Dolce Sussurro [빅뱅]

 .

Title: Erosphobia #09

Subtitle: Feeling you, feeling me

Author: ENIGMA

Genre: Yaoi, AU, Angst

Rate: NC-17 [Overall story]

Status: incomplete

Fandom: bigbang

Author's note: ทุกอย่างคือจินตนาการของผู้เขียน   ขออภัยถ้าอ่านไม่รู้เรื่องหรืองง  คุณมีสิทธิปิดหน้านี้ได้เดี๋ยวนี้  อนึ่งชื่อเรื่องนั้น ตั้งใจให้เป็นอย่างนี้นะคะ เพราะว่าโรคหวาดกลัวความรัก(รวมไปถึงเซ็กซ์) จะเขียนด้วย "Erotophobia" แต่ว่าผู้เขียนชอบอีกอันมากกว่าและโดยเนื้อหาเองก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับผู้ป่วยทางจิตทางนี้โดยตรง  จึงขอใช้ชื่อว่า "Erosphobia" ค่ะ.

ปล. แบนเนอร์ทุกชิ้นสร้างสรรค์โดยน้องหนู monolopii@jiyongtabi.co.nr

+++

‘Love is irresistible desire to be irresistibly desired.'

Robert Frost

จียงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะเอนศีรษะพิงพักบนหัวไหล่ของซึงฮยอน   เขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเกร็งบ่าแน่น   ความรู้สึกบิดเกลียวขึ้นเขม็ง   หมอนี่เลิกพูดงึมงำในคอแล้ว   มีเพียงเสียงลมหายใจ..ผ่อนเข้าและออก...สงบ

อบอุ่นดีแม้ว่าฝนเม็ดเล็กๆจะทิ้งรอยหนาวเย็นไว้

.

.

ร่างเพรียวหลับตาลง

....หรือเป็นเขาเองที่เมา?

#9

.

.

เส้นผมนุ่มสลวยคลี่คลุมบริเวณปลายบ่า   เขาไม่กล้าจะขยับตัว..หากว่าบิดกายไปแม้แต่น้อยอาจจะปลุกร่างเพรียวซึ่งซบบ่าของเขาให้ตื่นขึ้น   บรรยากาศเย็นฉ่ำฝนพรำทำให้เขานึกถึงวันนั้นแม้ว่าจะปอนเปียกน้อยกว่ากันมาก   อย่างน้อยกลิ่นผิวเปลือยอวลน้ำหอมนั่นก็ยังเหมือนเดิม   มัน..ยังปลุกเร้าเขาได้เสมอ...   ซึงฮยอนหลับตาและสูดหายใจเข้าเต็มปอด

"เดี๋ยวเลี้ยวซ้ายแยกหน้านะครับ   จอดหน้าตึกเอสบีเค..ส่วนคนนี้..ช่วยไปส่งที่ตึกบีบีที่ท่าเรือด้วยครับ"

คนขับรถพยักหน้า   รถเคลื่อนที่ไปด้วยความเชื่องช้า   ซึงฮยอนจดจำป้ายทะเบียนและใบหน้าคนขับไว้แม่นยำ   อย่างน้อยถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..   เขาเหลือบมองใบหน้าซึ่งกำลังหลับตาพริ้ม   จมูกโด่งสันอยู่ห่างไปไม่กี่คืบ   ริมฝีปากได้รูปเผยอน้อยๆ   แสงไฟจากริมถนนลอดผ่านกระจกพาดผ่านพวงแก้ม   สีส้มนวลของมันทำให้แก้มนั่นเปล่งเนียน..

ซึงฮยอนก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองอย่างใกล้ชิด

ก้มลงอีกนิด..

มองยังไงก็ผู้ชาย   ...ผู้ชายรั้นๆเสียด้วยและกำลังโกรธเขาอยู่

ใบหน้าของเขาอยู่ห่างไปไม่กี่เซนติเมตรจากริมฝีปากของควอนจียง   เสียงลมหายใจแผ่วเบาและแสงไฟซึ่งฉาบย้อมทำให้เขารู้สึกเผลอไผล   ทั้งที่หักใจไปแล้วตั้งแต่ครั้งนั้น..ครั้งที่ฝ่ามือของอีกฝ่ายผลักอกเขาออกห่าง   แต่เขากลับรู้สึกว่าดวงไฟเล็กๆนั่นกำลังปะทุขึ้นมาใหม่     รู้ว่าไม่มีประโยชน์ รู้ว่าไม่มีอะไรเลย...  

เขาตัดสินใจจรดริมฝากลงแก้มนั้น..   เพื่อฉกฉวย..   มันนุ่มยิ่งกว่าที่คิดไว้..   เขาสัมผัสได้ถึงความยืดหยุ่นเมื่อประทับรอยจูบลงไป   เนียน..   ซึงฮยอนยังไม่อยากจะถอดถอน..  เขาอยากจะจมลงในความอ่อนหวานอีกนานเท่านาน   แต่เขารู้ดีว่ามันก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆที่เขาขโมยมาเท่านั้น   มันไม่มีทางอยู่กับเขาตลอดไป   แต่...อย่างน้อยประวิงเวลาเพื่อจะลอบชิมรสชาติของมันอีกสักนิด

อีกนิด..

"คุณครับ...ถึงแล้วครับ   หอพักเอสบีเคใช่ไหมครับ?"สำเนียงต่างจังหวัดดังขึ้นจากเบาะหน้า   ชายวัยกลางคนมองผ่านกระจกหลังมายังเขา      

ซึงฮยอนผละออกด้วยใจเสียดาย   บางอย่างยังอ้อยอิ่งอยู่บนผิวสัมผัส  ความหอม..ความนุ่ม..   เขาเอื้อมมือขยับศีรษะของควอนจียงให้พิงเบาะอย่างเบามือที่สุด   จนมั่นใจว่าอีกฝ่ายยังหลับสนิทและอยู่ในท่าทางผ่อนคลายที่สุดแล้ว ซึงฮยอนจึงดึงกระเป๋าเงินออกมาและจ่ายค่าโดยสาร

"ไปส่งเขาที่ตึกบีบีท่าเรือนะครับ   ผมฝากด้วย"

"ถ้าห่วงแฟนนักก็ไปส่งสิไอ้หนู   อยู่ไปอีกไม่ไกลนี่เองใช่ไหมล่ะ?"คนขับรถเอียงหน้ามาถามเขาพร้อมกับยื่นเงินทอนมาให้   ร่างสูงรับเศษเหรียญก่อนจะหันมองควอนจียงที่นอนพิงเบาะ   ร่างเพรียวนั่นผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสงบ   เขาไม่อยากจะทำลายบรรยากาศดีๆของจียง

"ไม่หรอกครับ..ถ้าตื่นมาไม่เจอผม   ...น่าจะอารมณ์ดีมากกว่า"เรื่องง่ายๆแท้ๆ ซึงฮยอนยิ้มออกมาอย่างแห้งแล้ง      

เขาลงจากรถและปิดประตูอย่างเบามือ   มั่นใจแล้วว่าจียงนั่งอย่างสบายที่สุด   ร่างสูงชะเง้อมองชายหนุ่มในชุดโค้ตสีขาวด้านในของรถอยู่ครู่ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวบนถนนอีกครั้ง   เขามองท้ายรถจนลับตาไปสุดโค้ง   เสียงเครื่องยนต์จางแผ่วลงจนเหลือแต่ความเงียบงันในราตรี  

.

.

เปลือกตาปรือขึ้นอย่างแช่มช้า

ระยะทางที่ไกลออกมา..   ดวงตาเรียวเล็กทอดนิ่งบนกระจกมองข้าง   มองอยู่อย่างนั้น...มองชายหนุ่มร่างสูงที่คอยชะเง้อมองจากหน้าหอพัก   มองจนร่างนั่นเล็กลีบจนเหลือเพียงจุดเล็กๆและหายไปจากสายตา

...อารมณ์ดีอย่างนั้นเหรอ?

เขาเลื่อนมือขึ้นแตะผิวแก้ม   เขาแตะอย่างเหม่อลอยพอดีกับคนขับรถหันมาพูดกับเขา

"อ้าว..ตื่นพอดีเลยแม่หนู   ถึงแล้วล่ะตึกบีบี..ไม่ต้องจ่ายนะแฟนหนูจ่ายให้ลุงไปแล้วล่ะ"คนขับรถพูดอย่างเห็นขันและจอดเทียบข้างฟุตบาท     

ควอนจียงไม่ได้พูดอะไร   เขาผลักประตูออกและปิดมันลงอย่างเบามือ   อยากจะทักท้วงออกไปว่าเขาไม่ใช่อย่างที่ลุงคนขับคิดแต่ไม่รู้ว่าบอกไปแล้วจะได้อะไร   ให้มันยิ่งดูพิลึกพิลั่นเข้าไปอีกอย่างนั้นหรือไง..  

"ผมไม่ใช่ผู้หญิงและหมอนั่น..ก็ไม่ใช่แฟนผม..."จียงกระซิบในสายฝนชื้นฉ่ำ..และไม่รู้ว่าเขากำลังแก้ตัวกับใคร  

+++   

.

"จียง..นี่ชีทของนายเหรอ?"

เสียงใสตะโกนถามมาจากโต๊ะอ่านหนังสือ   ซอนเยรวบผมไว้ด้านหลังและสวมแว่นตา    หล่อนหยิบกระดาษไม่คุ้นตาขึ้นหราให้เขาเห็น   ชายหนุ่มร่างเพรียวมองปลายมือเรียวเล็กของซอนเยจากโซฟา   ทำไมเหมือนไม่เคยเห็นมันมาก่อน...  มุมกระดาษยับย่นเล็กน้อยแบบนั้น..  

นี่มัน..

"นี่นายจดเก่งใช้ได้เลยนะ   แต่ลายมืออ่านยากไปหน่อย"ซอนเยยิ้มอารมณ์ดีก่อนจะพลิกหน้าต่อไปอ่าน    

"มีคนจดมาให้น่ะ.."

".........ลายมือผู้ชายนี่นา..ใช่ไหม?   ก๊วนนายไม่น่าจะหยุมหยิมทำแบบนี้ได้เลยนะ   ..ดูสิคำย่อภาษาอังกฤษก็แปลมาให้หมดเลยแฮะ  ..ลายมือยองเบเหรอ?" หญิงสาวเลิกคิ้วข้างหนึ่งและหยุดคิดก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง "หวังว่าจะไม่ใช่ผู้หญิงนะพ่อเพลย์บอย?" 

ควอนจียงไม่ตอบ..   

เขาเดินมาใกล้ก่อนจะดึงมันออกจากมือหล่อนอย่างนุ่มนวล   เขาลืมมันไปได้อย่างไร..ลืมสนิท   ทิ้งตัวลงนั่งข้างซอนเย..เขาเหลือบมองส่วนเว้าส่วนโค้งใต้ชุดกระโปรงสั้นสีฟ้าของหล่อนก่อนจะหลับตาลง   สองมือกุมปึกชีทไว้แน่น..  ให้ตายสิ..เขายังไม่ได้ไปหาหมออย่างที่ซอนเยบอกสักที

"ถ้านายอ่านทั้งหมดนี่รับรองว่า เอ แน่ๆ"เสียงใสของหล่อนดังขึ้นข้างหู   ลมหายใจแผ่วเบาสัมผัสปลายคาง..ริมฝีปากนุ่มนิ่มประทับลงแก้มของเขา  แผ่วเบาและอ่อนโยน..

"ฉันขอยืมหน่อยได้ไหม  ลีน่าก็ลงวิชานี้ มันน่าจะช่วยเธอได้เยอะเลย"

"ไม่ได้!"จียงพลั้งปากตะโกนปฏิเสธ  

หญิงสาวร่างบางหันมองอากัปกิริยาที่ผิดปกติของเพื่อนชาย  

"เอ่อ...ฉันหมายถึง..ฉันต้องเอาไปให้เพื่อนพรุ่งนี้   มีคนอยากได้อยู่ก่อนแล้วน่ะ"เขาแก้ตัวเสียงอ่อย..ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย..แดมน์   แค่กระดาษปึกเดียวเขาจะหวงไปทำไมล่ะ?   มันไม่ได้สำคัญอะไรเลย..ใช่ไหม?   ทำไมเขาต้องตะโกนออกไปแบบนั้นด้วย..มันก็แค่ชีท..  

ซอนเยถอนหายใจหนักหน่วง...

"ไม่ชอบลีน่าใช่ไหมล่ะเธอน่ะ"

จียงเม้มริมฝีปากเข้าหากัน   ความคิดวิ่งพล่าน..ทำไมฟ้าต้องให้ผู้หญิงสองคนนี้รู้จักกัน   ใบหน้าหวานคมของลีน่าปรากฏขึ้นในมโนนึก   รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นหมิ่นเหม่บนใบหน้านั้น...ลีน่า

"มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่า"

"อ๋อ...ยองเบบอกเธอล่ะสิว่าฉันไปกับลีน่า?   ให้ตายสิ..ถึงจะเพิ่งรู้จักกันไม่นานแต่ลีน่าไม่ได้เอาแต่เที่ยวกับเฟิล์ตนะ   เราไปชอปปิ้งกันมาต่างหากล่ะ"

"ตอนสามทุ่มน่ะเหรอ?"

"นี่ก็ยองเบฟ้องอีกแล้วใช่ไหม?"ซอนเยถามขึ้นหลังจากเงียบไปสักพัก

"...เปล่าแค่เดาน่ะ   ลีน่าไม่น่าจะตื่นก่อนบ่ายสามได้"เขาถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า   นึกถึงใบหน้าคมหวาน ผมรวบหางห้าและต่างหูกำไลคู่นั้น...

"...นายพูดเหมือนรู้จักลีน่าดีอย่างนั้นแหละ"

ควอนจียงไม่ตอบ..  

เขาอาจจะรู้จักลีน่าดีกว่าที่ซอนเยคิด..

+++

.

ลืมตาโพล่งขึ้นมาในความเงียบสาหัส   ความเงียบที่ผุดพรายอยู่รอบตัวทำให้เขานึกถึงเมื่อคืนวาน    หลังจากมองท้ายรถแท็กซี่หายลับไปจากกรอบสายตาแล้วเขายังเตร็ดเตร่อยู่อีกสักพัก   รู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะมองท้องถนนไกลตาซึ่งว่างเปล่า   อีกทั้งอากาศเย็นยังพัดผ่านอย่างไม่ปราณีเขาจึงเดินกลับขึ้นห้อง      

สมุดเลกเชอร์ที่เขายังจดค้างไว้ตั้งแต่วันนั้นกางอยู่บนโต๊ะ   ซึงฮยอนเสยผมไปด้านหลังและหยิบแว่นขึ้นสวม   เขายังสวมเสื้อผ้าชุดเมื่อวาน  แจ็กเก็ตยีนส์ตัวนี้อุ่นดีเมื่อสวมใส่   มันช่วยให้เขาหลับทันทีที่หัวถึงหมอน    ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าตัวเขายังเป็นเชวซึงฮยอนในวันวาน  เขาถอดชุดแจ็กเก็ตออกพาดกับเก้าอี้   รอยจางสีแดงรูปริมฝีปากอยู่เยื้องกับปกเสื้อโปโล   

มัน...มาได้อย่างไร?  

ซึงฮยอนนั่งลงที่เก้าอี้และพยายามนึกย้อนไปถึงในผับ  

ผู้หญิงคนนั้น... รอยยิ้ม..  ต่างหู...

พอเขาบอกว่าไม่มีโทรศัพท์มือถือก็หัวเราะออกมาเสียงดัง   แค่ไหวไหล่และพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าน่ารักจัง..   มันมีตรงไหนที่น่ารัก..อากัปกิริยาของเขาหรือว่าการไม่มีโทรศัพท์มือถือ?   เขาไม่ได้บอกชื่อให้หล่อนรู้   ดวงตาเรียวสวยของผู้หญิงคนนั้นเป็นประกายระยิบระยับเวลาหล่อนเอื้อนเอ่ย   หล่อนยกมือดึงคอเสื้อของเขาและก้มลงจูบเบาๆ   ซึงฮยอนยืนตัวแข็งพลางจ้องหล่อนเขม็ง

"ถ้าอย่างนั้นขอตีตราจองไว้ก่อนแล้วกันนะ"

หล่อนพูดว่าอย่างนั้น   ยิ้ม..และเดินจากไป  เหลือเพียงลิปสติกสีหวานบนเสื้อขาว..

แต่ยังไงก็ไม่ได้เจอกันอีกแล้วไม่ใช่เหรอ  

ไม่ได้เจอกันอีกแล้ว..?   ประโยคนี้มันทำให้เขานึกถึงเรื่องเมื่อวาน   เรื่องควอนจียง   ทำไมจียงต้องโกรธเขา เงียบและเย็นชา ถึงปากจะบอกว่าไม่..แต่เรื่องของความรู้สึกน่ะเขาพอจะจับได้อยู่หรอก   ...เคยมีคนว่าเขาทึ่มนักเรื่องแบบนี้   แต่ยังไงมันก็รู้สึกได้ไม่ใช่เหรอแม้ว่าจะไม่รู้สาเหตุ   รู้สึกแย่ได้...รู้สึกเจ็บได้แค่อีกฝ่ายไม่ชายตามอง  

จะว่าไป..เขายังไม่ชินกับความรู้สึกแบบนี้อีกหรือไงนะ

ทำไมไม่ยอมชินสักที..

มือใหญ่หยิบปากกาขึ้นมาเขียนเนื้อหาที่จดค้างไว้  เขาตั้งใจเขียนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย   ให้อ่านง่ายที่สุดเท่าที่ทำได้   ส่วนสุดท้ายของเล่มคือเนื้อหาที่คาดว่าจะออกสอบปลายภาค   หลายคนชอบบอกว่าเดาไม่ออกว่าอาจารย์จะออกอะไร   แต่ถ้าเข้าห้องทุกครั้งและตั้งใจฟังก็จะเดาได้เองว่าเนื้อหาข้อสอบมันจะมีอะไรบ้าง    ถ้าอาจารย์ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งนักศึกษา ยังไงก็ต้องตอบถูกบ้างนั่นแหละ...

รู้ดีว่าตัวเขาไม่ใช่คนเรียนเก่ง   เขาถึงต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว   เขาไม่ใช่พวกที่ความจำดีนัก เขาถึงต้องอ่านหนังสือบ่อยๆ   เขาไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรได้ง่ายๆ ถึงต้องเข้าเรียนทุกครั้งเพื่อให้มันซึมซาบเข้าหัว   การที่เขาทำแบบนี้ มันทำให้เขาแปลกแยกจากคนอื่นที่ตรงไหน   เพราะว่าเขาหัวไม่ดีอย่างนั้นเหรอ?   ร่างสูงชะงักมือที่กำลังขีดเขียนลง  

แล้วกับคนๆนั้น..มันช่างแตกต่าง

ไม่มีอะไรที่เหมือนกันสักอย่าง   ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดจะผยองไปเท่าเทียมกับคนพวกนั้น   ควอนจียงมีอะไรบางอย่างที่แตกต่าง   บางอย่างที่เปล่งประกายออกมาจากข้างใน   ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่มี..และไม่มีวันมี   ซึงฮยอนทิ้งปากกาให้กลิ้งบนหน้ากระดาษ   ชายหนุ่มยกสองมือขึ้นลูบใบหน้า    อ่อนล้าอ่อนแรงสิ้นดี    นึกถึงกลิ่นหอมจางและสัมผัสเนียนนุ่มที่ยังวนเวียนอยู่ที่ริมฝีปาก  

ซึงฮยอนแค่นยิ้มออกมา

ดีแต่ลอบขโมยและชกชิงมาเป็นของตนเองชั่วครั้งชั่วคราว  

มันไม่มีทางเป็นของเขาไปได้ตลอด..

ทำอย่างไรล่ะมันถึงจะอยู่กับเขานานกว่านี้?   ทำอย่างไร...ทำอย่างไรดี?  

ต้องทำอย่างไรดี?  

+++

.

ซึงฮยอนถอดใจเรื่องน้ำมันแต่งผมและพยายามหวีผมให้เข้าที่   หลังจากที่หาทั้งในและนอกห้องน้ำ เขาไม่เห็นแม้แต่ฝากระปุก   เขานึกถึงเรื่องที่เคยเรียนตอนประถมในชั่วโมงวิทยาศาสตร์..สสารไม่มีวันหายไปนอกจากเปลี่ยนมือหรือเปลี่ยนสภาพ   มันคงอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้   ชายหนุ่มจ้องมองตนเองในกระจกอีกครั้ง   ผมด้านหน้าออกจะยาวไปหน่อย   ถ้าใส่น้ำมันแต่งผมก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องผมตกลงมาปรกแว่น   แต่คราวนี้เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมันดี   หวีไปทางไหนมนก็ตกลงมาบังหน้าเขาไปเสี้ยวหนึ่ง

เขาเลือกเสื้อและกางเกงที่ดูดีที่สุดในตู้ออกมาใส่   ส่วนเสื้อผ้าที่จียงซื้อให้ เขานำไปเก็บไว้อย่างดีในตู้ชั้นบนสุด   รวมกับกล้องที่เขาเก็บเงินซื้ออย่างยากลำบาก  เขาคิดว่าไม่มีที่ไหนดีไปกว่าตรงนี้แล้ว   เมื่อคืนเขาใช้เวลาจนเกือบตีหนึ่งคัดเลือกเสื้อผ้าที่หมดสภาพออกจากตู้   ยากไม่น้อยสำหรับการคัดว่าตัวไหน ‘ดูแย่' หรือว่า ‘ดูดี'   ซึงฮยอนไม่คิดว่าเห็นความแตกต่างกันมากนักแต่พยายามยึดหลักจากสื้อผ้าที่จียงซื้อมาให้เขา  

อีกสามสิบนาทีจะถึงเวลาคาบแรกของวัน

เขาผลุนผันหยิบกระเป๋าสะพายและสมุดเล่มบางออกไป   หัวใจเต้นโครมครามเมื่อรู้ว่าจะได้เรียนคาบเดียวคนๆนั้นในวันนี้   สมุดเล่มบางในมือถูกกำไว้แน่นพลางนึกในใจว่าควรจะทักทายแบบไหน   ...หรือว่าเดินเข้าไปทักตอนไหนดี  ร่างสูงก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นบันไดตึกเรียนไปทางปีกขวา   แดดตอนเช้าทอดผ่านระเบียงที่อัดแน่นด้วยนักศึกษารอเข้าชั้นเรียน   เขาเหลือบมองรอบกายแต่ไม่เห็นคนๆนั้น

ตลอดทั้งคาบไม่มีเงาของคนที่ชื่อควอนจียง

เขามองไปทั่วห้อง   เด็กผู้หญิงสองสามคนสะกิดพยักพเยิดมาทางเขาและหันไปซุบซิบบางอย่าง   ชายหนุ่มเก็บกระเป๋าหลังจากคาบเรียนจบลง   พุ่งตัวออกจากห้องเรียนตั้งแต่อาจารย์ยังไม่ออกจากห้องด้วยซ้ำ   สายตาของเขาไล่มองตามระเบียงจนสะดุดตากับผู้ชายคนหนึ่ง   ผมยาวและใบหน้าเรียวแบบนั้น เขาจำได้ว่าน่าจะเป็นเพื่อนของควอนจียง   แต่เขาไม่รู้จักชื่อ..

"ขอโทษนะ..ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"ร่างสูงคิดว่าเขาอาจจะพูดเสียงเบาเกินไปแต่ชายผมยาวก็ละมือจากมือถือมามองหน้าเขา

"เฮ้...คุณแว่นเอ่อ..ไม่ใช่สิโทษทีนะชื่ออะไรนะนาย  เราเรียนคลาสเดียวกันนี่ใช่ไหม?"

ซึงฮยอนพยักหน้าและตั้งใจถามเรื่องที่อยากรู้   แต่สายตาที่แพรวพราวด้วยความขบขันของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมากะทันหัน

"อ่า...อ..ฉันชื่อเชวซึงฮยอน  ใช่...เราเรียนวิชาเดียวกันตอนเช้า"  

"ว่ามาสินายจะถามอะไรล่ะคุณแว่นเอ้ย..เชวซึงฮยอน"ชายหนุ่มผมยาวสะบัดผมไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมวันนี้ควอนจียงถึงไม่เข้าเรียน   พอจะรู้ไหม?"

"ไม่เอาน่า..ฉันก็เรียนวิชานั้น ฉันยังไม่เข้าเลย..เจ้าจียงคงโดดเรียนอยู่ที่ไหนสักที่แหละ   ยังไงวันนี้มันก็ต้องมาเพราะนัดกับ..อ๊ะ ทำไมไม่โทรเข้ามือถือของจียงล่ะ?"ชายตรงหน้ายกมือถือขึ้นโบกประกอบและอมยิ้มเล็กๆ  

"ฉันไม่รู้เบอร์.."ร่างสูงตอบตรงด้วยเสียงซื่อ

"อ้า..นาย-ไม่-รู้-เบอร์-จียง-เหรอเนี่ย?"เห็นได้ชัดว่าชายผมยาวกำลังยิ้มกว้าง "โอเค..งั้นฉันโทรให้นายแล้วกัน"  ปลายนิ้วยาวกดปุ่มสองสามครั้งก็ยกมือถือแนบหู   เกือบนาทีที่เขารอฟังเสียงปลายสายแต่ก็ต้องส่ายหน้า

"ปิดเครื่องแหง๋   ไม่มีสัญญาณตอบรับเลย"

"ถ้าอย่างนั้นนายพอจะรู้ไหมว่าเขาชอบโดดเรียนไปอยู่ที่ไหน?"

"ก็พอจะรู้อยู่บ้างแหละนะ   ที่หอสมุดสังคมศาสตร์นั่นไง   ฉันต้องไปแล้ว..ไว้เจอกันใหม่นะคุณแว่นเอ้ยเชวซึงฮยอน"

ซึงฮยอนยืนนิ่งมองชายผมยาวโบกมือและเดินจากไป   เพราะอะไรไม่รู้..เขาไม่เชื่อในสิ่งที่คนนั้นบอก   วิธีการพูดเรื่องที่ไม่รู้เบอร์โทรนั่นก็ทำให้รู้สึกต่ำเตี้ยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน   ซึงฮยอนไม่เชื่อ..   ถ้าอย่างนั้นก็มีอยู่ทางเดียว...   ที่เขาเคยทำมาก่อนหน้านี้  สองขาไปไกลเท่าใจคิด..

แต่...จียงไม่ได้อยู่ที่ห้อง...

ร่างสูงมองกรอบประตูอยู่เนิ่นนาน   นานพอที่จะมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง   เขาไม่กล้ากดกริ่งครั้งที่สอง   เพียงครั้งเดียวก็เกินพอ   ความผิดหวังเล็กๆก่อขึ้นในใจ   ...หรือว่าจียงจะอยู่ที่หอสมุดสังคมศาสตร์จริงๆ?   ชายหนุ่มกระชับกระเป๋าเข้าหาตัวก่อนจะออกวิ่งไปจนถึงถนนใหญ่   เขาตั้งใจวิ่งกลับไปที่มหาวิทยาลัยผ่านเส้นทางหลัก    ไม่ว่าทางลัดอย่างไรก็ต้องผ่านถนนเส้นนี้อยู่แล้ว  ชั่วพริบตา ซึงฮยอนบังเอิญเหลือบเห็นด้านหลังของร่างหนึ่งเลี้ยวหัวมุมถนนไป   ...ถนนไปยังหอพักเอสบีเค  

เส้นผมที่ลมพัดผ่านมีสีน้ำตาลอ่อนอมแดง   ราวไหล่ผึ่งผายแต่เพรียวบางสมส่วน   ...แบบนั้นมัน..

"ควอนจียง?"เขาตะโกนเรียกออกไปขณะผ่อนฝีเท้าตามเข้าไปในซอย

ดวงตาเรียวเล็กกะพริบจ้องตอบกลับมา   ดวงตาของควอนจียง..

"นาย.."เสียงตอบรับเบาหวิว

ซึงฮยอนไม่กล้าถามว่ามาทำอะไรที่นี่   จียงอยู่ในเสื้อฮู้ดดำสนิทพิมพ์ลายไมโครโฟนสีทองตัดกันอย่างชัดเจน   มันทำให้เขานึกถึงเสื้อผ้าแพงๆของดารา   มักจะฟู่ฟ่าและฟุ่มเฟือย..   แต่เขายอมรับว่าจียงเหมาะกับสีทองไม่น้อย   เสื้อผ้า ทรงผม ทั้งหมดนั่นยิ่งดูตัดกันกับย่านหอพักของเขา  

"ฉันตามหานายตลอดเช้า"ซึงฮยอนไม่ได้ตั้งใจให้มันดูเหมือนตัดพ้อ   แต่เมื่อได้ยินเสียงตนเองพูดออกไปแล้วก็รู้ว่าช่วยไม่ได้

"มีเรื่องอะไรหรือไง?"น้ำเสียงของควอนจียงดูไม่ใคร่ใส่ใจนัก..ติดเฉยชา

"ฉันแค่..เอ่อ..."ซึงฮยอนก้มหน้าลงมองปลายเท้าตนเอง   บางทีจียงอาจจะยังโกรธเขาอยู่ ....พอถึงเวลาจริงแล้วทำไมถึงพูดไม่ออก..   สิ่งที่เขาอยากจะให้อีกฝ่ายก็อยู่ในมือแล้วนี่ไง   เขามองสมุดในมือสลับกับใบหน้าของควอนจียง

ร่างเพรียวเอียงคอและเสมองนกสองตัวบนสายไฟด้านบน   มันสองตัวเว้นระยะห่างเหมือนไม่รู้จักกัน   ไม่ได้บินมาด้วยกัน    แต่เมื่อครู่เขาเห็นว่ามันบินมาพร้อมกัน   นกอะไรนะ..

"ไปห้องนายเถอะ"ควอนจียงเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ได้ไหมล่ะ?"

อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เชื่อหูแต่ก็พยักหน้ารับโดยดี   เป็นครั้งแรกที่เขาเดินไปหอพักของซึงฮยอนพร้อมกับเจ้าของห้อง  ในตอนนั้นเสียงรองเท้าเหยียบบนก้อนกรวดก้อนทรายเล็กๆเหมือนเป็นเสียงเพียงเสียงเดียวบนถนนเงียบงัน   ควอนจียงสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายถือสมุดไว้หนึ่งเล่ม   กำแน่น..

นกสองตัวโผบินไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า

ร่างเพรียวแหงนหน้ามองพวกมันตีวงเลี้ยวไปจรดสุดขอบฟ้า

"ความจริงก็มาด้วยกันสินะ"จียงชะงักฝีเท้า..และมอง

"หืม?"

"นกน่ะ.." เขาพยักพเยิดให้อีกฝ่ายเงยหน้ามองชายฟ้าโล่ง   มีเพียงสองจุดดำเล็กๆขยับนวลนิ่งจนลับตา "มันบินมาด้วยกันแต่เกาะสายไฟห่างกันเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน"

"ถ้าใกล้กันมาก ไฟฟ้าแรงสูงอาจจะทำให้พวกมันต้องตาย"เสียงทุ้มห้าวพูดขึ้นขณะที่หยุดยืนหน้าหอพัก   เขามองร่างเพรียวที่ยังหยุดมองนกสองตัวบนฟากฟ้า  เสียงพึมพำของอีกฝ่ายผ่าสายลมมาไม่ถึงเขา  

"อย่างนั้นเหรอ..    ใกล้กันมากกว่านั้นไม่ได้สินะ?"

+++  

Pls. Stay Tuned.