Dolce Sussurro [빅뱅]

Title: Romantic

Author: ENIGMA

Genre: AU, flashback

Status: a short fiction, one shot?

Fandom: BIGBANG

Theme song: I Will Survive by Cake -click here to download--

Author's note: the quotation below is taken from ‘I Will Survive' lyric.  give this as a present to someone who was born in October. Hey, that little person can you see this? I give it to you as you want. Wish you happy days: any day with GD. But I'm just wondering why everybody wants fan-fictions to be their gift? Ahem, would you pay me a gift too?

+++

            .

            I'm not that stupid little person who's still in love with you...

เขาขยี้มวนบุหรี่ลงกับก้นแก้วเป็นตัวที่หก..  มวนขาวเผาไหม้เชื่องช้าจนมอดดับ   เขามองมันนอนนิ่งสนิทในถาดแก้ว   ดวงตาเรียวเล็กหลับตาลงและฟังเสียงสายฝนซึ่งสาดซัด   เก้าอี้โซฟาตัวโตหันหน้าออกหน้าต่างสูง   ระเบียงกว้างอยู่นอกผนังกระจกจรดเพดาน   ม่านฝนด้านนอกบดบังแสงตะวันเจิดนวล   เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นใช่ดวงอาทิตย์จริงๆหรือเปล่า...หรืออาจจะเป็นจันทร์ยามค่ำคืน   เวลาช่างไหลผ่านรวดเร็วเหมือนน้ำในอุ้งมือ  ชายหนุ่มร่างเพรียวก้มลงมองมือของตนที่กำลังสั่นระริก   เขาวางมันบนหัวเข้าทั้งสองข้าง.....อุ่นแต่มันไม่ได้ช่วยอะไร..

สองมือยังเย็นเฉียบ..

เหมือนทุกสุดสัปดาห์..เขาจะต้องมานั่งที่ห้องนี้   จ้องมองหลังคา..ดาดฟ้า...เมฆขาว...ทิวทัศน์เดิมๆ   ภาพของจิตรกรที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกจากสีสันและก้อนเมฆ   สูบบุหรี่........ฆ่าเวลา?

เวลาต่างหากที่ฆ่าเขา...

ห้องเหลี่ยมกว้างขวางอำนวยพร้อมด้วยเครื่องใช้เครื่องเรือน   เตียงตรงสุดมุมนั่นเป็นเตียงที่หรูหราและใหญ่โต...แต่ถ้าถามถึงจำนวนครั้งที่ล้มตัวนอน..มันไม่บ่อยขนาดที่จะต้องยกมือขึ้นนับทั้งสองข้าง   ความเงียบเป็นเพื่อนของเขาเสมอแม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายสักแค่ไหน...

มันตั้งแต่เมื่อไรกัน?

"ไง..จียง?"เสียงทุ้มเอ่ยทักขึ้นที่ด้านหลัง  ไม่ต้องหันมองเขาก็รู้ว่าใคร  ฝ่ามือใหญ่ตบลงบ่าเพรียวด้วยน้ำหนักสม่ำเสมอ  ไม่มากไม่เบา   เขาหันมองชายหนุ่มผมสั้นและดวงตาเฉี่ยวคม   แสงแดดปะทะลงมาที่ด้านหลัง   เสียงกึงกังของของลูกบอลสักหลาดกระทบคอร์ทสะท้อนไปทั่วแม้ว่าจะเป็นที่โล่งแจ้ง   ผู้ทักทายซับเหงื่อซึ่งเกาะพราวขณะมองตรงมาทางเขา   แร็กเก็ตฟีล่าสีแดงดำเป็นเงาวาวกับแสงอาทิตย์อยู่ในมือของชายร่างสูง

เขาพยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบรับไปมากกว่านั้น   ชายหนุ่มร่างสูงขยับปากขึ้นเล็กน้อย..แต่เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ต้องหันไปมอง   หญิงสาวสองสามคนยิ้มยกให้พลางโบกมือ   เขายืนมองปฏิกิริยาของชายหนุ่ม...ดวงตาเฉี่ยวคมคู่นั้นหันมามองเขาอย่างลังเล   ชายร่างเพรียวหมุนแร็กเก็ตสีเงินในมือ เขายกมันขึ้นเป็นเชิงลาก่อนจะถอยออกมาจากตรงนั้น..มันไม่ใช่ที่ของเขา

"จียง?"เสียงทุ้มนั่นรั้งเรียกเขาไว้แต่น่าเสียดายที่แผ่วเบาเกินกว่าจะดึงเขาไว้  ไม่หรอก..มันเบาเกินไป   มันดูคลอนแคลนและโยกไหวเกินไป..   ภาพหมอกมัวๆเข้าล้อมกรอบเขาจนไม่เหลือความทรงจำอะไรดีๆนอกจากคอร์ทและลูกเทนนิสสีสด   เขาเกล็ดบุหรี่ออกจากซอง..ไลท์เตอร์สั่งทำพิเศษของเขาจุดประกายสีน้ำเงิน   ปลายนิ้วของเขาเลื่อนไล้ร่องอักษรตัว ‘เอส' อย่างเชื่องช้า   ปลดไก..ไฟดับ..   เขาเลื่อนขึ้นอีกครั้งก่อนจะจ่อกับปลายมวนขาว   กระดาษเผาไหม้กรอบม้วน..

"นายสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?"เสียงทุ้มกล่าวขึ้น  กลิ่นควันจากเนื้อย่างทำให้บรรยากาศดูเลือนๆไม่สมจริงแต่เขากำลังนั่งเคียงกับผู้ชายร่างสูงคนนั้นไม่ผิดแน่   ความแปลกใจอวลกระจายทั่วประโยค..แต่เขาไม่ได้ตอบ   ร่างเพรียวเก็บไลท์เตอร์เงินเกลี้ยงลงกระเป๋าเสื้อ   ส่งควันระบายผ่านริมฝีปากอ้อยอิ่งและอาลัย  ดวงตาเรียวเล็กมองควันสีเทาของตนผสมผสานกับกับควันจากเตาตรงหน้า   ชายหนุ่มกับบ่ากว้างดึงไลท์เตอร์ของตนออกมาพร้อมบุหรี่   เขาเห็นตัวอักษรรางเลือนบนผิวสีเงินด้าน

ตัว ‘เจ'

"อ้อ..นี่เหรอ?"เขายกไลท์เตอร์ขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมอง "ฉันสั่งทำน่ะ..สวยไหม   นายอยากได้ก็ไปนะที่ห้างนั้นไง   เขาสลักได้หมดนะ ขอแค่มีแบบ"

รอยยิ้มเกลื่อนบนใบหน้าคมคายนั่น  พูดจาด้วยท่าทางสบายอกสบายใจและเรียบง่าย   ไม่นานนักแก้วเบียร์ก็ถูกเติมจากสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม   เขามองแก้วเบียร์ของตนเอง  ฟองจางหายไปนานแล้ว   ...หายไปตอนไหนนะ......   ร่างเพรียวมองแก้วของชายหนุ่มด้านข้างอีกครั้ง...มันไม่เคยพร่องเลย   ร่างสูงเสียงทุ้มต่ำกำลังคุยกับคนรอบวงอย่างออกรส   บุหรี่ในอุ้งมือหนากำลังเผาไหม้ตนเองอย่างช้าๆ   เขามองมันอยู่ในเรียวปากคู่นั้น...ก่อนจะถูกดึงออก

 ยกขึ้น..และดึงออก   จังหวะเนิบช้า..เว้นระยะเวลาคุย   ร่างเพรียวบังคับมือของตนเองไม่ให้สั่นก่อนจะขยี้ก้นกรองกับถ้วยแก้ว   บรรยากาศในโต๊ะกำลังครื้นเครง ตัวประกอบอย่างเขาไม่อยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้ผลกระทบอะไร   เสียงหัวเราะหรือเรื่องตลกมันก็ยังดำเนินต่อไปได้   ตราบใดที่ยังมี..    โลกไม่ได้หมุนรอบใครแต่ใจคนต่างหากที่หมุนรอบคนๆนี้   เขามองควันเนื้อย่างจนแสบตา..ควันขยายใหญ่จนทึบทึม..บดบังและเร้นสายตาของเขาไปจากผู้คน   ความร้อนจากเตาทวีมากขึ้น...และมากขึ้นจนลามปลายมือ

ร่างเพรียวมองบุหรี่ในมือซึ่งกำลังกร่อนไหม้จนเกือบสุดลำ   สีแดงอมส้มเล็กๆกำลังใกล้เข้ามา   เขาขยี้มันลงกับถาดแก้วรวมกับซากอื่นๆก่อนหน้านี้   มันทำให้เขาร้อน..ใช่..แต่มันก็....   เขามองปลายนิ้วของตนเอง..อุ่นวาบที่ยังทิ้งรอยไว้สะกิดให้เขารู้สึกแสบเบา   ชายหนุ่มลูบมันอย่างเบามือ  

"...เน็ตมันบาดเอาใช่ไหมล่ะ?   ตอนขึงเน็ตต้องไวและเกร็งมือไว้..ไม่งั้นก็เป็นอย่างนี้แหละ"มือใหญ่ดึงสายไนล่อนไปจากมือชุ่มเลือด  สายตาคมคู่เดิมโยนความหน่ายระอามาที่เขา   แม้ไม่พูดออกมา..เขารู้    มือใหญ่กดรอกและดึงกระตุกก่อนจะผูกด้วยเงื่อนที่โคนเสา   เขามองแผ่นหลังและราวไหล่กว้างซึ่งกำลังก้มหน้าลงทำงาน

"นายเหม่ออะไรจียง?"เสียงทุ้มพูดขึ้น..มันคล้ายกับการบ่นธรรมดาแต่กระแสดุดันของมันไม่ได้เบาบาง   แผ่นหลังกว้างยังคงทำงานต่อไป   เขามองชายร่างสูงท่ามกลางเสียงซุบซิบของผู้คน   ดวงตาเฉี่ยวคมคู่นั้นตวัดกลับมาที่เขาอีกครั้ง

"..ทำไมถึงไม่ยกมือไว้เหนือหัวใจ?   ....บ้าชิบ"

คำสุดท้ายนั่น..แม้ว่าจะพยายามพูดอย่างเบาที่สุดแล้วแต่เขาก็ได้ยิน  ..ได้ยินชัดเจนจนอยากจะเบือนหน้าหนี   รู้สึกบางอย่างในช่องอกกวัดแกว่ง..เส้นแบ่งของความอายและเสียใจ   เขามายืนบื้ออะไรอยู่ที่นี่...   แสงแดดร้อนทวี..มันขับสีเลือดให้กระจ่างแจ่มเกินกว่าที่เป็น..หยดเล็กแต้มดวงลงพื้นคอร์ท  

สีแดงตัดกับสีเขียว...นั่นคือภาพสุดท้ายที่เขาจำได้   ดวงตาเรียวเล็กสังเกตเถ้าบุหรี่เปื้อนละลายบนผืนพรม   พรมสีเขียวอ่อนเหมือนทุ่งหญ้า...ถักทอด้วยลวดลายวิจิตรบรรจงของรวงข้าว............แต่เขาไม่เคยสังเกต   ครั้งแรกหรือเปล่านะ?   เขาเอื้อมมือลงเช็ดเถ้าด้วยกระดาษทิชชู่   ...เขาเก็บมันไม่หมดหรอก...ไม่มีทาง   เศษฝุ่นปลิวซึมซุกลงเนื้อพรม   ความอ่อนนุ่มและสีสันทำให้เขานึกถึงใบไม้..กระถางดอกไม้ที่เขาพยายามเสาะหา 

เขาไม่รู้หรอกว่าเขาอยากได้ดอกไม้หรือต้นไม้อะไร   เขาแค่เปิดพลิกจากหน้าหนังสือพฤกษชาติในร้าน   จนกว่าจะเจอที่ถูกใจ..เขาหยิบออกจากชั้นสองสามเล่มเพื่อไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์   กระถางต้นไม้ว่างเปล่าของเขารอคอยส่วนเติมเต็มมานานถึงสองปี   เขาพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยขณะรอคิว

สีเขียวและสีแดง...ดอกไม้..เลือนๆ

"จียงใช่ไหม?"

เขาเงยหน้าจากสีสันดอกไม้นานาพรรณ...สีสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนจะสบตากับคนเรียกคือสีขาวลออ   ...ลิลลี่หรือ..นาซีซัส?  เขาคั่นนิ้วไว้ระหว่างหน้า..ดวงตาคมคายจดจ้องเขาอีกครั้ง   ทั้งที่มันไม่น่าจะเป็นอย่างนี้ได้อีก..

"ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่เจอกันเลยนะ..นายเป็นไงบ้างล่ะ?"

เขาหรุบสายตาลงต่ำ   ปลายเท้าของเขามีเพียงเรื่องเล่าเชยๆ   เคยไปเหยียบย่างที่ไหนมันก็ยังได้เหยียบอยู่อย่างนั้น   ปรายตากวาดบุคคลตรงหน้า   ...ผู้หญิงคล้องแขนอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกำลังจ้องตอบมาอย่างสนใจ   เขาเห็นเรียวขาของหล่อนยัง..รู้...ได้เลยว่าหล่อนสวยเพียงไร   

แบบ...ที่...ผู้ชายคนนี้ชอบ..ส-ว-ย-ห-ว-า-น

"ไม่ยอมติดต่อกับชมรมถ้าอย่างนั้นวันอาทิตย์นี้ตอนเย็นไปให้ได้ล่ะ  ร้านเดิมที่พวกเราชอบไป..เอ้อ..นายยังใช้เบอร์เดิมอยู่ไหม?"

เขาสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยิน   ...เสียงโทรศัพท์มือถือ   มันสั่นอย่างบ้าคลั่ง กะพริบหมายเลขที่คุ้นตา   น่าขมขื่นขนาดไหน..แม้ว่าจะไม่เซฟชื่อไว้ในเครื่องแต่เขาก็จำหมายเลขชุดนี้ได้   ...ไม่มีสักวินาทีที่ลืมมัน   มันจำฝังแน่นลงไปจนเขาอยากจะกระชากส่วนนั้นให้พ้น   ถ้าเขาจำมันไม่ได้เลยคงจะดีกว่านี้

"นายเปลี่ยนเบอร์นี่?"

เสียงทุ้มหนักยกแก้ววิสกี้ชนกับเบอร์เบิ้นว่างเปล่าของเขาบนโต๊ะ   เขากุมมือไว้เหนือหน้าตัก  แก้วเดียวกับระยะเวลาห้าชั่วโมงในร้านเหล้าสลัว   เขาปล่อยให้มันว่างเปล่า..น้ำบางส่วนเหลื่อมไหลแผ่วเบาที่ก้นแก้ว   ชายหนุ่มร่างสูงสวมเชิ้ตดำและสวมสูทเทาเข้ม   ดวงตาเรียวเล็กมองนาฬิกาข้อมือสีเงินจรัสที่แขนซ้ายของอีกฝ่าย  เม็ดเล็กๆของอัญมณีเวียนวนบนลานหน้าปัด  

"ถ้าไม่บังเอิญนายคงไม่ทักฉันสินะ?"ร่างสูงเรียกเครื่องดื่มมาอีกแก้วก่อนจะกระดกลงคอเหมือนน้ำเปล่า   ดวงตาเรียวเล็กมองหยดใสไหลเลี้ยวจากมุมปากของอีกฝ่าย   เกล็ดเล็กบางของมันเลื่อนไถลบนผิวเนื้อก่อนจะหายลับไปหลังคอเสื้อ   ดวงคาคมคายในคลับเงียบเหงาเร่งเร้าให้เขาทนไม่ได้  

ไม่อยากนั่งที่ตรงนี้..

หายใจไม่ออก...

"ทำไม?"

นั่นสิ..ทำไม?   เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ   เข็มสั้นชี้ที่เลขแปดอย่างหมิ่นเหม่..   เข็มยาวเตร็ดเตร่อย่างเลื่อนลอย..  เสียงติ๊กเบาๆบนลานหน้าปัดขาวอ่องเอี่ยม   ร้านหรูเพียงหนึ่งเดียวในเมืองที่ขายเจ้าเรือนนี้   เขาเดินเข้าไป..สิ่งที่เขาจำได้มีแอร์เย็นเฉียบและเสียงหวานฉ่ำของพนักงานต้อนรับ   แสงไฟที่ช่วยส่องขับเน้นประกายของสินค้าทำให้มันเหมือนอยู่ในความฝัน  นอกจากนาฬิกา..ยังมีเครื่องเพชรเครื่องประดับระยับตา   พนักงานสาวริมฝีปากแดงฉ่ำยกคอลเลกชั่นล่าสุดมาให้เขาดูแต่เขาก้มลงมองเรือนที่เขียนว่ามาจากปารีส   เขากำลังชี้ไปที่มันแต่ก็ต้องชะงัก..

"ซื้อนาฬิกาเหรอ?"เสียงทุ้มเสียงนั้น...ก้องผ่าความเงียบราคาแพง   ร่างสูงไหล่กว้างนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ถัดออกไป   ทำไมตอนที่เดินเข้ามาเขาถึงไม่เห็น..   ถ้าเขาเห็น...เขาคง...   ดวงตาเรียวเล็กเลื่อนมองถาดเครื่องประดับบุไหมสีเบจ   แหวนวงเล็กวงน้อยสอดสร้อยบนแพรไหม 

....แหวนผู้หญิง

เสื้อผ้าของผู้ชายคนนี้ดูภูมิฐานขึ้นจากครั้งสุดท้ายที่เขาเห็น   ประกายวูบวาบของเพชรสะท้อนผ้าวาเลนติโน่ดำขลับของร่างสูง  รอยยิ้มหยักยกอย่างมั่นใจแบบนั้น..ทำไมถึงต้องยิ้มแบบนั้น   เขาก้มมองตัวเอง..แจ็กเก็ตกันลมเสื้อผ้าแบบวัยรุ่น ยีนส์ขาดวิ่นและรองเท้าสีแสบตา...มันช่างต่างกับรองเท้าหนังของอีกฝ่าย   ทั้งที่เขาแต่งตัวแบบนี้..แต่ก็ยังเข้าร้านแบบนี้   มันเรื่องห่าเหวอะไรกันที่เขาจะซื้อนาฬิกาในห้างระดับนี้?  

มันก็เพราะ...

ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านสายสีเงินรอบข้อมือก่อนจะสะดุดกับรอยนูนเป็นทางยาว   เขามองมันให้เต็มตา..   แผล..เล็กฉุดรั้งความทรงจำสีจางขึ้นอีกครั้ง   เลือดปะทุหลั่ง..เชือกไนล่อนตวัดด้วยเร็วสูงจากรอกชัก   ครูดผ่านถลอกลึก..

"นายพลาดอีกแล้วเหรอเนี่ย?  บางทีฉันก็สงสัยนะจียงว่านายมีใจเล่นจริงหรือเปล่า?"เสียงทุ้มถามเขาตรงๆก่อนจะดึงเชือกด้วยท่าทางเชี่ยวชาญและพันกับรอกเหมือนเดิม  คนรอบตัวมองเป็นตาเดียว..มองมาที่เขา   เขายกมือขึ้นสูงก่อนจะถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบ   ไปก่อนที่แผ่นหลังนั้นจะหันมามองเขา..สบตาเขา...ทิ่มแทงเขา    แผลเล็กๆนั่น..กลับไม่ได้หายง่ายดายอย่างที่เขาคิด  ยาวนานกว่ามันจะทอดทิ้งรอยนูนเล็กๆเอาไว้ผิวเนื้อ  

เจือจาง?

ไม่มีทาง..

"หมอบอกว่าระวังอย่าเพิ่งให้โดนน้ำช่วงนี้   ฉันนึกว่ามารวมกันใหม่นายจะเก่งขึ้น"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น   คำพูดเหล่านั้นลอยมาตามสายลม   โอบล้อมเขาไว้ชั่วครู่ก่อนจะสลายลอยผ่านไป   เขามองแผ่นหลังที่กำลังอยู่เบื้องหน้า   กระเป๋ากีฬาใบโต..มันไม่ใช่ใบเดิมกับตอนที่เรียน   ผมสีดำสนิทอย่างไรก็ยังดำอย่างนั้น   ดวงตาคมคายและสันคางนั่น..เชิดรั้นแบบที่มันเป็น   เขาชะลอฝีเท้าจนแผ่นหลังนั่นเหลือเพียงแค่ฝ่ามือ   ฝูงชนกลืนกินเงาของชายหนุ่มร่างสูง   เขามองไม่เห็นแล้ว..เขาไม่ต้องเห็นแล้ว

ไม่ต้องเห็นวงเงินเกลี้ยงเกลาบนนิ้วนางข้างนั้น  

เขานึกถึงตอนที่เห็นประกายของมันครั้งแรก..   ไม่จำเป็นต้องพึ่งเสียงซุบซิบของแม่สาวพวกนั้นด้วยซ้ำ..  เขารู้ดีว่าควรจะต้องหยุดแต่ในห้องเปลี่ยนเสื้อนั่น..   มือใหญ่ที่ดึงชายเสื้อเลิกขึ้นสูง   โครงหน้าคมที่ไม่ใคร่แสดงอารมณ์อะไรนอกจากรอยยิ้มหยันเล็กๆ   โครงร่างสูงและผึ่งผายไม่ค่อยได้หันมองใครจนเหลียวหลัง   คิ้วหลิ่วคม.. ทั้งหมดนั้นเขา..อยากได้

เขา..อยาก

ร่างเพรียวขยุ้มปกเสื้อโปโล...รวบไว้แน่นรอบลำคอ   ความกล้าหาญบางอย่างกำลังตื่นขึ้น   เขาอยากจะก้าวออกไปให้พ้นจากตรงนี้   ภาวนาให้หลุดพ้น...บ่วงล่องหนที่เกาะกุมทุกเสี้ยวในหัวใจ

"ไง...?   ฉันนึกว่านายจะเปลี่ยนเบอร์อีก..ขอบคุณที่ออกมาดื่มเป็นเพื่อนนะ?"ร่างสูงโงศีรษะขึ้นมาจากเคาน์เตอร์   เห็นได้ชัดว่าก่อนที่เขาจะมา เครื่องดื่มหลายขนานมาและจบลงในลำคอของผู้ชายคนนี้ไปมากมาย   เสื้อเชิ้ตไหมสีโค้กและเนกไทสีน้ำตาลไหม้   ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองอย่างครุ่นคิด  เบอร์เบิ้น...วางลงตรงหน้าเขา   เพียงแต่แววตาของอีกฝ่ายจองจำให้เขาต้องชะงักมือ   ริมฝีปากใคร่กระหายจะลิ้มรส...น้ำอำพันอยู่อีกไม่ไกลแต่...

ผู้ชาย...ดวงตา...คมเข้มกับริมฝีปากเม้มแน่น

"นายรู้ว่าฉันแต่งงานสินะ?"

เขาไม่ได้ตอบนอกจากวางแก้วเบอร์เบิ้นลง   เพลงจังหวะช้าเชื่องแทรกซึมไปทั่วอณู...เขาอาจจะคิดไปเองว่าหัวใจของเขาเต้นทำนองเดียวกับเพลง..ถ้าเพลงมันหยุดลง...เขาจะตายไปพร้อมกันหรือเปล่า?   ชายหนุ่มร่างสูงยกแก้ววิสกี้ออนเดอะร็อกขึ้นดื่มก่อนจะเรียกแก้วใหม่   มือใหญ่เสยผมดำไปด้านหลังก่อนจะถอนหายใจ  

"...นายเท่านั้นที่จะไม่ไปไหนใช่ไหม?  ...ใช่ไหม?"มือใหญ่ปัดวงแก้วให้น้ำแข็งกระทบแก้วกริ๊ก   เขามองขอบแก้วและหันมาเจ้าของ   ดวงตาคมขลับยังไม่จากไปไหน  มันเค้นตรงมาที่เขาเพื่อหาคำตอบ...มือใหญ่เมื่อครู่ปล่อยละจากวิสกี้ออนเดอะร็อก   มันคืบคลานมาที่แขนเสื้อของเขา   ปลายนิ้วสอดผ่านเนื้อผ้า..

ผ่านแผล..

"กลายเป็นแผลเป็นเหรอเนี่ย...น่าเสียดายนะ?"

ความร้อนที่รุกไล่ผิวเนื้อ..ปลุกความเจ็บในตอนนั้นขึ้นมาแล่นปราด   เขาไม่กล้าที่จะชักมือกลับ...ไม่แม้จะสบตากับอีกฝ่ายอีก  ปลายนิ้วของชายหนุ่มยังวนเวียนที่รอยนูน   ทวี..เสียด...เขาทนไม่ไหว   อย่า...ได้โปรดอย่าแตะต้องเขามากไปกว่านี้...

"ทำไมถึงทำสีหน้าแบบล่ะหืม?"

อย่าทำน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างนั้นด้วย

...อย่า

ผู้คนลุกขึ้นตบมือให้กับเสียงเปียโน   เพลงช้าที่ดำเนินสิ้นสุด..มันอำลาจากไปแต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่   ทุกคนยืนขึ้นเพื่อให้เกียรติ...ยกเว้นเพียงสองคน..   ชายทั้งสอง...

เป็นครั้งแรกที่เขาลิ้มรสวิสกี้ออนเดอะร็อก..

จากริมฝีปากคนอื่น...

และนั่นคือจุดเริ่มต้น..ของห้องๆนี้

เขามองฝนที่หยาดเม็ดหมาด   ท้องฟ้าสลัวยามค่ำคืนทอแสงเรืองประหลาดที่มุมขวา...นั่นคงเป็นดวงจันทร์?   เขามองมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเหลียวมองไปรอบห้อง  สีขาวและโทนขรึมให้เหมาะกับผู้ชาย...ไม่รู้จะเชื่อได้แค่ไหนว่าเขาเลือกห้องนี้ให้กับมือ   ..ไม่ใช่แค่สั่งเลขาสักคนแล้วเลือกมัณฑนากรมารังสรรค์    เขาไม่เคยเอาเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่..ยกเว้นสองสามตัวไว้เปลี่ยนกรณีฉุกเฉิน   อีกฝ่ายก็เช่นกัน..ดอกไม้ที่ส่งมาห้องนี้ทุกวัน..คงเป็นบริการจัดส่งที่รับคำสั่งล่วงหน้ามาเป็นเดือน    เขามองกุหลาบเบื้องหน้า..กลีบนวลของมันพันแย้มคลี่อาย   แต่งห้องเรียบเฉยอย่างนี้เพื่ออะไรถ้าจะส่งกุหลาบมาให้

เขามองกล่องกระดาษที่อยู่ด้านล่างโซฟา   ใบไม่ใหญ่ไม่โต..   เขามองมันก่อนเอียงคอมองกุหลาบเหล่านั้น   เขามองเตียงกว้างใหญ่และมองไปทุกมุมในห้อง   โต๊ะตรงนั้น...เก้าอี้...ตัวสูง..........โต๊ะทานข้าว..ห้องน้ำ....หรือว่าโซฟาตัวนี้ก็ตาม..มันมีแต่คราบความทรงจำ

แปลก..ทั้งที่มันว่างเปล่าแท้ๆ

ชายร่างเพรียวรู้สึกอยากได้เครื่องดื่มมาดับกระหาย   ความแห้งผากเป็นผุยผงกำลังระรานลำคอ  เขาอยากจะดื่มสักแก้วสองแก้วเพื่อหล่อเลี้ยงความกล้าหาญที่เพิ่งตื่นขึ้นมา   อยากให้มันเติบโต..เติบโตพอที่จะคุ้มครองเขา  

"ไง..จียง?"เสียงทุ้มต่ำ..รูปแบบการทักทายเดิมๆ   ไม่มีเปลี่ยน...ไม่ต้องหันมองก็รู้ว่าคือผู้ชายคนนั้น   คนที่จะเข้าห้องนี้ได้ก็มีเพียงแค่เขาและผู้ชายคนนี้..

"โทษทีนะ..ฝนตกรถติด"ร่างสูงถอดสูทพาดไว้ที่ไม้แขวนริมผนัง   บริเวณบ่ามีรอยเปียกของน้ำ   ผมสีดำสนิทชื้นเปียกและสีเข้มกว่าเดิม   ดวงตาเรียวเล็กสังเกตทุกรายละเอียด   มองชายหนุ่มปลดสายเนกไทลงหลวมและขยับกระดุมออกสองสามเม็ด   ดวงตาคมคายไม่ได้สะท้อนภาพของเขา  

โง่จริง..มันไม่เคยมีมาตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือไง

"อาจจะฟังดูแก้ตัวนะ  แต่ที่โซฟาตรงนี้เลยได้ไหม?"อีกฝ่ายแตะลงที่กระดุมเสื้อโปโลของเขา   ร่างเพรียวมองเหม่อทุกการกระทำ..อากาศเย็นชโลมผิวเปลือยลาดไหล่   เขารู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตาที่กำลังจะถูกทิ้ง..

"ทำไมไม่ถอดล่ะหืม?  หรือว่ายังไม่มีอารมณ์?..นายก็รู้ว่าฉันต้องบินไฟลท์ห้าทุ่มนี่ฉันก็เพิ่งเลิกประชุม   ไม่มีเวลา...ม.."

"เลิกเถอะ..."

"เห?"

"ฉันบอกว่าเลิกเถอะ.."

ชายร่างเพรียวสบตาผู้ชายที่กำลังนิ่งตะลึงงัน   แวววูบวาบในดวงตาคมคายคู่นี้คืออะไรนะ..   ผิดหวัง? เสียใจ? หรือว่าเจ็บปวด?   มือใหญ่คู่นั้นหยุดลงและยกขึ้นเสยผมโดยแรง

"นายต้องการอะไรอีก?   บ้านเดี่ยวหรือว่ารถ?"

"เลิกก็พอ"

"นายไม่ใช่คนเข้าหาฉันก่อนหรือไง?"

"ใช่.....และนั่นอาจจะ.."เขากล้ำกลืนข้อความที่ว่า ‘เป็นสิ่งเดียวที่ผิดพลาดที่สุด' ลงคอไป   เขาสบตากับร่างสูง   เนกไทสีเข้มที่หลุดลุ่ยทำให้ร่างสูงดูเหนื่อยล้า   ชายหนุ่มทิ้งตัวลงโซฟาแต่ไม่วางตาจากเขา  ร่างเพรียวไม่คิดจะหลบตา..อย่างน้อยก็ในตอนนี้

"ฉันทำอะไรบกพร่อง? เงิน? ดอกไม้? เซ็กส์?"

"........................................."

ร่างสูงเงียบเมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ...   แย้มริมฝีปากก่อนจะหุบลง..แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ความอยากรู้ของตนเอง

"หรือว่า..ผู้ชายใหม่?"

ร่างเพรียวยกกล่องที่ปลายโซฟาขึ้นเท    ธนบัตรปลิวร่อนทุกทิศทาง  แผ่นกระดาษกระจิดริดสูงค่าทะลักท่วมหัวของร่างสูง  กรีดไล้สันคาง บ้างตบหน้า  ใบที่เหลือบดบังสายตาให้พร่ามัว   ธนบัตร..ทุกแห่งหน

"ฉันคืนให้นาย"

"จียง?"ร่างสูงผุดยืนขึ้นเต็มความสูง  เขาคว้าแขนสองข้างของร่างเพรียวก่อนจะยัดเยียดคำตะคอกใส่หน้า   คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน..   ความสูงที่ต่างกันทำให้เหมือนอีกฝ่ายจะโถมถาลงคร่อม   ดวงตาเรียวเล็กเงยขึ้นสบกับอีกฝ่ายแต่ความคลุ้มคลั่งในดวงตาของร่างสูงเป็นเพราะอะไร...ความหึงหวงหรือว่าแค่ความเจ็บใจ?   แค่สมบัติชิ้นหนึ่งจะหล่นหายไประหว่างทาง..

"คนๆนั้นคือใคร?"

"....เราจบแล้ว..ฉันไม่จำเป็นต้องตอบ.."

ร่างสูงขมวดคิ้วแน่น...หากว่าสายตาคู่นี้คือใบมีด...ใบหน้าของเขาคงมีแต่รอยแผล   สีดำที่ดึงดูด...เขาไม่ปฏิเสธหรอกว่าแม้แต่ตอนนี้มันยังทำให้เขาหลงใหล   แม้ว่าจะไม่มีความอ่อนโยนที่ฉายระวิอยู่เหมือนก่อน..แม้ว่าสัมผัสทุกเสี้ยวคือตัณหาและราคะ..หรือแม้ว่าเขาจะกลายเป็นเพียงสมบัติชิ้นหนึ่ง..สูงค่าเป็นแค่พลอยในหมู่เพชรแต่มันก็เท่านั้น

ไม่มีแหวนสำหรับเขาหรือสองเรา

ที่ผ่านมา..แหวนวงนั้นยังอยู่บนนิ้วนางข้างเดิม   แหวนของ..การแต่งงานที่ถูกต้อง

"นายจะตบ?"เขาเค้นเสียงออกไปได้ดังสุดเท่านี้เมื่อเห็นมือใหญ่ตวัดเงื้อมในอากาศ   เขาไม่คิดจะหลบ..เขาหลับตาและปล่อยให้มันเป็นไปตามกลศาสตร์   ...แต่ตรงกันข้ามเขากลับได้รสสัมผัสนิ่มอิ่มที่ริมฝีปาก   ความเรียบลื่นของปลายลิ้นผินแผ่วตามริมฝีปากบน  

เร่งรัดรบเร้าให้เผยอรับ

เขาตอบรับแม้ว่ามันจะเป็นกับดัก   เขาเอียงใบหน้ารับ   ปล่อยลมหายใจรินระรวย   ...รสชาติของเครื่องแอลกอฮอล์อวลชัด   ร่างเพรียวลืมตาขึ้น..แม้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว..ก็ยังมีแต่คำโกหก

เขาผละออก

เขาอยากร้องไห้...

ร่างสูงยืนนิ่งไม่ไหวติงหลังจากการปฏิเสธ  สายตาคมพลันว่างเปล่า..   ร่างเพรียวหัวเราะเสียงเบา..เพียงเพื่อเยาะหยันให้กับตัวเอง   เขาเดินไปหยุดที่แจกันหรูหราเหล่านั้น  ดอกกุหลาบ...เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งก้าน

"ฉันขอเจ้านี่หนึ่งดอกนะ"

ร่างสูงพึมพำบางอย่างแต่เขาไม่คิดจะอยู่ฟัง..

ชายร่างเพรียวยกกลีบนวลขึ้นดอมดม..กลีบของมันไล้ผ่านเรียวปากของเขา   ชายหนุ่มหยุดยืนที่หน้าประตูก่อนที่จะก้าวออกไปจากห้องนี้ เขาเหลียวมองแผ่นหลังกว้างซึ่งสั่นเทิ้ม 

อยากบอกเหลือเกิน..อยากให้นายรู้..

.

.

กุหลาบยังอ่อนโยนได้ไม่เท่านาย

end.

ประกาศตัวเล็กๆ ...คิดว่าจะจัดเกมชิงโปสเตอร์หน้าตาแบบนี้แต่ยังคิดไม่ออก

มีใบเดียวขนาดสักเอสามนี่แหละ

มีคนสนใจไหมคะ?