Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: Erosphobia #4

Subtitle: Feeling you, feeling me

Author: ENIGMA

Genre: Yaoi, AU, Angst

Rate: NC-17 [Overall story]

Status: incomplete

Fandom: bigbang

Author's note: ทุกอย่างคือจินตนาการของผู้เขียน   ขออภัยถ้าอ่านไม่รู้เรื่องหรืองง  คุณมีสิทธิปิดหน้านี้ได้เดี๋ยวนี้  อนึ่งชื่อเรื่องนั้น ตั้งใจให้เป็นอย่างนี้นะคะ เพราะว่าโรคหวาดกลัวความรัก(รวมไปถึงเซ็กซ์) จะเขียนด้วย "Erotophobia" แต่ว่าผู้เขียนชอบอีกอันมากกว่าและโดยเนื้อหาเองก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับผู้ป่วยทางจิตทางนี้โดยตรง  จึงขอใช้ชื่อว่า "Erosphobia" ค่ะ.

ปล. แบนเนอร์ทุกชิ้นสร้างสรรค์โดยน้องหนู monolopii@jiyongtabi.co.nr

+++

‘Love is irresistible desire to be irresistibly desired.'

Robert Frost

#4

.

.

ร่างเพรียวนอนแผ่บนเตียง..   ยึดและครอบครองไว้เพียงแต่ผู้เดียว    ในห้องเหลี่ยมคับแคบมีเพียงไฟจากโคมหัวเตียง    สีส้มกระจ่างแผ่วงไม่พ้นเตียงที่เขานอนอยู่    แต่ถึงอย่างนั้นจียงก็สามารถเห็นเจ้าของห้องกำลังเดินวุ่นกับผ้าขนหนูในอ่างน้ำเย็น   รอยยิ้มเจือจางกระตุกวูบที่มุมปาก   เขาหรี่ตาลงและปล่อยให้นิทรารมย์ชักชวนสู่ห้วงฝัน  

"นายเมา.."น้ำเสียงของร่างสูงคล้ายตำหนิแต่ควอนจียงแค่เปล่งเสียงอือรับคำ  

คำถามจากเชวซึงฮยอนเป็นแค่เสียงทุ้มหนักซึ่งลอยมาจากที่แสนไกล   รางเลือน...   คลับคล้ายคลับคลาจังหวะดนตรีซึ่งขับกล่อม   ท่วงทำนองลึกลับชักชวนให้หลงใหล   ม่านดำคลี่คลุมสติอย่างเชื่องช้า...  

"...ทำไมนายไม่กลับห้องตัวเองล่ะ?"

"...อือ...."

"นี่อึดอัดหรือเปล่า?"

"อือ...อ.."

เชวซึงฮยอนมองร่างที่หลับตาลงพริ้ม   กระดุมเชิ้ตที่กลัดไว้จนเกือบชิดคอน่าจะสร้างความอึดอัดไม่น้อย  เหลือบมองผ้าขนหนูผืนเล็กในอ่างน้ำ   ถ้าหากว่าเขาจะช่วยบรรเทาได้..ก็คงมีแต่เช็ดตัว   เขาจรดปลายนิ้วที่กระดุมเม็ดบนสุด..  

วินาทีที่ปลายนิ้วหยุดอยู่เหนือรังดุม มันยาวนานเหมือนชั่วกัลป์   แต่เมื่อลงมือปลดเม็ดแล้วเม็ดเล่า..ซึงฮยอนกลับรู้สึกว่ามันเร็วเสียจนกลัวใจตนเอง   เขาหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดลงเช็ดเนินผิว      เสียงผ้าเปียกเสียดเนื้อเปลือย..ทำให้เขาแทบจะหยุดมือลง   ผิวของควอนจียงไม่ได้ขาวจัด..แต่...มันเนียนละเอียดเรียบลื่น

หัวใจของเขาเต้นอยู่ในจังหวะที่แตกต่างไปจากเดิม

สันฝ่ามือสัมผัสแผ่นอกนั่นโดยบังเอิญ..   มันร้อนวูบจนเขาต้องกระตุกมือหนี   ซึงฮยอนรู้สึกพ่ายแพ้จากเบื้องลึก   เขากำลังทำอะไรอยู่...   ทำไมคนดังอย่างควอนจียงถึงมานอนอยู่ที่นี่..ตรงนี้

...บนเตียงของเขา

ควอนจียงบนเตียงเขา..

ร่างสูงกลัดกระดุมให้เหมือนเดิมแต่เหลือเม็ดบนสุดไว้ก่อนจะเลื่อนผ้าห่มคลุม   หมดแรง..ที่จะเคลื่อนไหว   ความรู้จากหนังสือที่เขาเพิ่งอ่านเมื่อครู่มันกระเจิงหายไป   หายไปสิ้นราวกับว่าเขาไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนั้นเลย   ซึงฮยอนอยากนำมันมานั่งอ่านใหม่แต่..เขาจะต้องเอื้อมหยิบมันผ่านร่างเพรียวบนเตียง

เขาปัดความคิดนั้นทิ้ง..

สิ่งที่เขาควรจะนึกถึงในคืนนี้เป็นอันดับแรกคือเขาจะนอนอย่างไร   เครื่องนอนมีเพียงชุดเดียว...   เขาไพล่นึกถึงซึงรีเมื่อช่วงหัวค่ำขึ้นมา   ถ้าหากว่าตอนนี้ซึงรียังอยู่..   ห้องนี้คงแคบลงไปอีกถนัดใจ..   ซึงฮยอนมองควอนจียงซึ่งกำลังพลิกตัวไปอีกด้าน

"...ราตรีสวัสดิ์ควอนจียง"

+++

ร่างเพรียวลืมตาขึ้นมองแสงแดดอ่อนโยนที่หน้าต่างบานแคบ   สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาคือผ้าม่านสีนี้ช่างไม่คุ้นตา    ราวกับว่านี่ไม่ใช่ห้องของเขา..   จียงหลับตาลงอีกครั้งและทบทวนเท่าที่จำได้  

ใช่...เขามาที่ห้องของเชวซึงฮยอน..

ห้องของหมอนั่นในยามเช้าดูไม่เลวร้ายเท่าไร   แสงแดดสดใสสาดเข้ามาให้หนังสือหลากสีและห้องสีทึมมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง   เขาก้มลงมองกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนก่อนจะไล่มองหาเจ้าของห้อง   เขาจำได้รางๆว่า..มือคู่หนึ่ง..วนเวียนที่แผ่นอกของเขา   ...ความฝัน?   ร่างสูงถอดแว่นตาไว้บนพื้นและใช้หนังสือต่างหมอน

ผู้ชายตัวโตนอนขดเหมือนแมวในอากาศหนาวเย็น   จียงขยับเข้าใกล้ร่างนั้น   ดวงตาเรียวเล็กไล่มองผมสีดำสนิทซึ่งปราศจากน้ำมันแต่งผม ใบหน้าซึ่งปราศจากแว่นตาคร่ำครึ    ร่างเพรียวกำลังนึกถึงเด็กผู้ชายธรรมดาๆ   เชวซึงฮยอนผู้ชายธรรมดาไม่ใช่เชวซึงฮยอนคนเชยๆ

   ปลายนิ้วชะงักลงก่อนที่จะแตะต้องเปลือกตา  ...ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขายื่นมือออกไป   อีกเพียงนิดเดียวเขาจะได้รับรู้ถึงไออุ่นของผิวกาย   จียงลดมือลง..     เขาอาจจะแค่ติดใจกับดวงตาคู่คมนี้ก็เป็นได้   เสียดาย...หากว่ามันจะถูกซุกซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นหนาตลอดไป  

หัวโค้งละมุนกับแพขนตานั่น...   

เขากำมือแน่นเพื่อหักห้ามความคิดบางอย่าง   ริมฝีปากได้รูปของร่างสูงขยับยกพร้อมพึมพำในลำคอ   ควอนจียงเอียงคอยิ้มน้อยๆพลางกอดเข่า  

"อรุณสวัสดิ์ซึงฮยอน.."                  

+++

ชายหนุ่มตื่นนอนในเวลาเก้าโมงเช้า..   มันไม่ใช่เวลาปกติของเขาสักเท่าไร   ร่างสูงผุดลุกขึ้นมองร่างบนเตียง...แต่บัดนี้มันมีแต่ความว่างเปล่า   เตียงตึงเรียบสนิทเหมือนว่าไม่เคยมีคนนอนบนนั้นมาก่อน    ผ้าห่มผืนเดียวในห้องคลุมร่างเขา.. 

ซึงฮยอนลูบผ้าห่มอย่างใจลอย   สายตาว่างเปล่าเหมือนความคิดในยามนี้    เมื่อคืนเขาคิดว่าถ้าตื่นขึ้นมาเจอคนๆนั้นแล้วจะพูดว่าอะไร  จะถามอะไร..และชวนไปเรียนด้วยกัน   แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นเพราะคนๆนั้นไม่อยู่แล้ว   

ไม่มีใครจับสายลมใส่กรงไว้ได้..

เขาลุกขึ้นจัดเก็บผ้าห่มให้เรียบร้อยก่อนจะกระโจนเข้าห้องน้ำ    อีกครึ่งชั่วโมงวิชาแรกจะเริ่มบรรยาย เขามองนาฬิกาและรู้สึกประหลาด   เขาไม่เคยตื่นสายขนาดนี้..   ชายหนุ่มรู้สึกว่าพออยู่ในอารามเร่งรีบ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไม่ได้อย่างใจไปเสียหมด   ซึงฮยอนหาหนังสือเรียนไม่เจอ..ทั้งที่มันก็ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบก่อนนอนทุกคืน   ซึงฮยอนหากระเป๋าเงินไม่พบ..ทั้งที่มันจะต้องเรียบร้อยอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอก   เขาคว้าแว่นตาขึ้นสวมก่อนจะลงน้ำมันผมอย่างลวกๆ

เก้าโมงสิบแปดนาที..

ซึงฮยอนโกยทุกอย่างลงกระเป๋าสะพายหลังและออกวิ่ง    ประตูล็อกอัตโนมัติไล่หลังขณะที่เขาวิ่งลงมาตามบันได    ตึงตังกังวานไปทั่วตึก..เขาไม่ชอบเสียงรบกวนแต่ตอนนี้มันช่วยไม่ได้   ทันทีที่เท้าแตะพื้นชั้นล่างสุดซึงฮยอนวิ่งตัดถนนออกไปด้านข้าง   มีสักกี่ครั้ง..ที่เขาต้องวิ่งไปมหาวิทยาลัย   

ไม่เคยเลย..

ร่างโปร่งซึ่งพิงกำแพงอยู่ด้านหน้า ยกมือทักทายอย่างดีใจ    ซึงฮยอนพยักหน้าให้รุ่นน้องแต่ไม่หยุดวิ่ง    เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกตาแต่ก็วิ่งขนาบไปเคียงกัน    วันนี้ตั้งแต่เช้า..เขาก็แปลกใจไม่หยุด

"ผมนึกว่าพี่เข้ามหาลัยไปแล้วเสียอีกฮะ"

"ฉันตื่นสาย.."

"นั่นซีฮะ...เวลานี้มันจวนเข้าชั้นแล้วนี่ฮะ   ครั้งแรกที่ผมเห็นพี่วิ่งนะเนี่ย"เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงเบา   รั้วมหาวิทยาลัยอยู่อีกไม่ไกล   รุ่นพี่สวมแว่นเลี้ยวที่ทางแยกไปคณะของตน   ซึงรียกมือโบกลาก่อนจะหยุดเดินอย่างเรื่อยเฉื่อย   เมื่อตอนเช้านั่น...เขาก็เห็นควอนจียงเดินออกมาจากทางหอพักพี่ซึงฮยอน    มันน่าแปลกใจไปเสียทุกอย่าง..ไม่ว่าการที่ควอนจียงมาเดินในย่านนี้และที่สำคัญมันไม่ใช่ครั้งแรก    ใครๆก็รู้ว่าควอนจียงไม่ค่อยจะตื่นเช้ามาเรียนเท่าใดนักแต่...   ตอนที่เขาเห็นคนๆนั้นก็คือตอนเจ็ดโมงครึ่ง   ไหนจะพี่ซึงฮยอนที่มาสายได้ขนาดนั้น...

ปลายเท้าเลื่อนมาจนถึงถนนอิฐภายในคณะ   ซึงรีชะงักฝีเท้าลง..ไม่ใช่เพราะเสียงกริ่งเข้าเรียนแต่เป็นเพราะเสียงแตรรถ   เด็กหนุ่มหันมองเช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆ..   เสียงแตรช่างแฝงด้วยการวางอำนาจ   เจ้าของคงมั่นใจว่า..ทุกคนต้องเหลียวมอง

สีหน้างุนงงของเขาสะท้อนบนกระจกรถซึ่งกำลังเทียบตัวอย่างเชื่องช้าไม่ไกลจากที่ยืนอยู่   คันสีดำมันปลาบเช่นนี้..เขาไม่มีทางลืม 

เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เองเท่านั้นนี่!

กระจกฟิล์มมืดเคลื่อนลงต่ำอย่างนิ่มนวล   เขารู้ดีว่าจะได้เจอใบหน้าแบบไหนหลังกระจกแผ่นนี้   ไม่ผิดอย่างที่คิดไว้..แว่นกันแดดสีชา    กวนอารมณ์ชะมัด...

"เรียนคณะนี้หรือไง?"

"เปล่า...เดินเข้ามาผิด"เด็กหนุ่มดึงกระเป๋าให้ชิดตัวก่อนจะเบี่ยงตัวไปอีกทาง   ร่างสันทัดถอดแว่นตาลงและมองตามกระจกมองข้าง   ผมสีดำสั้นๆนั่นบอกนิสัยว่ารั้นจริงด้วย   เขาจ้องมองจนแผ่นหลังโปร่งบางหายลับไปในหมู่นักศึกษาซึ่งกำลังแย่งกันเดินเข้าคณะ   

เขาหักพวงมาลัยออกจากถนนหลักหน้าตึก   เขาชักอยากจะรู้ว่าเจ้าเด็กนั่นเรียนคณะอะไรกันแน่   เป็นอะไรกับเจ้านั่น   ..ที่สำคัญจะอวดดีไปได้ถึงไหนกัน?   ร่างโปร่งเลี้ยวไปตึกเรียนรวม   ชายหนุ่มเคาะปลายนิ้วลงพวงมาลัยอย่างครุ่นคิด   เช้านี้เขามีเรียนที่นั่น   ไหนๆก็ไหนๆไปเรียนเสียหน่อยเป็นไร... 

เขาจอดรถที่ลานด้านหน้าแต่เมื่อเดินลงหาจนทั่วชั้นหนึ่ง กลับไม่เห็นแม้เงาของเด็กหนุ่มร่างโปร่ง    นักศึกษาเดินขวักไขว่ บ้างนั่งตามโต๊ะไม้เป็นกลุ่ม    ร่างสันทัดขยับปกเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์อย่างขัดใจ    เด็กอะไรไวอย่างกับหนู..   สุดท้ายแล้วเขาก็มาหยุดยืนที่หน้าห้องเรียน  

มีเรื่องประหลาดใจรอคอยที่หน้าประตู..

"เฮ้...จียง?   นึกไงเข้าคาบเช้าได้วะเนี่ย   ซอนเยไม่ว่าอะไรนายใช่ไหมเมื่อคืน?"เขาส่งเสียงทักพลางสังเกตเห็นว่านี่มันชุดเดิมของเมื่อวานแถมยับย่นเล็กน้อย    สีหน้าของเพื่อนสนิทไม่ได้ดูแย่นัก   ...อย่างน้อยก็เหมือนคนนอนเต็มอิ่มดี   ท่าทางซอนเยจะบริการดี..

"..อ่า อาฮะ..ก็...คิดว่า ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ตื่นเช้าก็.."ร่างเพรียวอ้อมแอ้มตอบก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้าง "แล้วนายล่ะ...?"         

"ฉันเหรอ...พอดีว่าไล่จับหนูมาถึงแถวนี้ก็เลยเข้าเรียนสักหน่อย"

ควอนจียงเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อหู แต่ร่างสันทัดกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดีเป็นคำตอบ

"หนู?....นายเป็นแมวหรือไง?"

"..ก็อยากอยู่      ...จะตะครุบให้อยู่หมัดเชียว"

+++

.

.

น่าเบื่อ...

ในชั้นเรียนน่าเบื่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน   เขาก้มหน้าก้มตาจดทุกประโยคที่อาจารย์บรรยาย   เสียงโทนเดียวเนิบนาบชวนให้เขาหลับ   น่าแปลกทั้งที่เขาหลับจนตื่นสายแล้วแท้   ความง่วงงุนยังตามมารบกวนไม่หยุดหย่อน   ปลายดินสอหยุดเขียนลงเสียดื้อๆ

ชายหนุ่มฟังแต่ไม่จด   มันมีอะไรมากกว่าสิ่งที่อยู่ในหนังสือตอนนี้   เขานึกถึงวินาทีที่ร่างเพรียวยกถุงพลาสติก หรือช่วงเวลาที่ร่างนั้นนอนพลิกไปมา   ทั้งหมดนั่น..พอมาถึงบัดนี้ มันเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น   มันเหมือนอากาศอ้างว้างบางๆทบกันหลายชั้น   จับต้องไม่ได้..เรียกคืนไม่ได้    ซึงฮยอนจำไม่ได้หมดทุกรายละเอียดแต่เขาอยากจะจำ

เสียงกริ่งเลิกคาบดังขึ้นอย่างเกียจคร้าน   เขาพับสมุดลงพร้อมกับหัวสมองว่างเปล่า   เด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินเฉียดผ่านโต๊ะพลางพึมพำเสียงดังพอให้เขาได้ยิน   ร่างสูงหยุดมือลงชั่วขณะก่อนจะเก็บของลงกระเป๋า   ร่างอ้อนแอ้นในชุดสีอ่อนหวานยืนซุบซิบกับกลุ่มเพื่อนด้านหน้าห้อง    หล่อนผู้นั้นมักจะโดดเด่นเกินใครอยู่เสมอ...   ซึงฮยอนรีบปลีกตัวเดินออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว

ถ้าจะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนปีหนึ่ง..มันเป็นเพราะว่าเขาเอง 

การไม่ประมาณตน..

ผลสุดท้าย..ตนเองนั่นแหละต้องเจ็บ

ขายาวก้าวไปตึกเรียนรวมทางขวามือ   มันเป็นทางลัดที่นักศึกษาชอบใช้เวลาต้องเรียนสองตึกนี้ติดๆกัน   ร่างสูงจ้ำผ่านโดยไม่เหลียวหลัง  

"จียง..ทางนี้"ร่างอ้อนแอ้นรีบกวักมือเรียกเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างเพรียว   รอยยิ้มหวานฉอเลาะจุดขึ้นที่ริมฝีปากสีฉ่ำ   หล่อนเกี่ยวแขนเพื่อรั้งเขาเข้าใกล้  

"โทรไปเมื่อกี้...มันเรื่องอะไรหรือ?"เขามองหญิงสาวซึ่งกำลังดึงข้อมือของเขาไว้หลวมๆ   เขาไม่คิดว่าจะได้พบหล่อนอีกแล้วด้วยซ้ำจากเรื่องที่ผ่านมา

"ฉันกลัวน่ะ.."

"เห?"เขาอุทานขึ้นอย่างไม่เข้าใจ   นี่หมายความว่าเขายังเป็นที่ต้องการของซอนเยอยู่ใช่หรือเปล่า?   เขาเป็นที่พึ่งของซอนเยอยู่ใช่ไหม?

"จียงอาจจะไม่รู้แต่ว่าซอนเยน่ะเคยเจอสโตล์เกอร์นะ"

"แล้ว?"

"พูดจาเฉยชาไปได้จียง   หมอนั่นชื่ออะไรนะ..?"

"ใครจะไปอยากจำล่ะคนพรรค์นั้น?"

เพื่อนสาวของซอนเยพูดคุยกันสนุกปาก   บ้างหัวเราะกับความคิดที่ว่าหมอนั่นเคยเป็นฆาตกรมาก่อน  หรือไม่ก็เคยข่มขืน..   ต่างๆนานาจนเขาไม่คิดว่าทั้งหมดนั่นคือเรื่องจริง   เขาเหลือบมองแฟนสาว..หล่อนสวยและน่าทะนุถนอมอย่างที่ใครก็ไม่อาจปฏิเสธ   การแต่งกายและการแต่งหน้าอย่างพอเหมาะ..

ดวงตาคู่สวยจ้องมองที่ใบหน้าของเขา  

"ไปหา ‘เขา' มาแล้วใช่ไหม?"หล่อนกระซิบเบาๆหลังจากแยกกับกลุ่มเพื่อน   จียงผงะเล็กน้อยก่อนจะสะบัดมือออกจากการเกาะกุม   ดวงตากลมโตของหล่อนเบิกกว้างและมองอย่างไม่เชื่อสายตา

"ฉัน..."ร่างเพรียวรู้สึกว่าหัวใจของเขากวัดแกว่งในจังหวะแปลกประหลาด   คำว่า ‘เขา'...มัน...

"ฉันพูดอะไรผิดเหรอจียง   ฉันหมายถึงหมอน่ะที่ฉันบอกให้คุณ..ไปพบ"

"ยังไม่ได้ไป..  ฉันยังไม่พร้อม.."

"แล้วฉันล่ะ?"

"..................................."จียงเงียบไปหลายอึดใจ   เขาเดินเคียงคู่มากับซอนเยจนถึงศูนย์ร้านค้าในมหาวิทยาลัย   ที่นี่มีทุกอย่างตั้งแต่เครื่องเขียนถึงเครื่องครัว..   นักศึกษาส่วนมากชอบเดินเลือกซื้อของก่อนจะกลับหอหรือไม่ก็ก่อนกลับบ้าน   มันเป็นทางเลือกที่น่าสนใจเพราะห้างสรรพสินค้าอยู่ไกลออกไปพอสมควร  

จียงเหลือบมองแฟนสาว..   ที่นี่เป็นที่โปรดมุมหนึ่งในมหาวิทยาลัยแต่ตอนนี้หล่อนไร้ซึ่งปฏิกิริยา   เขาเลือกที่จะเงียบเช่นเดียวกับหล่อน

.

.

ซอนเยเงียบด้วยอารมณ์คุกรุ่น..   ไม่ใช่เพราะว่าหล่อนสำคัญหรือไง..อยากจะพูดออกไปตรงๆว่าหล่อนไม่ใช่ของตายสำหรับใคร   ถึงแม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นควอนจียงก็ตามที..   ดูสายตาของผู้หญิงพวกนั้นสิ..รู้ว่าอิจฉามากแค่ไหนแต่ขอโทษเถอะนะ..จียงเป็นคนเลือกฉันและฉันก็เลือกจียง

เราเหมาะสมกัน..

หญิงสาวหยุดยืนมองกระจกที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง  ในเงาของมันสะท้อนชายหญิงควงแขนแนบแน่น      ซอนเยจ้องมองมันกลับอย่างไม่ลดละ   แต่ในความรู้สึกของซอนเยแล้ว ..มันเหมือนมีอะไรสักอย่างที่ขาดหายไป   ทั้งที่ชิดใกล้กันขนาดนี้...   มันคืออะไรกันนะ?  

"สนใจต่างหูคู่รักไหมคะ?"พนักงานหน้าร้านร้องทักเมื่อเห็นหญิงสาวหยุดยืนหน้ากระจก   ท่าทางจะรักการแต่งตัวไม่น้อย หล่อนจึงตัดสินใจทักทาย

"เอ๋.."

"ทางเรามีต่างหูเงินแท้และทองคำขาวหลายแบบค่ะ  ลองเลือกชมดูก่อนไหมคะ?   เรามีบริการเจาะหูฟรีด้วยนะคะถ้าซื้อสินค้าของร้านเราหรือจะลองเจาะเองด้วยเครื่องมือก็ได้ค่ะ   อันนี้เป็นแบบใช้แล้วทิ้งนะคะ"

ซอนเยหยุดพิจารณาสิ่งแวววาวในตู้กระจกเบื้องหน้า   มัวแต่มองกระจกจนไม่ได้สังเกตว่าสิ่งที่เรียงรายอยู่มันคืออะไร   แสงไฟขาวโพลนส่องเครื่องเงินและทองคำขาวเหล่านั้นเหมือนเกล็ดหิมะเรืองรอง

หล่อนหันมองควอนจียง

"เธออยากได้อะไรฉันจะซื้อให้.."เขาพูดเสียงเรียบ

ซอนเยแค่นยิ้มออกมาอย่างเยาะหยันก่อนจะชี้ชิ้นแพงที่สุด

+++

"ยองเบหรือ...วันนี้ฉันไม่ไปนะ"

"..................................................."

"ยังเมาค้างนิดหน่อย   ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก"

"................................................."

"ฝากขอโทษพี่เบคยองและพี่ฮงจุนด้วย..."

"........................."

"ฉันไม่ได้หลบหน้าหรอกน่า   เตรียมจ่ายเถอะพวกนายน่ะ"

".............................."

"...บาย"

ร่างเพรียวกดปิดโทรศัพท์มือถือลง   ความเงียบเริงระบำอยู่โดยรอบ   เขาไม่เคยเห็นผู้คนเดินสวนกันบนระเบียงแห่งนี้    เมื่อมองจากมุมนี้ ทิวทัศน์ด้านล่างไม่เคยเปลี่ยน..ถนนคดเคี้ยวที่ทอดยาวและแสงไฟริมทางสีนวล   หลังคาบ้านเรือนหลากสีแย่งกันขึ้นจนแน่นขนัด   เขายิ้มเบาบางขณะมองสายฝนระรินลงมาอย่างเชื่องช้า  กลิ่นฝนอายอวลจนเขานึกอยากกาแฟร้อนๆสักถ้วย

หวังว่าเจ้าของห้องจะมีเผื่อเขา..   ข้อนิ้วเคาะลงบานประตูคุ้นตาและไร้ความลังเล

ก๊อก..ก๊อก..

สามศูนย์แปด..

+++

Stay tuned.

..เดี๋ยวจะหาว่าลำเอียง...

ทำวอลเปเปอร์ของสองคนนี้มาด้วย (กลบกระแสเทมป์เบในใจของฉัน)

GDragon

TOP

*