เขาอ่านสีหน้าของหญิงสาวไม่ออก   ปลายนิ้วของหล่อนยังเลื่อนไปเรื่อยจนสุดปลาย

"...ฉันเคยบอกคุณว่า ไม่ยอมยกคุณให้ใคร.."

"มินอา....."

"...ฉันเคยบอกว่าคุณคือทุกอย่างของฉัน.."

"มินอา...อย่า.." จียงลุกขึ้นจากเก้าอี้หวาย   เขาก้าวเดินอย่างระมัดระวัง  สองตาจับจ้องที่ท่อนแขนของ'คนรัก' ที่กำลังล้วงลงไปในกระเป๋า   หล่อนหยิบบางอย่างออกมา   วัตถุคุ้นตา..ทุกครั้งที่เลิกชมรมเขาจะต้องแยกชิ้นส่วนมัน   และในวันรุ่งขึ้นก็ต้องประกอบเป็นเหมือนเดิม...

หญิงสาวผมยาวสลวยยกมันขึ้นมา   ปลายกระบอกจ่อลงที่พื้นห้อง   สองแขนขาวดูอ่อนปวกเปียกเกินกว่าจะตั้งมันให้ตรง   แต่เขารู้ดีว่ามินอานั่นเล็งแม่นเพียงใด...

ก็เขาสอนมากับมือ..

"คุณมีคนใหม่ใช่ไหมคะ?"

"...ใช่" ป่วยการที่จะโยกโย้..จียงรับคำไปง่ายดาย   สีหน้าของมินอาเมื่อได้ยินคำตอบไม่เปลี่ยนแปลงไปเท่าใดนัก   ราวกับว่าหล่อนอยู่ก่อนแล้ว..ไม่มีเค้าของความแปลกใจ   จียงไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยเพราะไม่ว่าเมื่อไรที่เขาโกหก มินอารู้เสมอ..

"เธอคือใคร  ฉันรู้จักหรือเปล่าคะ?"

"มินอา...ฟังนะ..."

"แต่เราสัญญากันไว้แล้ว.."

ควอนจียงเดินไปหยุดที่ตรงหน้าของหล่อน   ทรุดเข่าลงต่อหน้า   ทำไมเขารู้สึกว่าห้องนี้มันมืดเหลือเกิน   แม้ว่าแสงจันทร์จะลอดผ่านระเบียงและสะท้อนกับกระจกใสเป็นเงาขาว   สายตาของมินอาเลื่อนขึ้นสบกับของเขา   แขนข้างที่ถือกระบอกสีดำเลื่อมยังแนบกาย

"ฉันไม่ยอมหรอกค่ะ..."

"ฟังก่อนได้ไหม..ได้โปรด"

หล่อนยกปลายกระบอกขึ้นมาด้วยกิริยาช้าเชื่อง   ใจของเขาจรดอยู่ที่ปลายเหลี่ยมของวัตถุนี้   มันจะหันไปทางไหน   เขาหรือหล่อน...   

ทางสองทางที่ไม่ว่าทางไหนก็แย่เท่ากัน

แต่ปืนกระบอกนั่นไม่ได้หันมาที่เขา  ไม่ได้จ่อมาที่ขั้วหัวใจอย่างที่มันควรจะเป็น   หญิงสาวกดมันที่ขมับของตนเองและสบตาเขาอย่างแน่วแน่   เรียวปากท่องประโยคที่ว่าไม่ยอมยกให้ใครซ้ำซาก  ปลายนิ้วเลื่อนเซฟออกดังกริ๊ก   จียงอยากร้องไห้..เขาอยากจะแย่งปืนนั่นมาและยิงตัวเองไปเสีย

"ผมโกหก....มินอาได้ยินไหมว่าผมโกหก"เขาตะโกนขึ้นแข่งกับเสียงในหัวของเขาเอง   ทำอย่างไรก็ได้ให้มินอาวางปืนนั่นลง  ทำให้ปืนนั่นหายไป..

"คุณพูดเรื่องอะไร?"

"...เธอยังจะรักคนที่โกหกมาตั้งแต่ต้นได้ไหมมินอา?   ผมหลอกคุณ หลอกมาตั้งแต่แรก ซึงฮยอนไม่ได้มีคนรักอยู่แล้ว    เขาออกจะยินดีด้วยซ้ำถ้าคุณจะไปเป็นคู่รักให้เขา"

"......................"ดวงตาของมินสะท้อนความไม่เชื่อ สะท้อนความไม่มั่นใจ   ที่สุดของอารมณ์คือความไม่เข้าใจ   ริมฝีปากสีสดของหล่อนขยับเล็กน้อยแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอด

"...ผมนี่แหละที่ทำให้คุณไม่ได้รักกับซึงฮยอน"

"คุณโกหก..." หล่อนลดเสียงลงต่ำและสะกดกลั้นคำพูดบางอย่างก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ช่างเถอะ...ถึงอย่างไร ความจริงที่ว่าฉันรักคุณก็ไม่เปลี่ยนแปลง..." มินอาเลื่อนนิ้วจากโกร่งพร้อมที่จะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ   จียงดึงข้อมือของมินอามาจ่อไว้ที่อกด้านซ้าย   ปลายกระบอกทิ่มแทงแผ่นอก

เขาจ้องหล่อนไม่วางตา

"ถ้าอย่างนั้นก็ยิงผมก่อนมินอา   เราจะได้ทำให้สัญญาเป็นจริงไงล่ะ?   แล้วคุณค่อยตามผมไป ยังไงเราก็ต้องได้เจอกัน   ผมเองก็เหนื่อยแล้ว ผมหมดสิ้นทุกอย่างเพราะตัวผมเอง   ถ้าจะชดใช้ให้คุณได้..ยิงผม...ยิงเดี๋ยวนี้!!"

มินอาถลึงตามองชายร่างเพรียวตรงหน้า   ตลอดเวลาที่คบกัน ไม่เคยสักครั้งที่จียงจะตวาดลั่นแบบนี้  ไม่เคยสักครั้งแม้ว่าเขาจะหัวเสียหรือว่าอารมณ์เลวร้ายแค่ไหนก็ตาม   มันเหมือนอะไรบางอย่างที่มีกะเทาะเปลือกบางๆออกจากความทรงจำ   ภาพเก่าๆผุดลอยขึ้นมา..รอยยิ้มหรือหัวเราะพวกนั้นเป็นความลวง?  ความรู้สึกดีๆที่มีให้ก็คือของปลอม?   ไม่มีสักอย่างเลยหรือ..สักอย่างที่เป็นของจริง

"คุณทำแบบนี้ทำไม?"มินอากุมมืออันสั่นเทาต่อไปไม่ไหว   ปลายนิ้วปล่อยปลดจากด้าม   มันร่วงลงและจียงกลายเป็นผู้ครอบครองไว้ในมือ    เขายังไม่หันปลายกระบอกออกจากหัวใจตนเอง   เพียงแค่มินอาบอก.. เพียงแค่มินอาสั่ง.. 

เขาพร้อมที่จะชดใช้..

"เพราะว่าผมแค่อยากได้..เพียงเพราะความปรารถนา"

"ที่ปรารถนาและอยากได้นั่น..ไม่ใช่ฉันใช่ไหม"มินอาถามขึ้นอย่างเจ็บปวด

เขาแค่พยักหน้า..

"คุณใจร้ายมาก.. คุณเห็นแก่ตัว..เลวร้าย    แต่..ฉันก็ยัง..."มินอาขบริมฝีปากตนเองจนแดงช้ำ   มันไม่ใช่การทรยศ หล่อนตระหนักขึ้นมาได้เหมือนน้ำเย็นจัดซัดสาดลงกลางใจ     สำหรับคนสองคนที่ถือว่าเป็นคนรักกัน   มันไม่ใช่การทรยศ ...เพราะว่าเรื่องระหว่างสองคน มันไม่เคยเกิดมาตั้งต้น   หล่อนรู้สึกเหมือนตนเองไร้ค่า..เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมที่หล่อนเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังแข่งกับใคร  

ทุกอย่างพลิกกลับได้ง่ายดายในเวลาเหยียบชั่วโมง  

...พังทลายเหมือนปราสาททรายต้องน้ำ

มินอาแปลกใจตนเองที่ไร้น้ำตาสักหยด   ดวงจันทร์นอกระเบียงสุกกระจ่างแตกต่างกับอารมณ์ของหล่อนในยามนี้      แม้ว่าจะเจ็บช้ำและเจ็บปวดแต่หล่อนก็ไม่อยากคิดว่ามันเป็นเพราะจียง   ไม่สิ..ผู้ชายตรงหน้านี้ไม่ใช่จียงอีกต่อไปแล้ว   ร่างบอบบางลุกขึ้นยืน   หล่อนมองชายร่างเพรียวที่อยู่ตรงหน้าจากมุมสูง  

"คุณอยากชดใช้ให้ฉันใช่ไหม.."

จียงหลับตาและนิ่งฟัง..นิ้วเลื่อนไว้ที่ไกเหนี่ยว

"อย่าให้ฉันเห็น..หน้าคุณ...อีก...ได้โปรด"เสียงของหล่อนสั่น ทุลักทุเลกว่าจะพูดจนจบประโยค  ทุกก้าวที่ถอยฉากออกมาคือการลืม   เหตุผลอะไรก็แล้วแต่ของผู้ชายคนนี้ หล่อนไม่อยากฟัง... 

ไม่อยากจะเจ็บไปมากกว่านี้     

จียงลืมตาขึ้นพร้อมกับประตูห้องถูกกระชากออกอย่างไม่ปราณี ร่างสูงยืนตระหง่านคับกรอบประตู หอบหายใจ สายตาเฝ้าหา  สองแขนอ้างเสาประตูเป็นหลักพัก   มินอายืนนิ่งและจ้องมองด้วยความตะลึง  

เชวซึงฮยอน...

ทำไมถึงมาที่นี่..

เงาบางอย่างเคลื่อนเข้าบดบังหัวใจ   มินอารู้สึกหนักและเหนื่อย   ดวงตาคู่สวยคมที่หล่อนเคยหลงใหลอยู่ห่างเพียงไม่กี่ก้าว   แต่บัดนี้มองมองทะลุผ่านตัวหล่อนไป   ร่างสูงนั่นเดินผ่านหล่อนไปราวกับหล่อนเป็นเพียงรูปปั้น   มีเพียงแค่หางตาเรียวยาวทอดเงาลงที่ใบหน้าของหล่อน   วูบหนึ่งที่ชายหนุ่มเดินผ่านเข้าไปในห้อง กลิ่นน้ำหอมหนึ่งแทรกโสตนาสิก  

.

.

กลิ่นน้ำหอมที่หล่อนเคยได้รู้จักเพียงหนเดียวแต่หล่อนสามารถจำได้ทุกลมหายใจ

มินอาหันมองจียง..  

ทุกการเคลื่อนไหวช้าลงจนน่าอึดอัด   จียงเบิกตาขึ้นโตเมื่อสบสีหน้าของหล่อน   มินอารู้แล้ว...   หยดน้ำใสของหล่อนทะลักทลายนองหน้าก่อนจะรีบหันออกไปจากห้อง   ซึงฮยอนก้าวเข้ามาหาเขา   ความกังวลฝังแน่นในทุกอิริยาบถของอีกฝ่าย   ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนหวังจะวิ่งตามไป...คำที่สำคัญที่สุดเขายังไม่ได้กล่าวออกไป  

เขายังไม่ได้ขอโทษมินอา..

อาวุธสีดำนอนนิ่งบนพื้นอย่างไร้พิษสง   จียงก้าวข้ามมันไป    ไม่ทันจะพ้นร่างสูงที่ยืนขวางไว้ ท่อนแขนแข็งแรงรัดรอบเอวเพื่อรั้งไว้ แนบแน่นเหมือนไม่ทางปล่อยไปไหนอีก   ร่างสูงกอดไว้กระชับ เขารู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน  เสียงกระซิบทุ้มหนักข้างหูยิ่งตอกย้ำถึงการกระทำที่น่าละอาย

"เลิกกันแล้วใช่ไหม?"

"มีเรื่องที่นายควรจะรู้.."จียงทำเสียงเข้มแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้   ความมั่นใจและความนับถือตัวเองมันหายเหือดแห้งหมดไปเมื่อครู่แล้ว   หนำซ้ำยังแปลกใจตนเองด้วยว่ายืนอยู่ได้อย่างไร..

ซึงฮยอนเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม   สายตาของเขาสะดุดกับกระบอกสีดำเลื่อมบนพื้น   แม้ว่าเขาไม่เคยเข้ามาในห้องนี้ แต่เขาก็รู้สึกว่าสภาพห้องปกติคงไม่ใช่แบบนี้  

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันอยากจะรู้ว่านายยังจะอยากอยู่ข้างๆคนแบบนี้อยู่หรือเปล่า   คนที่น่ารังเกียจ.."

"...นายหมายถึงอะไร?"

"ถ้าฉันจะบอกว่าคนที่นายไล่ล่าคือคนที่ไล่ล่านายล่ะ?"

"...ฉันไม่เข้าใจ.."

ควอนจียงหลับตาลงและนึกถึงเรื่องต่างๆที่เขาพยายามเสแสร้ง   ทำเหมือนหลบหนีให้นายไล่ตาม   ..แท้จริงแล้วความปรปักษ์นั่นล่ะ..ที่จะทำให้นายไขว่คว้า   เวลานายทำสีหน้ามั่นใจว่าถือไพ่เหนือกว่าฉันมันทำให้รู้สึก...อยากจะพูดออกไปทุกครั้ง  

"เชวซึงฮยอน...นายน่ะถูกหลอกแล้ว"

"......................."

"...นายต่างหากที่เป็นสินค้า"

"แต่..ฉันต่างหากที่..."ความงุนงงเจือแทรกอยู่ในทุกอณูเสียง

"ฉันเล่นละคร..ชัดไหม?   นายแค่เดินมาตามกับดักที่ฉันวางไว้   นายไม่ได้คุมเกมอะไรเลยซึงฮยอน    นายแค่เปิดไพ่เร็วไปหน่อยเท่านั้น  นายแพ้ฉันทุกใบ ไม่มีแต้มไหนหักฉันลงได้เลย"

"...เพราะว่าอะไร...ทำไมนายถึง"

"เพราะอะไรมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว  คำตอบที่นายอยากได้จากฉัน ตอนนี้ฉันก็อยากได้จากนายเหมือนกัน   นายยังจะชอบฉันลงอยู่อีกไหม?"

ซึงฮยอนเงียบกริบ   คำพูดทั้งหมดซึ่งออกมาจากปากของคนตรงหน้าเหมือนหมัดลุ่นๆซัดลงที่ปลายคาง   เรียวปากนั่นที่เขาเคยจูบ มันกำลังขยับถ่ายทอดสิ่ง.. ซึ่งเขาไม่คิดคาด  ไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการ..  ชายหนุ่มนึกถึงไออุ่นที่ได้รับจากริมฝีปากคู่นี้   เขานึกถึงอ้อมกอดที่มอบให้ในยามค่ำคืน  

แม้แต่ท่าทางขัดขืนนั่นก็เป็นเพียงแค่ละครตบตาอย่างนั้นหรือ?   มันคือวิธีที่เร่งให้เขาไล่ตาม.. อยากได้.. อยากมีแทบบ้าอย่างนั้นหรือ   แนบเนียนจนแม้แต่เขาก็ไม่อาจจะระแคะระคาย

"เมื่อไร..มันตั้งแต่เมื่อไร?"มือใหญ่บีบรัดแน่นที่ต้นแขนทั้งสองข้างของจียง   ร่างเพรียวนิ่วหน้าแต่ไม่ปริปากบ่น   ดวงตาคู่คมจ้องเขากลับมาด้วยแผดเผา   ประโยคคำถามกระทั้นกระแทกใส่หน้า    ถ้ามันเป็นไม้หรือว่าดาบสักเล่ม ตอนนี้เขาคงไม่มีชิ้นดี  

..แค่นี้ก็บุบสลายจนย่อยยับ

"หลังจากทำงานร่วมกัน.."

"..........................."ซึงฮยอนไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน    มันก็หมายความว่าเขาใจตรงกันแล้วนี่..  ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างที่เขาต้องการเพียงแต่ว่า...เขาไม่ใช่ผู้เลือกเท่านั้นเอง   แค่เขาถูกหลอก?  ...ถูกล่อลวง?   ...ที่ผ่านมาเขาไล่ตามนายพรานที่เชี่ยวชาญและเขาเอง...เป็นเขาเอง...เหยื่อโง่ๆที่วิ่งตามไป   ..ดวงตาคมเบือนบิดออกมองดวงจันทร์สีกระจ่างด้านนอก  

.

คนโง่กับดวงจันทร์

ดวงจันทร์ที่แปรเปลี่ยนรูปร่างของมันทุกเมื่อเชื่อวัน .. คนโง่ไหนเลยจะตามทัน

"ความจริง..มินอาชอบนาย    แต่ฉันโกหกว่านายมีคนรักอยู่แล้ว..."

ควอนจียงผละออกจากวงแขนแข็งแรงอย่างง่ายดาย   ...ทรุดตัวลงนั่งลงที่พื้น   มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะบอกสิ่งที่เก็บงำเอาไว้   ทุกอย่าง..ล้วนยากที่ผลลัพธ์หรือผลตามมา   เขามองร่างสูงที่นิ่งเงียบและจมจ่อมกับความคิดอันหนักหน่วง   ซึงฮยอนหรี่นัยน์ตาเรียวสวยลง   

เวลาเดินทางราวกับชั่วกัลป์

"ประตูอยู่ทางนั้น..นายไปได้ทุกเมื่อ..."

จียงเลือกไม้ขีด..เมื่อถึงเวลามันอาจจะไม่เป็นไปอย่างที่หวัง   แต่เขาก็ยอมรับ   จุดไม่ติดก็คือไม่ติด..  

แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ไอร้อนที่ห่างหายกลับมาอีกครั้ง   มันรวดเร็วจนจียงไม่อาจสรุปได้ว่ามันคือ ‘คำตอบ' ของซึงฮยอน   สายตาคมกรีดยาวตั้งแต่ใบหน้าของจียงจนถึงแผ่นอกที่ขยับขึ้นลง   ใบหน้าของชายหนุ่มโน้มแนบเข้าหา..ราวกับมีแรงดึงดูด   บางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายกำลังชักนำให้เขาตกเป็นทาส

"ทำไม...ฉันต้องรักนายด้วย..."

"...ฉันต่างหากที่ต้องพูดประโยคนั้น"จียงกระซิบเบาๆกับแผงอกของอีกฝ่าย   กลิ่นน้ำหอม.. น้ำตา.. ใบหน้านองเนืองด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว ถูกพัดหายไปกับอารมณ์ที่พรึงเพริด..แม้ว่ามันไม่ควร  มันไม่เหมาะสม..

.

.

สายฝน..โปรยปราย

+++

.

อิมแทบินจ้องมองกล่องไม้ที่ซึงฮยอนลืมทิ้งไว้เป็นปริศนา   ความสนใจทำให้เขาลืมมารยาทไปชั่วขณะ   มือใหญ่คว้ามันขึ้นมาพิจารณา   รุ่นน้องร่างสันทัดนั่งมองอากัปกริยาของรุ่นพี่อย่างเงียบงัน   แม้แต่เขาเองก็อยากรู้ว่ามันคืออะไร  

"มันล็อกแฮะ.."แทบินเอ่ยขึ้น

ยองเบ..พลันนึกถึงกุญแจที่นอนนิ่งในกระเป๋าของเขา   มันจะสำคัญขนาดที่หมอนั่นจะต้องใส่กุญแจไว้?   เรื่องที่นายสองคนจะมาเจอกัน..คือเรื่องนี้ใช่หรือเปล่า?   มันเป็นเรื่องอะไรกันนะ...แล้วกุญแจดอกนี้?   ยองเบล้วงมันออกมาจากกระเป๋าเสื้อ   อิมแทบินหันมาสบตากับเขา   ไม่ยากเย็นที่จะเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร...

"นายมีกุญแจ?"

"ผมก็ไม่แน่ใจนักหรอกครับ   มันอาจจะใช่หรืออาจจะไม่ ...ว่าแต่พี่แทบินจะเปิดมันหรือครับ...แบบนั้นมันออกจะ"...เสียมารยาท ยองเบได้แต่เก็บคำเหล่านั้นไว้ในใจ

"ก็มีแค่นายกับฉันเท่านั้นที่รู้.."ร่างสูงหลิ่วตามาทางเขา   ประโยคที่คล้ายคำสั่งกรายๆ   รอยยิ้มกวนอารมณ์ตามแบบฉบับของอิมแทบินส่งมาทางเขา  ถ้าลองพูดมาแบบนี้ ไม่ว่าอย่างไรรุ่นพี่ก็คงจะต้องเปิดดูให้ได้   

"แต่มันอาจจะไม่ใช่.."

ร่างสูงดึงกุญแจสีเงินไปจากมือของเขา   สอดปลายของมันเข้าไปอย่างไม่รอช้า   หมุนบิดซ้ายขวาไม่นาน เสียงคลิกแผ่วเบาก็ดังขึ้น   สายตาคมหันมาทางเขาอย่างสะใจ   ยองเบรู้ว่ารุนพี่แทบินกำลังสนุก   ..การเปิดดูกล่องที่ล็อกไว้ก็เหมือนเกมล่าสมบัติ    จะเจออะไรในกล่องนั่นบ้างก็ไม่รู้    แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของทั้งสองคนคือ กระบอกสีดำและสีเงินเก่าๆ  

"เจ้าพวกนี้มันคืออะไร.."

"ผมคิดว่า..มันเป็นไทม์แคปซูลนะครับ" 

"ฉันนึกว่ามีแต่ในละคร.." น้ำเสียงติดเหยียดขำขัน..    แทบินหยิบกล่องสีดำขึ้นมาก่อน     เขากดปุ่มเล็กๆที่ด้านหลังและดึงสลักออก   กระดาษขาวใบเล็กๆม้วนอย่างเรียบร้อยไว้ด้านใน   จากลักษณะความฝืดของสลัก เขาน่าจะเป็นคนแรกในรอบหลายปีที่ได้เปิดมัน  

"นายว่ากระบอกนี้ของใคร?"

"...ผมไม่เดาดีกว่า"

แทบินคลี่ออกอ่าน..ไม่นานนักเขาก็รู้ว่ากระดาษใบนี้เป็นของใคร   ชื่อเขียนไว้ที่มุมขวาอย่างเรียบร้อย   ลายมือแบบเด็กๆ...   เขาอ่านจบและส่งให้ยองเบแต่เจ้ารุ่นน้องปฏิเสธที่จะอ่าน   เขาเก็บลงกระบอกไว้ตามเดิม  แทบินไม่หยุดเพียงแค่นี้..กระบอกสีเงินคือเป้าหมายต่อไป

เขาเปิดออกอ่าน..

ยองเบสังเกตสีหน้าของรุ่นพี่   อิมแทบินที่ยังเคยมีรอยยิ้มของความสะใจ บัดนี้..มีสีหน้าของผู้ปราชัย   เสียงทุ้มคำรามขึ้นแผ่วเบาในลำคอ

"ไพ่ตานี้...ฉันแพ้สินะ"

.

.

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว   ไม่จำเป็นต้องอ่านข้อความข้างในและไม่ต้องบอกว่าไทม์แคปซูลพวกนี้เป็นของใคร   ยองเบลอบยิ้มเพียงลำพัง   ตอนนี้สามารถที่จะเอนหลังอย่างผ่อนคลาย สั่งเครื่องดื่มโปรดมาจิบรอเวลา   ดวงจันทร์นอกหน้าต่างบานกว้างของแบล็กเพิร์ลทอแสงนุ่มนวล   เพลงแจ็สคลอเคลีย..

จียง...หวังว่าสินค้าคงจะถึงมือนายแล้ว

.

.

แผนของนาย..ไม่สินะ ...ละครฉากนี้..จะได้ปิดม่านลงเสียที

+++

END

คำถามเล็กๆน้อยๆ สองสามข้อ

1. คิดว่าเรื่องนี้งงไหม
2. เรื่องนี้อยู่ในประเภทอะไรตามความคิดของท่าน
3. คิดว่าเทมป์เขียนว่าอะไรและจีเขียนว่าอะไร?



...ขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้  ไม่ว่าเรื่องจะจบแบบไม่สมหวังหรือสมหวังก็ขอให้ืทุกท่านมีแต่ความสุขความเจริญตลอดกาลนานเทอญ~

...อีกนิด...นักอ่านที่เข้ามาอ่านตลอด ขอขอบคุณจริงๆที่สละเวลาเข้ามาอ่านและเมนต์นะคะ