Dolce Sussurro [빅뱅]

.

Title: Erosphobia #10

Subtitle: Feeling you, feeling me

Author: ENIGMA

Genre: Yaoi, AU, Angst

Rate: NC-17 [Overall story]

Status: incomplete

Fandom: bigbang

Author's note: ทุกอย่างคือจินตนาการของผู้เขียน   ขออภัยถ้าอ่านไม่รู้เรื่องหรืองง  คุณมีสิทธิปิดหน้านี้ได้เดี๋ยวนี้  อนึ่งชื่อเรื่องนั้น ตั้งใจให้เป็นอย่างนี้นะคะ เพราะว่าโรคหวาดกลัวความรัก(รวมไปถึงเซ็กซ์) จะเขียนด้วย "Erotophobia" แต่ว่าผู้เขียนชอบอีกอันมากกว่าและโดยเนื้อหาเองก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับผู้ป่วยทางจิตทางนี้โดยตรง  จึงขอใช้ชื่อว่า "Erosphobia" ค่ะ.

ปล. แบนเนอร์ทุกชิ้นสร้างสรรค์โดยน้องหนู monolopii

+++

 

 

 

 

 

Love is irresistible desire to be irresistibly desired.

Robert Frost

 

 

 

 

"หืม?"

 

"นกน่ะ.." เขาพยักพเยิดให้อีกฝ่ายเงยหน้ามองชายฟ้าโล่ง   มีเพียงสองจุดดำเล็กๆขยับนวลนิ่งจนลับตา "มันบินมาด้วยกันแต่เกาะสายไฟห่างกันเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน"

 

"ถ้าใกล้กันมาก ไฟฟ้าแรงสูงอาจจะทำให้พวกมันต้องตาย"เสียงทุ้มห้าวพูดขึ้นขณะที่หยุดยืนหน้าหอพัก   เขามองร่างเพรียวที่ยังหยุดมองนกสองตัวบนฟากฟ้า  เสียงพึมพำของอีกฝ่ายผ่าสายลมมาไม่ถึงเขา  

 

"อย่างนั้นเหรอ..    ใกล้กันมากกว่านั้นไม่ได้สินะ?"

 

...

 

 

 

 

#10

.

.

อีกครั้งที่เขายืนตระหง่านอยู่ในห้องเล็กแคบแห่งนี้   จ้องมองเจ้าของห้องชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว   ร่างเพรียวของควอนจียงหยุดยืนนิ่งที่ปลายเตียง   ปรายตามองแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายแล้วใคร่ครวญ   มีอะไรที่แปลกตาไปจากทุกวันนะ..   เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงและไขว่ห้างตามเคยชิน  เสียงกรอกแกรก เสียงช้อนกระทบแก้ว กลิ่นกาแฟ กลิ่นหวานหอม   จียงเฝ้าดูมันทั้งหมด

 

 

นั่นหรือเปล่า?

 

 

เขาลอบยิ้มเล็กๆกับผมไร้น้ำมันเยิ้มของซึงฮยอน   เขามองเส้นผมดำขลับที่ขยับไหวตามแรงเคลื่อนของเจ้าตัว   สีผมเข้มมาก..คงจะย้อมสียาก   จียงรีบเบือนหน้าหนีเมื่อซึงฮยอนยกถ้วยกาแฟตรงมาทางเขา   รีบสะบัดรอยยิ้มให้พ้นจากใบหน้าอย่างเร่งด่วน   ร่างสูงยื่นถ้วยซึ่งมีไอกรุ่นมาตรงหน้า   สีหน้าของเจ้าของห้องมีความเขินอายเจือจาง   จียงรับมาดื่มจิบเล็กๆ...หวาน  วางถ้วยลงกับโต๊ะหัวเตียงขณะที่ซึงฮยอนนั่งลงพื้นห่างจากเตียงไปมากโข

 

 

ไม่มีใครพูดอะไรนักในชั่วโมงแห่งความเงียบนี้    เจ้าของห้องและผู้มาเยือนได้แต่นั่งจมในความเงียบและจิบกาแฟร้อนไปพลาง   จียงไม่รู้สึกอึดอัดอย่างที่ควรจะเป็น   เขากลับเอนหลังพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์   มีบางอย่างที่เขานึกขึ้นได้..นึกได้อย่างฉับพลัน

 

"หูนายเป็นไงมั่ง?"

 

"...เห?"ร่างสูงยกมือขึ้นลูบโดยอัตโนมัติ  

 

"ที่เจาะไปน่ะ..  นายยังใส่อยู่หรือเปล่า?  ไม่ได้ถอดออกใช่ไหม?"

 

"ฉันใส่ตลอด..ไม่เคยถอด"

 

ควอนจียงรู้สึกพอใจ...ไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุอะไรแต่เขาพอใจแล้ว   ร่างเพรียวก้าวเท้าลงจากเตียงและหยุดลงคุกเข่าตรงหน้าซึงฮยอน    อีกฝ่ายดูเหมือนจะผงะหลังไปเล็กน้อยขณะปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมให้พ้นใบหู   สะกิดไล้ติ่งหูนิ่มอย่างแผ่วเบา   สีเงินของมันแวววามเด่นท่ามกลางความดำสนิทของเส้นผม   จียงสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายค่อยๆกระถดถอยให้พ้นมือเขา  

 

"ขอโทษทีที่จับ.."จียงลดมือลงทันที

 

"เปล่า..ไม่ใช่อย่างนั้น..ฉันแค่.."เสียงทุ้มห้าวตอบอย่างตะกุกตะกักกลับมา

 

"ช่างเถอะ.."

 

เขากลับมานั่งที่เตียงเหมือนเดิม   ร่างเพรียวยกกาแฟอุ่นขึ้นจิบอีกครั้ง   ห้องเงียบกว่าครั้งก่อน..   สายลมหยุดนิ่ง  ม่านบางไม่ไหวติง   จียงรู้สึกเหมือนนั่งมองเวลาในขวดแก้ว   นิ่งงันในความเงียบ   ซึงฮยอนนั่งอยู่ตรงนั้น..ลอบมองมาทางเขาในเวลาที่เหม่อลอย   จ้องมองมาด้วยสายตาแบบไหนหลังกรอบแว่นกัน?

 

ทุกวันนี้..ที่เขามายังห้องนี้   เขามาเพื่ออะไรกันนะ..ไม่ใช่เพื่อสังสรรค์..หรือแม้แต่จะมาพูดคุย   จิบกาแฟ..? ดื่มเบียร์? สูบบุหรี่?  แต่ไอ้อย่างนั้น เขาทำที่ไหนก็ได้..ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่   เจ้าของห้องรึก็ออกจะเฉิ่มเฉย..   คนที่ถูกยี้จากเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย..รวมทั้งเขาด้วย....ใช่ไหม?   หยดกาแฟสุดท้ายไหลผ่านลำคอก่อนที่เขาจะเอ่ยถามอีกฝ่าย

 

"คืนนี้นายจะไปกับฉันไหม?"

 

ซึงฮยอนอ้าปากและหุบลงอย่างรวดเร็ว   เขาอยากใคร่ครวญก่อนจะตอบตกลง   คำว่า ‘ไปสิ' มาจ่อที่ริมฝีปากของเขาเสียนานแล้วแต่บางอย่างทำให้เขาต้องชะงักลง   เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ในที่สุดก็ต้องตอบอย่างที่ใจอยากอยู่ดี   ซึงฮยอนอ้าปากอีกครั้งเพื่อจะตอบแต่ร่างเพรียวยกมือขึ้นยั้งไว้   เสียงดนตรีแผดลั่นในห้องแคบ   มันช่างก้องดังบาดหู..   ควอนจียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมองหน้าจอ  

 

"...อืม...ฉันออกมาก่อน   โทษที..ไว้ไปซื้อด้วยกันใหม่นะ"จียงกรอกเสียงไปตามสาย

 

".........................................................................................................................."

 

"...ขอโทษที่ผิดนัด..ฉัน"

 

"..................................................................................."

 

"โอเคฉันลืมนัด..ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเจอลีน่า....แต่ฉันไม่ว่างน่ะ"

 

".........................................................................................."

 

"อืม...ฝากขอโทษด้วย   ไว้คราวหน้า"

 

".........................."

 

ลีน่า...ชื่อผู้หญิง?

 

ซึงฮยอนเสมองออกไปนอกหน้าต่าง   เขาลุกขึ้นรินกาแฟให้ตนเองอีกแก้ว   รสชาติฝาดเฝื่อนของมันทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บ้าน  ปกติไม่เติมน้ำตาลแต่ชอบใส่นมหรือครีมเทียมหลายช้อนพูนๆ   ร่างสูงเพ่งสมาธิกับการตักครีมเทียม..พยายามปฏิเสธว่าไม่ได้ยินเสียงพูดคุยที่ลอดออกมาจากสายโทรศัพท์   ..เสียงที่แฉล้มแหลมสูง

 

เสียงผู้หญิง...

 

เขาคนกาแฟกับครีมเทียมให้เข้ากัน   สีของมันกลายเป็นน้ำตาลอ่อน..เขาคงใส่ครีมเยอะเกินไป   ซึงฮยอนยกขึ้นดื่มพอดีกับร่างเพรียวกดวางสาย   ดวงตาเรียวเล็กมองหน้าจออย่างครุ่นคิด   เจ้าของห้องเฝ้าดูอากัปกิริยาของอีกฝ่าย    เขาไม่มีหน้าที่ถามว่าคุยกับใคร   เขาไม่มีสิทธิด้วยซ้ำ...   ซึงฮยอนทรุดตัวลงนั่งที่เดิมบนพื้นห้อง   

 

จียงเบนสายตาขึ้นสบเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้

 

"แล้วคำตอบของนายล่ะ?"

.

.

.

ควอนจียงเหลือบมองซึงฮยอนในชุดแจ็กเก็ตยีนส์ตัวเดิมที่เขาซื้อให้แต่เสื้อตัวในไม่ใช่โปโลสีขาวตัวนั้น..   มันกลายเป็นเชิ้ตดำเรียบๆกลัดกระดุมจนถึงเม็ดบน   เขาและจียงนั่งคู่กันที่เบาะหลังกำลังมุ่งหน้าไปยังบลิซผับ   ร่างสูงนั่งพิงกระจกรถแท็กซี่ตลอดทาง   จียงเห็นแค่ผมดำสนิทและเสี้ยวหน้าของซึงฮยอนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น   ไฟจากริมถนนปรายปาดบนโครงหน้านั่นเป็นระยะ   ความเงียบลอยวนคลอกับเสียงล้อรถบดถนน  

 

"ซึงฮยอน.."

 

"หืม.."ดูเหมือนว่าร่างสูงยังไม่อยากละสายตาออกจากวิวข้างทาง   เสียงทุ้มห้าวตอบรับจากลำคอ  

 

"นายไม่ต้องกลัดกระดุมถึงคอก็ได้   หันมาทางนี้สิ.."แต่เขาไม่ได้รอให้ซึงฮยอนหันมา   มือเรียวเอื้อมไปปลดกระดุมเม็ดบนอย่างคล่องแคล่ว..และตามด้วยเม็ดที่สอง  

 

"อ้อ..ขอบใจ"ซึงฮยอนพึมพำ  แผงอกขยับขึ้นลง..สั่นไหว...ใจแกว่ง

 

จียงเพียงแค่พยักหน้าและลดมือลงกอดอกดังเดิม   วันนี้..หมอนี่ไม่ยอมสบตาเขา   พยายามเลี่ยงการปะทะสายตาซึ่งๆหน้า   เขาไหวไหล่อย่างไม่สนใจ..มันอาจจะทำให้เรื่องง่ายขึ้นก็ได้   ไม่มองก็ไม่ต้องมอง...   เขาเบือนหน้าพิงกระจกฝั่งตนเอง   แสงสะท้อนจากรถที่สวนมาชั่วครั้งชั่วคราวทำให้เขาเห็นกรอบแว่นสีดำชัดเจน   จียงลอบยิ้ม...

.

.

.

บลิซผับวันนี้คนแน่นขนัด..

 

เขาต้องเบียดเสียดผ่านคนมากมายกว่าจะมาถึงบาร์ด้านในและแน่นอนว่าไม่มีที่ว่างสำหรับเขาสองคน   ซึงฮยอนชะเง้อมองเคาน์เตอร์อีกครั้งเพื่อมองหาที่ว่าง   บริกรแทรกตัวเข้าหาควอนจียงเพื่อนำทาง   จียงหันไปสะกิดแขนเสื้อของอีกฝ่ายเพื่อให้เดินตาม   ร่างสูงเบียดผ่านคนรอบๆจนมาถึงโซฟาครึ่งวงกลมที่อยู่สุดมุมห้อง  บนโต๊ะมีเครื่องดื่มเตรียมไว้พร้อมและผู้หญิงอีกสามคน   สวย..เขาบอกได้คำเดียว   ทุกคนยิ้มหวานเมื่อเห็นจียง   ร่างเพรียวนั่งลงที่ปลายด้านของครึ่งวงกลม

 

"นายไปนั่งฝั่งนู้นสิ"จียงพยักพเยิดให้ซึงฮยอนนั่งอีกปลายของครึ่งวงกลม   ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงโซฟาอย่างประหม่า..ขลาดเขิน   เบื้องหน้าคือควอนจียงและทางซ้ายมือคือเหล่าผู้หญิงแปลกหน้า    หญิงสาวสามคนพยักหน้าทักทายเขา    สายตาของเขาจับจ้องที่ใบหน้ายิ้มๆของควอนจียง   สามสาวหัวเราะเบาๆเมื่อคุยกับเขาไปไม่ได้กี่คำ

 

"อย่างที่บอก..ซึงฮยอนที่เรียนมหาลัยเดียวกับผม"

 

"โอ้...แว่นนั่นทันสมัยจัง   นักร้องวงที่ฉันชอบก็ใส่ล่ะ   เรียกว่าฉันว่ายูนอาก็ได้นะคะ"

 

"ทำคะแนนอยู่คนเดียวเลยนะ  ฉันชื่อแทยอนค่ะ"

 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่อซึลกี   นั่งเงียบไม่บอกชื่อกันมั่งเลย"

 

"ผม..ซึงฮยอน..เอ่อ..ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

 

เสียงใสของสาวๆแทรกดนตรีกระหึ่มเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว   คำถามมากมายปะปนกับเสียงหัวเราะต่อกระซิก   จียงสั่งเบียร์มาสองไพน์   หนึ่งไพน์ให้เขาและหนึ่งไพน์ให้ตนเอง   ร่างเพรียวนั่งละเลียดฟองเบียร์พลางไขว่ห้างบนโซฟาหนานุ่ม   ริมฝีปากของจียงไม่ค่อยขยับสักเท่าไรนอกจากจะยิ้มบางไปกับมุกตลกของสาวๆ   เท่าที่ทำคือยกแก้วเบียร์และชิมมันฝรั่งทอด

 

ซึงฮยอนพยายามสบตากับอีกฝ่ายแต่ไร้ผล   ร่างเพรียวเอาแต่จ้องมองแก้วเบียร์และโต๊ะกระจกใสด้านหน้า...เขาอาจจะคิดไปเอง   แต่การที่สามสาวนั่งเบียดล้อมเขาตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไปเอง   รอยยิ้มแพรวพราวของพวกหล่อนทำให้เขานึกถึงอัญมณีหลากสีแต่ไม่ว่าอัญมณีเม็ดไหนก็ดูเหมือนของปลอมไปเสียหมด..   ซึงฮยอนยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มติดต่อกันไม่เว้นช่วง   หนึ่งไพน์หมดลงอย่างรวดเร็ว..ตรงกันข้ามกับหนึ่งไพน์ของจียง   มันแทบไม่พร่องเลยแม้แต่น้อย..

 

"นี่..ซึงฮยอน   ฉันว่าคุณหน้าเหมือนนักร้องที่ฉันชอบจริงๆนะ"

 

"อ๋อ..วงนั้นน่ะเหรอ   จะว่าไปก็หน้าคล้ายๆอยู่เหมือนกันนะ"

 

"บ้า..วงนี้ต่างหากล่ะ   ทาบิไงทาบิ.."

 

"ถอดแว่นให้ดูหน่อยสิคะ   ...ฉันว่าคุณต้องเหมือนเขามากๆแน่ๆเลย"ยูนอาเอื้อมมือมาแตะที่ขาแว่น   หล่อนนั่งใกล้เขามากที่สุดในบรรดาสามคน   หัวเข่าของเขาเสียดสีกับของหล่อนอย่างแนบชิด   สามสาวเฝ้ารอคำตอบจากเขา     เป็นครั้งแรกที่เขาเงยหน้าและสบตากับควอนจียงระหว่างบทสนทนา   ทั้งที่ตั้งแต่หัวค่ำ..จียงไม่ยอมแม้จะมองหน้า

 

แต่ตอนนี้ดวงตาคู่นั้นจ้องเขากลับมาเขม็ง..

 

"อย่าเลยครับ..ผมไม่ชอบถอดแว่นข้างนอก  มันทำให้เวียนหัว"

 

"ว้า..หมายความว่าถ้าเป็นในห้องก็โอเคใช่ไหม   ร้ายจริงๆเลยคุณเนี่ย"ผู้หญิงที่ชื่อซึลกีหรืออาจจะชื่อแทยอนหัวเราะเสียงใสอย่างอารมณ์ดีแต่เขาไม่รู้สึกว่าที่พูดไปมันเป็นมุกตลกที่ตรงไหน..

 

"ถ้าเป็นห้องฉันล่ะคะ?"ยูนอาพูดแทรกขึ้นมา  

 

หล่อนยิ้ม..แต่จียงไม่ยิ้ม   

 

ร่างเพรียวดึงฮู้ดขึ้นสวมและดึงลงมาปิดหน้า     ซึงฮยอนไม่โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่ายูนอาชวนไปที่ห้อง   เขามองควอนจียงอีกครั้ง   จียงยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย   มือเรียวของอีกฝ่ายวางแก้วลงโต๊ะและเรียกบริกรมาเคลียร์บิล

 

"เรื่องนั้น..."เสียงทุ้มตะกุกตะกักในลำคอ

 

"นี่อย่าบอกว่าคุณจะถอดให้แต่ยูนอาดูนะ   พวกเราก็ขอไปดูด้วยซี"

 

"ใช่ๆ..ยูนอาเธอนี่เหลือเกินนะ"

 

บริกรเดินเอาบิลมาให้จียงเซ็นชื่อและถอยกลับไปที่เคาน์เตอร์   ร่างเพรียวยกแก้วขึ้นดื่มเป็นครั้งสุดท้าย   ควอนจียงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะพูดแข่งกับเสียงดนตรี

 

"งั้นผมกลับก่อนนะสาวๆ   ซึงฮยอน..นายก็ดูแลพวกเธอด้วยล่ะ"

 

"จียง..?"

 

ร่างเพรียวแค่กระตุกยิ้มวูบทิ้งท้ายก่อนจะเดินลัดเลาะฝูงชนออกไป   ซึงฮยอนหันหลังบอกปัดคำเชิญพวกหล่อนอย่างนุ่มนวลก่อนจะก้าวเท้าตามอีกฝ่าย   เสื้อสีดำของจียงท่ามกลางผับแสงสลัวกลายเป็นเรื่องยากในการติดตาม...แต่เขาจำลายไมโครโฟนสีทองนั่นได้   สายเล็กๆของมันพาดบ่าและเลื้อยหายไปด้านหน้า   ไหล่และบั้นเอวแบบนั้น..   ซึงฮยอนสอดฝ่ามือเข้ากุมข้อมือของอีกฝ่ายไว้หลวมๆแม้ว่าจะอยู่ในกลุ่มคนมากมาย  

 

ซึงฮยอนไม่ยอมปล่อยมือ..

 

เขากลัว..

 

หากว่าปล่อยไปแล้ว เขาจะคลาดกันกับจียง  

 

ปลายนิ้วสอดประสานอย่างเชื่องช้าจนแนบแน่น   ความอบอุ่นแล่นผ่านสองมือ    ซึงฮยอนเข้าใจถึงความร้อนจากผิวเนื้อ..เข้าใจถึงกระแสเลือดซึ่งวิ่งพล่านใต้ผิว   ความอุ่นร้อน..ความนุ่มชวนสัมผัส    เขาสองคนเดินผ่านนักท่องราตรีมากหน้าหลายตา  ไม่มีใครสนใจจะมองว่ามือของเขาสองคนเบื้องล่างจะจับกันไว้    ไม่มีใครสนใจจะมองว่าควอนจียงและเชวซึงฮยอนกำลังจับมือกัน      ลัดเลี้ยวอยู่นานกว่าจะถึงประตูทางออก   จียงยอมให้เขากุมมือไว้โดยดีจนเมื่อถึงหน้าประตู..

 

...มือของเขาถูกสลัดทิ้ง

 

...ไร้เยื่อใย

 

ร่างเพรียวยืนนิ่งที่ป้ายเรียกรถ   กอดตนเองไว้แน่น   ลมหายใจกลายเป็นไอแผ่วเบากะเทาะผ่านม่านอากาศในความมืด   ซึงฮยอนหยุดยืนข้างๆ   ...เงียบงันและข้องใจ

 

จียงก้าวขึ้นรถแท็กซี่คันแรกที่จอดเทียบ   ชายหนุ่มขยับขึ้นนั่งตามโดยไม่ต้องชวนและปิดประตูไล่หลัง   ซึงฮยอนสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายปรือตาอยู่บ่อยครั้งระหว่างการเดินทางที่แสนเชื่องช้าในคืนวันศุกร์    รถติดที่สี่แยกใจกลางเมืองแม้ว่าจะเป็นเวลากว่าสี่ทุ่ม   สันจมูกโด่งนั่นเชิดไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย       ทอดมองไปนอกหน้าต่างสลับกับหลับตา สุดท้ายควอนจียงเอียงศีรษะลงพักกับพนักพิง

 

"วันนี้ทำไม..."ซึงฮยอนหยุดพูดลงกลางคันเมื่อเห็นอีกฝ่ายผล็อยหลับ

 

ชายหนุ่มเลื่อนมือเข้าสอดกับมือของอีกฝ่าย   แม้ไร้การตอบสนองแต่ก็ไร้การปัดป้อง   เขาเกาะกุมมือของอีกฝ่ายไว้แน่นเข้าและดึงให้เข้าหาเขาอีกนิด   จียงโน้มตัวลงพิงเขาตามแรงดึงอย่างง่ายดาย

 

"จอดหน้าเอสบีเคด้วยครับ   ส่วนคนนี้ช่วยปลุกเขาที่หน้าตึกบีบี"คนขับพยักหน้ารับและเร่งเครื่องเมื่อเห็นสัญญาณไฟเขียว   ร่างสูงเหลือบมองเรือนผมนุ่มที่คลุมบ่าของตน   ดวงตาหลับพริ้มและริมฝีปากเผยอน้อยๆ   แรงกายสั่นไหวไปพร้อมกับรถซึ่งเคลื่อนตัวออกจากสี่แยก   

 

ซึงฮยอนเบือนหน้าไปมองนอกกระจก   แสงไฟยามค่ำคืนเริ่มคุ้นตามากขึ้นเรื่อยๆ   ร่างสูงเม้มริมฝีปากก่อนจะหันมามองใบหน้าของคนข้างกาย   ผิวแก้มสีนวลไม่ต่างจากวันนั้น..เชิญชวนยวนเย้าเหมือนเดิม   ชายหนุ่มก้มลงประชิดและพิมพ์รอยจูบลงบนมัน   อ่อนโยนแต่ขณะเดียวกันก็เกรงกริ่งว่าอีกฝ่ายอาจจะตื่นขึ้นมาเมื่อไรก็ได้   มันช่างขัดแย้งกับเสียงในใจที่อยากให้อยู่อย่างนี้อีกนานเท่านานเหลือเกิน    

 

ความอ่อนนุ่มที่เขาฉกชิงมาช่วงสั้นๆ   กลิ่นหอมอ่อนหวานซึ่งระรินผ่าน   มันอ้อยอิ่งอยู่บนริมฝีปากเหมือนความฝัน   เขาไม่ได้สนใจสายตาของคนขับรถที่มองกระจกมองหลังชั่วครั้งชั่วคราว   ความจริงเขาอยากจะให้เห็นด้วยซ้ำ..   เป็นพยานให้เขา..

 

เพราะมีแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

 

ช่วงเวลาที่ซึงฮยอนรู้สึกว่ามันเป็นของเขาอย่างแท้จริง...           

 

+++

.

"จอดตรงนี้แหละฮะ.."เด็กหนุ่มร้องบอกคนขับรถเมื่อเห็นป้ายโฆษณาทางซ้ายมือ   มันอยู่ไม่ไกลจากร้านสะดวกซื้อ

 

"แถวนี้บ้านเธอเหรอ  หลังไหนล่ะ?"ชายหนุ่มถอดแว่นตาออกมองไปรอบๆ   เจ้าของรถคันหรูไม่เห็นว่าซึงรีมองหลังไหนเป็นพิเศษ   เด็กหนุ่มยืนโอ้เอ้อยู่ข้างประตูรถอยู่สักพัก

 

"ก็ไม่เชิง..เอาเป็นว่าขอบคุณสำหรับหนัง"

 

"เดี๋ยว..หมายความว่ายังไงน่ะ ที่ว่าไม่เชิง?"เขาชักจะสงสัย   ให้มาส่งทีไรก็ไม่ได้จอดแถวนี้สักหน่อย   ทุกทีมันจะต้องเลยไปอีกสองถนนและเลี้ยวขวา   แต่วันนี้เจ้าเด็กรั้นอยากจะลงแถวนี้และยังไม่ยอมบอกด้วยว่าเพราะอะไร

 

"คุณกลับไปได้แล้วน่า   บ้านผมก็บ้านผมสิ"

 

"เธอจะแวะร้านมินิมาร์ทเหรอ   รีบเข้าไปซื้อสิเดี๋ยวฉันรอ"

 

"เอ๊...ผมบอกให้กลับก็กลับไปสิ   ไปดูหนังด้วยก็แล้วไงเนี่ย..คุณทำให้ผมกลับดึกนะ"

 

เขาเรียกว่าไป ‘เดท' เด็กเอ๋ยเด็กน้อย...เขาอดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้เมื่อเห็นหน้าขมวดคิ้วของอีกฝ่าย   ท่าทางไม่สบอารมณ์เท่าไร   ...แต่ว่าไอ้ที่ทำกันวันนี้ยังไงก็เรียกว่าเดทนั่นแหละ

 

"ไปได้แล้ว   ผมรำคาญคุณจัง"ซึงรีกระแทกเสียงห้วนและหันหลังเข้าร้านสะดวกซื้อไป   ยองเบถอนหายใจสั้นๆแต่ก็ยิ้มออก   เหมือนได้ยินคำว่า ‘ชอบ' แทนที่จะเป็นคำว่า ‘รำคาญ'เลยแฮะ   ร่างสันทัดเหลือบมองเด็กรั้นก่อนจะเปลี่ยนเกียร์ออกทะยานอีกครั้ง   ชายหนุ่มมองกระจกมองข้างไปยังมินิมาร์ทนั่น   เด็กซึงรีเดินล้วงกระเป๋าออกมายืนริมถนนและออกเดินอย่างสบายอกสบายใจ

 

เจ้าของรถยิ้มบางออกมาอีกครั้งก่อนจะหักพวงมาลัยกลับสู่ถนนใหญ่  

 

....วันนี้จะปล่อยไปก่อนแล้วกันเด็กน้อย     .

.

.

ซึงรีรู้สึกหนาวๆร้อนๆเหมือนจะเป็นไข้   แอร์ในโรงหนังก็หนาวเป็นบ้า   เขาหมดอารมณ์จะดูจอห์นนี่ เด็ปป์ไปโดยปริยาย   ยิ่งหลังๆมีไอ้หนวดยั้วเยี้ยดูน่าแหยะๆออกมาเต็มด้วยแล้ว   เขาแทบจะหลับคาจอแต่ไอ้คนข้างๆนี่แหละที่ทำให้หลับไม่ลง    เผลอเป็นไม่ได้..เขารีบปัดความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนชะเง้อมองรถคันหรูจนมั่นใจว่ามันเลี้ยวกลับไปทางเดิมแล้ว    เขาจึงเดินไปยังเส้นทางคุ้นเคย  

 

ตึกนั้น..และบันได

 

เด็กหนุ่มก้าวขามาถึงชั้นสามของห้องแถวเอสบีเค   เกือบสองวันมานี้..พี่ซึงฮยอนจะว่าอย่างไรบ้างนะ?   เหลือบมองนาฬิกาข้อมือซึ่งแม้ว่ามันจะสี่ทุ่มกว่าไปแล้วแต่แสงไฟยังลอดออกใต้กรอบประตู   ร่างโปร่งเคาะประตูสองครั้งรั้งรอ..   แต่มันไม่ได้ใช้เวลานานเหมือนเคย   เจ้าห้องเปิดประตูพรวดออกมาต้อนรับเขา   ซึงรีตะลึงงันในอากัปกิริยาตื่นๆของซึงฮยอน..    จ้องมองอย่างใคร่ครวญ   มีบางอย่างเปลี่ยนไป..

 

อะไร?

 

"อา..ซึงรี...."

 

"ฮะ..ผมเอง....วันนั้นผม..."หากว่าพี่ซึงฮยอนจะซ่อนความผิดหวังไว้ในใจบ้าง เขาคงจะรู้สึกแย่น้อยกว่านี้  แต่เพราะว่านี่คือพี่ซึงฮยอน  

 

...พี่ซึงฮยอนก็คือพี่ซึงฮยอน

 

"เข้ามาก่อนเถอะ..ข้างนอกอากาศมันเย็น"เจ้าของห้องหลีกทางให้ผู้มาเยือนเข้ามาในห้อง   สายลมจากด้านหลังเด็กหนุ่มพัดป่ายเรือนผมของซึงฮยอน

 

"..............."ซึงรีจ้องมองรูปลักษณ์ที่แปลกตาไปเล็กน้อยของพี่คนโปรด   เขาเห็นแล้วว่าอะไรที่เปลี่ยนไป   สายตาซึงรียังไม่ยอมละจากใบหน้าเจ้าของห้อง   เด็กหนุ่มดันรองเท้าไว้ที่มุมประจำก่อนจะปิดประตู  

 

"กาแฟ? น้ำส้ม? น้ำเปล่า?"ซึงฮยอนเสนอเครื่องดื่มให้รุ่นน้องซึ่งยังยืนอยู่ที่หน้าประตู "อ้อ..หรือว่านม?"

 

ซึงรีส่ายหน้า..

 

"ฉันอุ่นให้ร้อนได้นะ..ถ้านายต้องการ"

 

"พี่..วันนั้นผมขอโทษนะ   ..ที่วิ่งหนีพี่ไป"

 

"อา..ฉันไม่ถือหรอก   ไม่โกรธนายด้วย"ร่างสูงวุ่นอยู่กับกระป๋องเครื่องดื่มในตู้เย็น   ปลายมือใหญ่แตะเข้ากับกระป๋องเบียร์   มันชวนให้นึกถึง......  ซึงฮยอนรีบดันมันกลับเข้าไปมุมในสุด   วันนี้เขาดื่มเบียร์มาจนพอแล้ว..

 

"พี่น่าจะโกรธสักนิด..  ถ้าพี่จะโกรธสักนิดบ้าง   ..ผมน่ะ"เด็กซึงรีขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น  

 

เขามองคนรุ่นพี่ใจเย็นในตอนนี้แล้วแทบทนไม่ไหว   ท่าทางไม่สนใจแม้แต่น้อยกับความงี่เง่าของเขาวันนั้น   การที่เขาผลุนผันออกไปไม่ได้ทำให้พี่ขุ่นเคืองใจหรือกังวลบ้างเลยใช่ไหม?   ไม่ได้ทิ้งความคำนึงไว้ในความทรงจำสักเสี้ยวหนึ่งของพี่   

 

 

 

ช่วงที่ผมหายไป..พี่นึกอยากเจอผมบ้างไหม?

 

 

 

ซึงฮยอนหยุดมือลงและปิดตู้เย็น   เขายืนนิ่ง จ้องมองซึงรีด้วยความงุนงง   การที่เขาไม่นึกโกรธทำให้ซึงรีไม่พอใจอย่างนั้นเหรอ?   เรื่องของเรื่องมันไม่ได้มากมายจนทำให้เขาโกรธนี่นา   สาเหตุที่ทำให้ซึงรีวิ่งออกไปจากห้องคืออะไร..เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำ   แต่มันต้องมาจากตัวเขา..แม้พยายามคิดหัวแทบแตกก็ไม่อาจจะเดาได้ว่ามันคืออะไร  

 

"ถ้าฉันทำให้นายเสียความรู้สึก..  ฉัน"

 

"โอเคพี่...ผมขอโทษอีกครั้งนะฮะ  ผมไม่รู้จักควบคุมอารมณ์อีกแล้ว   มันไม่ได้มีอะไรเลยพี่  ไม่มีอะไรเลย..ผมคิดไปเองทั้งนั้นฮะ    พี่ก็คือพี่..ไม่รู้ว่าผมจะหวังอะไรไปทำไม"

 

"นายพูดออกมาอย่างนี้   มันทำให้ฉันเสียใจที่ทำให้นายเสียใจ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างขาดห้วง "ถ้านายจะยกโทษให้ฉันและบอกให้ฉันรู้ได้ไหมว่าเพราะอะไรนายถึงเสียใจ?"

 

ซึงรีก้มหน้าลงมองปลายเท้าตนเอง   ความเงียบหลังจากสิ้นประโยคของเจ้าของห้องทำให้เขารู้สึกหดหู่   พี่ซึงฮยอนถามเขาเหมือนสั่งให้เขาไปจับหมอกมือเปล่า   เขาจะบอกออกไปได้อย่างไร..   พี่ซึงฮยอนจะเข้าใจความรู้สึกของเขาหรือเปล่า?  ..ที่สำคัญกว่านั้น...พี่จะยอมรับหรือเปล่า?  

 

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นในฉับพลันและยิ้มกว้างอย่างร่าเริง

 

"ไม่เอาน่าพี่ซึงฮยอน   ผมก็แกล้งพี่ไปอย่างนั้นแหละ    พี่หน้าเสียเลยนะผมเห็น"เขาหัวเราะออกมาแต่มันไม่ขำ   เขาหัวเราะออกมาแต่ไม่ได้หัวเราะกับสิ่งที่เขาเห็น   เขาหัวเราะออกมาเพราะต้องการหัวเราะให้กับตัวเอง   หัวเราะ.. 

 

"พี่ฮะ ผมอยากได้นมร้อน พี่อุ่นให้ผมได้หรือเปล่าฮะ?"เขายิ้มกว้าง   เขาจะเป็นซึงรีคนเดิม   ยิ้มแย้มเล่าเรื่องตลกและช่างฉอเลาะ   คิ้วเข้มของซึงฮยอนขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะหันไปหยิบนมจากตู้เย็นออกมา   ไม่รู้ว่าเขาตบตารุ่นพี่ได้เนียนแค่ไหน   เสียงเตาถูกจุดขึ้นมาและตามมาด้วยเสียงหม้อกระทบตะแกรง   เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆของนมลอยมา   ..มันทำให้เขานึกถึงแม่เวลาอยู่ในครัว ชงโกโก้กับมาร์ชเมลโล่มาให้เขา  

 

ซึงรีเอนกายลงบนเตียงเล็กแคบขณะรอ   ซึงฮยอนไม่พูดอะไรนอกจากอุ่นนมไปเงียบๆ   เขารู้ดีว่าพี่ชายไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูด..แต่ทำไงได้ล่ะ?   เขามองเพดานที่ยังเหมือนเดิมไม่ว่าเมื่อไร   สีทึม..   กลิ่นของเจ้าของห้องระบายบนเครื่องนอนทุกชิ้น..   เด็กหนุ่มพลิกตัวกอดหมอนหนุนและซุกใบหน้าลงกับมัน    หัวไหล่ของเขากดทับกับวัตถุแข็งและเรียบลื่น   เขาคว้านมือเข้าไปหยิบมันออกมา..

 

สกายเครื่องสีดำ..มือถือแบบฝาพับ   หน้าจอของมันดับสนิทจนเมื่อเขาเลื่อนเปิด   หน้าจอมีเพียงสีฟ้าใสๆ...เขานึกถึงฟ้าหลังฝนหมาดๆ   เด็กหนุ่มเหลือบมองพี่ชายที่หันหลังให้    มือถือของพี่ซึงฮยอน?    เขาเลื่อนปุ่มเมนูไปยังแฟ้มรูปในเครื่องอย่างถือวิสาสะ   รู้ว่ามันเสียมารยาทแต่เขาอยากรู้...   ถ้าพี่ซึงฮยอนจะมีมือถือสักเครื่องหนึ่ง...ในนั้นจะมีรูปแบบไหนกัน?

 

 

แต่...ในเครื่องเต็มไปด้วยรูปของผู้หญิงคนหนึ่ง..หน้าตาของหล่อนน่ารักเขายอมรับ   มีทั้งแบบถ่ายเองและให้คนอื่นถ่ายให้...นี่มันอะไรกันนี่?    ..ของพี่ซึงฮยอนแน่หรือ?   แล้วมือถือบนเตียงนอน..แบบนี้มันยังจะหมายความอะไรได้อีก?

 

 

ความสงสัยก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า   เขากดหมายเลขและโทรออก

 

"พี่...ซื้อมือถือเหรอฮะ?   ทำไมถึงไม่บอกผมเลย?"เด็กหนุ่มกดตัดสาย   เบอร์ของเครื่องเจ้าปัญหาปรากฏบนเครื่องเขาเรียบร้อย   ซึงรีไม่ลืมที่จะลบข้อมูลการใช้จากเครื่องสีดำ

 

"เห?"ร่างสูงหันมามองด้วยความประหลาดใจ   

 

เด็กหนุ่มยกเครื่องสีดำให้เขาเห็น   ตัวเครื่องเป็นเงางามแบบนั้น...เขาเห็นเมื่อกลางวันนี่เอง   ที่นี่...บนเตียงของเขา    โทรศัพท์ของคนๆนั้น..  

 

"นั่นมัน..."

 

"มันไม่ใช่ของพี่เหรอฮะ?"ซึงรีทักขึ้นหลังจากเห็นสีหน้าประหลาดใจของรุ่นพี่  

 

"เพื่อนฉันลืมไว้น่ะ..นายเจอบนเตียงใช่ไหมล่ะ?"

 

ผู้หญิงคนนี้...เพื่อนแน่เหรอฮะ?...ประโยคนี้ก้องดังในความคิดของซึงรีแต่เด็กหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากออกไป   ชายหนุ่มร่างสูงดูเก้กังเมื่อเห็นเจ้าเครื่องนี้    นมบางส่วนกระฉอกออกจากแก้วขณะที่ซึงฮยอนเทลงจากหม้อ

 

ที่พี่แปลกไปเพราะว่าผู้หญิงคนนี้?   คนที่ทำให้พี่ชะเง้อคอรอได้ทั้งวัน..   คนที่ทำให้พี่เลิกใส่น้ำมันแต่งผม...  คนที่ทำให้พี่ไปเรียนสาย..   คนที่ทำให้พี่ต้องวิ่งไปเรียน..   คนที่ทำให้พี่ซื้อตู้เย็น..  คนที่ทำให้พี่หายใจเข้าหายใจออกเพื่อรอคอยแต่คนๆนั้น...   และคนที่ทำให้พี่ลืมผมไปอย่างง่ายดาย... 

 

ดีแล้วซึงรี..ที่นายไม่โพล่งพูดความรู้สึกบ้าๆออกไปให้พี่ซึงฮยอนรังเกียจ   อย่างน้อยเขาก็ได้เห็นหน้าคนๆนั้น   ได้รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร   เขาจะเฝ้ามองอยู่ห่างๆ..เหมือนเดิม

 

เจ้าของห้องยกถ้วยนมร้อนๆมาให้เขา   กลิ่นอ่อนโยนของมันลอยหอมหวน   ซึงรีเอื้อมมือรับถ้วยมาจากร่างสูง   ความกังวลบางส่วนเลือนหายไปจากใบหน้าคมคายที่เขาชอบบ้างแล้ว   ร่างนั้นทรุดตัวลงนั่งถัดจากเตียง   เด็กหนุ่มรุ่นน้องยกถ้วยขึ้นดื่มอย่างระมัดระวัง  

 

"พี่ไม่ดื่มเหรอฮะ?"

 

"เอ่อ..พี่ดื่มมาพอแล้วล่ะ"

 

"ตลกน่าพี่...นมกินได้จนแก่นั่นแหละ   เอ้อ..พี่ฮะ ผมไปดูหนังมาเรื่องหนึ่ง    เสียดายมากเลย ผมง่วงตอนดูอ่ะ"เขาวางแก้วนมลงกับพื้นและตั้งท่าคุยยาว   ชายหนุ่มร่างสูงกระตุกยิ้มเมื่อเห็นเขากำลังจะเล่า

 

"ตัวแหยะๆเต็มเรื่องเลยพี่   ผมว่าก็ไม่ได้อะไรมากกับเอฟเฟ็กต์แบบนี้นะแต่ผมรำคาญคนข้างๆมากกว่า"

 

"เหรอ..นายไปดูคนเดียวเหรอเรื่องนี้?"

 

"เอ่อ...ไปกับเพื่อนน่ะ...ผมว่านะมันต้องมีภาคต่อแน่เลยเรื่องนี้   ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ   มันแปลกๆอยู่เหมือนกัน เหมือนว่ามันยังไม่จบ.."เด็กหนุ่มอยากจะกัดลิ้นให้ขาดตอนพูดคำว่า ‘เพื่อน'

 

"สนุกไหมล่ะ?"

 

"ใช้ได้ถ้าผมไม่ง่วงนะ   นี่...พี่รู้อะไรไหม ผมน่ะอยากจะถามพี่เรื่องนี้ชะมัด  ตอบตามจริงนะ"

 

"อะไรล่ะ?"เสียงทุ้มตอบอย่างอารมณ์ดี   เด็กหนุ่มอ้าปากจะพูดถึงเรื่องที่เขาไปเจอคนคล้ายๆ..ไม่สิ..เหมือนพี่ซึงฮยอนในผับนอกเมือง   พอพี่ซึงฮยอนทำผมแบบนี้แล้วยิ่งดูเหมือนผู้ชายคนนั้นมากเลยทีเดียว   เพียงแต่เสื้อผ้าและแสงไฟ..มันไม่ใช่  

 

เสียงดนตรีดังขึ้นอย่างรุกรานจากเครื่องเหลี่ยมดำสนิท

 

ทั้งเขาและเด็กหนุ่มชะงักลง    ตัวเลขหน้าจอกะพริบเป็นจังหวะ   ซึงรีหยิบมันขึ้นมาจากข้างตัวก่อนจะยื่นให้เจ้าของห้อง   เขายื่นมันด้วยอาการสงบนิ่งแต่สังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายไม่กะพริบตา   ชายหนุ่มรับมันไปก่อนจะเงยหน้ามองเพียงชั่ววูบ   ปลายนิ้วเลื่อนกดรับก่อนจะได้ยินเสียงจากปลายสาย   เสียง..ที่ซึงฮยอนปรารถนาอยู่ลึกๆว่าจะได้ยินอีกครั้ง

 

".........................................."

 

"มันอยู่กับฉัน..   บนเตียงน่ะ"

 

"..........................................."

 

"พรุ่งนี้จะเอาไปคืนนะ  รีบหรือเปล่า..หรือว่าจะเป็นเดี๋ยวนี้เลย?"

 

ซึงรีมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังคลี่ยิ้มขณะคุยกับเครื่องมือสื่อสารตัวเล็กๆ   มันก็บางนิดเดียวแต่ทำไมเขารู้สึกว่ามันช่างยิ่งใหญ่   ตอนนี้มันเป็นตัวเชื่อมให้เจ้าของเครื่องมาแย่งพี่ซึงฮยอนไปจากเขา   ในห้องแห่งนี้แท้ๆ..ห้องที่เสมือนห้องลับระหว่างเขาและพี่ซึงฮยอนแต่ตอนนี้กลับถูกบุกรุกโดยสัตว์ประหลาดสีดำ  

 

 

 

ชิงชัง..

 

ผู้หญิงคนนั้น..

 

 

 

 

"ผมกลับดีกว่าฮะ  ขอตัวนะฮะ"ซึงรีเอ่ยขึ้นเสียงเบา   เขาเดินอย่างรวดเร็วไปที่หน้าประตูห้อง   มือของเขาผลักบานประตูปิดลงอย่างใช้อารมณ์       เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเสียงดังขนาดนี้แต่ไม่รู้ว่าจะหักความรู้สึกที่พลุ่งพล่านนี้ได้อย่างไร   ซึงรีออกวิ่งโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง   จะหันทำไม..ในเมื่อก็รู้อยู่แล้วว่าพี่ซึงฮยอนไม่คิดจะตั้งคำถามกับความฉุกละหุกของเขาด้วยซ้ำ

 

ซึงรีวิ่งไปโดยไม่หันกลับมองอีกเลย..

 

"................................"

 

"เปล่า...ไม่มีอะไร...   แค่ลมกระแทกประตูน่ะ"สายตาของเขาจับจ้องที่บานประตูแต่เขาหาได้เห็นสี่เหลี่ยมของกรอบไม้ตรงหน้า   บานประตูดีดตัวออกจากกรอบและแกว่งกลับไปกลับมา    สิ่งที่เขาเห็นกลับกลายเป็นอีกอย่างที่อยู่อีกฟากของสาย

 

"...................."

 

"อืม..ฉันขอเบอร์นายไว้ได้ไหม...รับรองว่าฉัน..ฉันไม่โทรไปรบกวนนายเด็ดขาด"ซึงฮยอนเอื้อมมือจับลูกบิดและดึงมันอย่างอ่อนโยน   ราวกับว่าเขากำลังประคองฝ่ามือของสาวน้อย   อ่อนหวานและนิ่มนวล   จนกระทั่งมันแนบสนิทกับกรอบ

 

"....................."

 

คำตอบจากปลายสายทำให้เขายิ้ม

 

+++

 

Stay Tuned.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

• หายไปนานเลยแฮะ ๆ ตอนหน้าจะมาพร้อมอะไรแปลก ๆ ล่ะ คอยดู!

• ประกาศตัวเล็กๆ ...คิดว่าจะจัดเกมชิงโปสเตอร์หน้าตาแบบนี้แต่ยังคิดไม่ออก

มีใบเดียวขนาดสักเอสามนี่แหละ

 

 

 นานจัดจนนึกสงสัยว่าเจ้าผมสั้นนี่ใครนะ?

 

.